Louise had vroeger nooit gedacht dat ze moeder zou worden. “Ik wilde carrière maken. Dat was eigenlijk het enige waar ik echt mee bezig was.” Tot ze Herman ontmoette. “Hij wilde niets liever dan vader worden en zei dat hij zelfs bereid was zijn eigen carrière daarvoor op een lager pitje te zetten.” Louise dacht dat ze samen een goede balans zouden vinden, maar uiteindelijk liep het totaal anders dan ze had verwacht.
Herman zou meer gaan zorgen
Toen Louise en Herman besloten voor een kind te gaan, had ze het gevoel dat ze goede afspraken hadden gemaakt. “Herman zei dat hij minder zou gaan werken en dat hij een groot deel van de zorg op zich zou nemen. Daar ging ik ook vanuit.” Toen hun zoontje Pim eenmaal geboren was, veranderde de situatie echter snel. “Uiteindelijk stopte hij helemaal met werken. En vervolgens dreigde het erop neer te komen dat ik alsnog het grootste deel van de zorg zou krijgen.”
Dat was voor Louise geen optie. “Ik had nooit gezegd dat ik geen moeder wilde worden, maar ik had ook nooit gezegd dat ik mijn carrière volledig wilde opgeven.” Ze wilde voor Pim zorgen, maar niet 24 uur per dag en zeven dagen per week. “Ik wist dat ik daar ongelukkig van zou worden. En uiteindelijk heb je daar als kind ook niets aan als je moeder alleen maar gefrustreerd is.” Daarom besloten ze een oppas in te schakelen.
Cherry werd een vast onderdeel van ons gezin
De oppas heet Cherry en woont bij Louise en haar gezin om de hoek. “Ze is ontzettend zorgzaam. Bovendien is ze echt dol op Pim.” Cherry helpt iedere ochtend met de routine in huis. “Ze maakt het ontbijt klaar, vult zijn broodtrommel en zorgt dat Pim op tijd klaar is voor school.” Daarna brengt ze hem weg en ruimt ze thuis de boel op.
Tussen 10.00 en 14.30 uur is Cherry vrij. “Daarna haalt ze Pim weer op van school en begint het middaggedeelte.” Ze kookt voor het gezin, eet met Pim en doet hem in bad. “Als Herman of ik rond 19.00 uur thuiskomen, zit haar werkdag er in principe op.” Louise neemt dan zelf de avond over. “Ik breng Pim naar bed en probeer bewust nog tijd met hem door te brengen.”
Ze doet ontzettend veel voor ons
Op woensdagmiddagen is Cherry er ook. “Dan brengt ze Pim naar zwemles en voetbal. Dat zijn precies de dingen die anders heel lastig in mijn agenda zouden passen.” Daarnaast springt ze regelmatig in de avond bij en soms ook in het weekend. “Alles bij elkaar werkt ze bij ons soms veertig uur per week en in drukke periodes loopt dat zelfs richting de zestig uur.” Daar staat volgens Louise wel een goed salaris tegenover.
“Ik betaal haar goed en ik vind dat ze dat ook waard is. Ze doet ontzettend veel voor ons en ik vertrouw haar volledig met Pim.” Louise weet dat ze zonder Cherry haar werk en haar gezin veel moeilijker zou kunnen combineren. “Ze is betrouwbaar, lief en Pim is gek op haar. Dat is voor mij het allerbelangrijkste.” Toch is er de laatste tijd iets veranderd in hoe Louise naar hun samenwerking kijkt.
Steeds vaker krijg ik het gevoel dat ze mij veroordeelt
“Ik heb steeds vaker het idee dat Cherry vindt dat ik een slechte moeder ben.” Dat gevoel zit niet zozeer in één grote opmerking, maar in allerlei kleine dingen die volgens Louise steeds vaker terugkomen. “Ze zegt bijvoorbeeld regelmatig dat Pim huilt om mama en dat hij mij mist.” Natuurlijk raakt dat Louise. “Welke moeder vindt het nou leuk om te horen dat haar kind verdrietig is omdat ze er niet is?”
Ook vraagt Cherry steeds vaker of Louise ervoor kan zorgen dat ze op tijd thuis is. “Ze vraagt soms of ik eerder naar huis kan komen en stelt dan voor dat ik bijvoorbeeld één dag per week zelf met Pim naar school ga.” Louise begrijpt ergens best waar dat vandaan komt. “Ik weet ook wel dat het fijn zou zijn voor Pim. En als ik heel eerlijk ben, zou ik dat diep vanbinnen zelf ook willen.” Alleen is haar werkelijkheid ingewikkelder.
Ik kan niet zomaar minder gaan werken
“Het probleem is dat het gewoon niet kan.” Louise heeft haar carrière niet opgegeven en heeft daar ook geen spijt van. “Ik heb jarenlang ergens naartoe gewerkt en ik wil mijn werk serieus blijven nemen.” Ze vindt het bovendien belangrijk om financieel zelfstandig te zijn. “Ik kan niet iedere keer mijn agenda omgooien omdat iemand vindt dat ik vaker thuis zou moeten zijn. Daar hebben we juist afspraken over gemaakt.”
Toch merkt Louise dat de opmerkingen van Cherry haar steeds meer bezighouden. “Ik weet rationeel dat ik mij niet druk zou moeten maken om wat mijn oppas van mij vindt. Zij is degene die bij ons werkt en ik ben degene die de keuzes voor mijn gezin maakt.” Maar zo eenvoudig voelt het niet. “Als iemand iedere dag bij je kind is, wil je natuurlijk wel graag dat diegene begrijpt waarom jij bepaalde keuzes maakt.”
Waarom gaat het altijd over mij?
Wat Louise misschien nog wel het meest dwarszit, is dat Cherry het volgens haar nauwelijks over Herman heeft. “Dat vind ik soms echt opvallend. Herman is óók de ouder van Pim.” Wanneer Cherry zegt dat Pim zijn moeder mist, wordt dat volgens Louise automatisch een gesprek over haar aanwezigheid. “Ze vraagt mij of ik eerder thuis kan komen, maar ik hoor haar eigenlijk nooit tegen Herman zeggen dat hij meer met Pim zou moeten doen.”
Afbeelding: Unsplash+
