Sanny: “Mijn dochter gaat backpacken maar wil niet dat ik langskom”

Sanny moest even slikken toen Faye vertelde dat ze na haar eindexamen een tussenjaar wilde nemen en door Zuid-Amerika wilde backpacken. “Ik vond het spannend, maar ik was ook trots op haar. Ze is achttien en ik weet dat ze de wereld wil ontdekken.” Samen met haar man besloot Sanny haar dochter financieel te helpen. “We hebben ruim 5.000 euro bijgedragen. We wilden haar die ervaring gewoon gunnen.”

Een droom die uitkomt

Faye heeft haar reis inmiddels zorgvuldig gepland. Ze begint in Colombia en wil verschillende landen bezoeken. “Ze heeft er maanden naar uitgekeken. Ze heeft gespaard, plannen gemaakt en met andere backpackers contact gezocht.” Sanny vindt het mooi om te zien hoeveel zelfstandiger haar dochter is geworden. “Ze is ineens heel volwassen met dit soort dingen bezig. Daar ben ik echt trots op.”

Ook voor Sanny een droom

Toch begon er bij Sanny langzaam een ander idee te ontstaan. “Ik heb altijd al een keer naar Brazilië willen gaan. Vooral het carnaval lijkt me geweldig.” Toen ze ontdekte dat Faye tijdens haar reis precies dan in Brazilië zou zijn, leek het haar een perfecte combinatie. “Ik dacht: misschien kan ik twee weken naar haar toe. Dan kan zij gewoon haar reis voortzetten en kunnen we een paar dagen samen iets leuks doen.”

Eerst leek het vanzelfsprekend

Sanny ging er eigenlijk vanuit dat Faye dat ook leuk zou vinden. “Ik dacht niet dat ik haar hele reis zou overnemen. Absoluut niet. Ik wilde gewoon een stukje met haar delen.” Ze stelde voor om een hotel te boeken en Faye eventueel een paar dagen te ontmoeten. “Ik dacht dat ze het misschien zelfs gezellig zou vinden om haar moeder weer even te zien.”

Faye reageerde anders

Maar Faye was meteen duidelijk. “Ze zei eigenlijk: mam, alsjeblieft niet tijdens carnaval.” Sanny moest even aan dat antwoord wennen. “Ik snap het natuurlijk. Ik weet dat ze met vrienden reist en dat carnaval voor haar waarschijnlijk een van de hoogtepunten van haar hele backpackreis is.” Toch kwam de afwijzing harder aan dan ze had verwacht. “Ik had gehoopt dat ze het leuk zou vinden.”

Ze wil haar vrijheid

Faye heeft Sanny uitgelegd waarom ze liever niet wil dat haar moeder langskomt. “Ze zegt dat ze tijdens die reis echt zelfstandig wil zijn. Ze wil zelf bepalen waar ze heen gaat, met wie ze omgaat en hoe laat ze thuiskomt.” Sanny begrijpt dat heel goed. “Als ik achttien was geweest en met vrienden door Zuid-Amerika trok, had ik waarschijnlijk ook niet te springen gezeten om mijn moeder ineens naast me te hebben.”

Maar het blijft jammer

Toch vindt Sanny het lastig. “Ik had me er stiekem al een beetje op verheugd.” Ze zag het helemaal voor zich. “Samen een paar dagen eten, ergens een drankje drinken, foto’s maken en daarna weer ieder onze eigen weg.” Volgens Sanny zou ze Faye absoluut niet voortdurend controleren. “Ik zou haar echt haar gang laten gaan. Het was niet mijn bedoeling om daar als een soort reisbegeleider achter haar aan te lopen.”

Meer dan 5.000 euro

Er zit nog een ander gevoel onder haar teleurstelling. “Mijn man en ik hebben ruim 5.000 euro bijgedragen aan haar reis.” Dat geld hebben ze niet gegeven met het idee dat ze daarvoor iets terug zouden krijgen. “Laat dat duidelijk zijn. We hebben haar geholpen omdat we haar deze kans gunnen.” Toch merkt Sanny dat ze daardoor ergens denkt: wij betalen mee aan deze droom, maar mogen er vervolgens niet eens een klein stukje van meemaken.

Niet helemaal eerlijk

Sanny realiseert zich dat die gedachte misschien niet helemaal eerlijk is. “Faye hoeft natuurlijk niets terug te doen omdat wij haar financieel helpen. Het is haar reis.” Toch kan ze haar gevoel niet zomaar uitschakelen. “Als je als ouder zo’n groot bedrag neerlegt, voelt het toch een beetje vreemd als je vervolgens hoort dat je niet welkom bent op de plek waar je dochter een paar weken zit.”

Geen ruzie over maken

Toch heeft Sanny besloten om geen ruzie te maken. “Ik wil niet dat Faye straks tijdens haar reis met een schuldgevoel rondloopt omdat haar moeder verdrietig is.” Ze vindt het belangrijk dat haar dochter zich vrij voelt. “Ik wil dat ze geniet. Ze hoeft niet iedere keer aan mij te denken als ze ergens een feestje heeft of een nieuwe groep mensen ontmoet.”

Misschien een ander moment

Ergens heeft Sanny nog hoop. “Ik heb tegen haar gezegd dat ik eventueel later in haar reis kan komen, wanneer ze ergens langer blijft of als ze zich eenzaam voelt.” Misschien is dat voor Faye anders. “Dan is ze waarschijnlijk al wat langer onderweg en heeft ze haar eigen ritme gevonden.” Sanny zou het fijn vinden als ze ergens één of twee weken samen kunnen zijn zonder dat het voelt alsof ze haar dochter komt ophalen.

Een moeilijke overgang

Volgens Sanny gaat het uiteindelijk niet alleen om deze vakantie. “Dit is voor mij ook een soort overgang. Mijn dochter is ineens achttien, klaar met de middelbare school en vertrekt maandenlang naar de andere kant van de wereld.” Dat is even slikken. “Thuis was ik altijd haar moeder die wist waar ze was, wanneer ze thuiskwam en of ze gegeten had. Nu moet ik erop vertrouwen dat ze zichzelf kan redden.”

Ze wil haar vertrouwen

En dat vertrouwen wil Sanny haar ook geven. “Ik kan niet zeggen dat ik haar volwassen vind en haar vervolgens behandelen alsof ze twaalf is.” Ze probeert daarom bewust afstand te nemen. “Ik wil haar niet bellen om te vragen waar ze is. Ik wil niet iedere dag weten wat ze doet. Natuurlijk hoop ik af en toe een berichtje te krijgen, maar ik wil haar vooral laten genieten.”

Afbeelding: Apostolos Vamvouras via Unsplash