Maureen en haar zus Mona hebben altijd een ontzettend goede band gehad. Ze zien elkaar regelmatig, sporten zelfs samen en kunnen uren met elkaar praten. Ook toen hun moeder steeds meer zorg nodig had, trokken de zussen samen op. “Wij waren altijd een team en juist daardoor had ik nooit gedacht dat er ooit iets tussen ons zou komen te staan.”
Ook bij moeilijke beslissingen
Tijdens de laatste periode van hun moeders leven moesten er moeilijke keuzes worden gemaakt. Toch waren Maureen en Mona het steeds met elkaar eens. Ze konden elkaar vinden in wat het beste was voor hun moeder en steunden elkaar waar dat nodig was. “We hebben in die laatste maanden zoveel samen meegemaakt dat ik dacht dat niets onze band meer kapot kon maken.”
Na het afscheid van hun moeder kwam het moment dat het ouderlijk huis moest worden leeggehaald. Het huis zou worden verkocht en dus moesten alle spullen worden verdeeld. In eerste instantie ging dat verrassend gemakkelijk. Bij de meeste dingen was er geen discussie en konden ze elkaar iets gunnen. “We waren het eigenlijk overal over eens en daardoor leek het opruimen bijna minder moeilijk dan ik had verwacht.”
Een oud vergiet
Tot ze in een keukenkastje een oud, vergeeld vergiet vonden. Het ding was zeker veertig jaar oud en op het eerste gezicht niet bepaald iets waar je ruzie over zou maken. Maar zodra Maureen het zag, kwamen er allerlei herinneringen naar boven aan haar moeder, de keuken en samen koken. “Ik zag dat vergiet en ineens was ik weer een klein meisje dat met mijn moeder in de keuken stond.” Maar ook Mona wilde het vergiet hebben. Voor haar had het blijkbaar precies dezelfde betekenis. Zonder er echt over na te denken legden ze allebei een hand op het oude keukenspul en probeerden ze het naar zich toe te trekken. Wat daarna gebeurde, verbaast Maureen nog steeds. “Het klinkt misschien belachelijk, maar op dat moment wilde ik dat vergiet gewoon niet aan haar geven.”
Bijna ruzie om niets
De situatie liep zo hoog op dat de zussen zelfs bijna met elkaar op de vuist gingen. Precies op dat moment belde de buurvrouw aan. Zij wilde helpen met het opruimen en schoonmaken en vertelde dat hun moeder altijd zo trots was geweest op haar dochters. “Toen zij dat zei, brak er iets bij me en dacht ik alleen maar: waar zijn we in hemelsnaam mee bezig?” Maureen kreeg het te kwaad en duwde het vergiet uiteindelijk in de handen van haar zus. Ze verwachtte eigenlijk dat Mona zou begrijpen wat dit moment met haar had gedaan en misschien een arm om haar heen zou slaan. In plaats daarvan bedankte haar zus haar nogal koel. “Ik had gehoopt op een beetje dankbaarheid of gewoon een lief woord, maar dat kwam er niet.”
Het steekt
Maureen heeft zich voorgenomen om zich bij de verdere verdeling van de spullen niet druk te maken. Ze wil haar zus niets misgunnen en al helemaal geen ruzie maken over spullen die ooit van hun moeder waren. Toch zit het haar dwars dat iets kleins als een oud vergiet zo’n enorme afstand tussen hen heeft kunnen veroorzaken. “Ik vind het vooral verdrietig dat we elkaar op zo’n moment blijkbaar zo kwijt kunnen raken.”
Het etentje
Volgende week zouden Maureen en Mona met hun mannen gaan eten. Die afspraak staat al een tijdje in de agenda, maar Maureen kijkt er nu tegenop. Ze weet dat ze haar zus niet zomaar uit haar leven wil laten verdwijnen door een ruzie om een vergiet. “Misschien moeten we er gewoon om lachen, maar eerlijk gezegd weet ik even niet hoe ik straks tegenover haar aan tafel moet zitten.”
Als Maureen er rustig over nadenkt, weet ze dat het natuurlijk helemaal niet om dat vergiet ging. Het was de herinnering aan haar moeder, het afscheid en het besef dat een belangrijk deel van hun gezamenlijke jeugd voorgoed voorbij is. “Ik schaam me bijna dat we om zoiets kleins ruzie hebben gekregen, maar het heeft me wel laten zien hoeveel verdriet er nog onder zit.”
Photo by Flo Zimmermann via Pexels
Sanderien van Mul -
Tja, zo zie je maar, erfenissen brengen het ergste in mensen naar boven, zelfs als het om dierbare herinneringen gaat. Je moeder zit in je hart, niet in het vergiet. Je hebt het je zus gegund, dat is zeer edelmoedig van je. Jammer dat zij er dan niet zo edelmoedig mee om kan gaan. Laat het gaan. Ga lekker uit eten en mocht het vergiet ter sprake komen, dan zeg je rustig dat je er veel herinneringen aan hebt en dat het in dat moment even te veel werd. Voor de rest niet op ingaan, verwijten of oude koeien uit de sloot halen. Het is maar een vergiet, ook al was hij van je moeder. Koester de herinneringen, niet de voorwerpen. En ik kan het weten, want ik heb bijna tien jaar lang aan de spullen van mijn moeder gehangen, nergens kon ik afstand van doen, zelfs haar sportsokken (!) niet. Op een gegeven moment trekt het je naar beneden. Wees de wijste zus.