“Ik had jarenlang niet verwacht dat mijn broer ooit serieus zou settelen. Hij was altijd onderweg, reisde voor zijn werk de hele wereld over en leek in iedere stad wel iemand te kennen. Relaties waren volgens hem ‘veel te ingewikkeld’. Totdat hij Jessica ontmoette. Sindsdien is alles anders.”
Ophelie gunt haar oudere broer Wannes het geluk enorm. “Hij was altijd een vrije vogel. Dat paste ook bij hem. Maar ergens hoopte ik wel dat hij ooit iemand zou tegenkomen bij wie hij echt zichzelf kon zijn. Toen hij over Jessica begon, hoorde ik meteen dat het anders was dan alle vrouwen daarvoor.” De twee ontmoetten elkaar op een bijzondere manier. “Ze zaten naast elkaar in het vliegtuig. Wat begon met een praatje tijdens de vlucht, eindigde in een telefoonnummer, een eerste date en uiteindelijk een serieuze relatie. Inmiddels zijn ze bijna onafscheidelijk.”
De perfecte schoonzus?
Vanaf het eerste moment was Ophelie onder de indruk van Jessica. “Ze is echt prachtig om te zien, maar dat is eigenlijk nog het minst bijzondere aan haar. Ze is slim, heeft een goede baan, stelt oprechte vragen en toont interesse in iedereen. Ook naar mijn ouders en de rest van de familie is ze ontzettend lief.” Ze begrijpt dan ook heel goed waarom haar broer zo verliefd is. “Ik denk oprecht dat Jessica de vrouw is met wie Wannes oud gaat worden. Ze passen ontzettend goed bij elkaar.” Toch is er één ding dat Ophelie steeds moeilijker kan negeren.
Ineens verandert haar stem
“Als Jessica gewoon met mij of mijn ouders praat, is er eigenlijk niets aan de hand. Ze heeft een normale stem en voert leuke gesprekken. Maar zodra ze zich tot Wannes richt, verandert er iets.” Volgens Ophelie krijgt Jessica dan ineens een heel hoog, kinderlijk stemmetje. “Alsof ze ineens een peuter is. Woorden worden kleiner gemaakt, zinnen klinken overdreven lief en haar hele manier van praten verandert.” In het begin vond Ophelie het nog grappig. “Ik dacht dat het een grapje was of iets wat ze één keer deed.” Maar inmiddels gebeurt het volgens haar voortdurend.
Plaatsvervangende schaamte
“Tijdens een etentje kan ze ineens zeggen: ‘Ga jij nog een lekker happietje nemen?’ Of: ‘Ben jij moe, schatje?’ Maar dan helemaal in zo’n overdreven stemmetje. Ik krijg er echt plaatsvervangende schaamte van.” Wat Ophelie vooral opvalt, is dat haar broer er totaal geen moeite mee lijkt te hebben. “Hij reageert gewoon normaal. Misschien hoort hij het niet eens meer.” Zelf merkt ze dat ze zich steeds vaker aan de gesprekken begint te ergeren. “Ik probeer echt te luisteren naar wat ze zegt, maar ik hoor alleen nog dat stemmetje.”
Iedereen lijkt het te negeren
Ophelie heeft het gevoel dat zij de enige is die zich eraan stoort. “Mijn ouders zeggen er niets over en mijn broer al helemaal niet.” Laatst bracht ze het voorzichtig ter sprake bij een goede vriendin. “Ik wilde eigenlijk gewoon even mijn frustratie kwijt.” Tot haar verbazing kwam haar vriendin met een heel andere verklaring.
Meer dan een gewoonte?
“Mijn vriendin zei dat sommige mensen zo’n stem ontwikkelen omdat ze zich op die manier veilig voelen in een relatie. Ze zei zelfs dat het soms iets met ervaringen uit het verleden te maken kan hebben.” Dat zette Ophelie aan het denken. “Ik had er eerlijk gezegd nooit zo naar gekeken. Voor mij was het gewoon een irritante gewoonte.” Tegelijkertijd weet ze niet of ze die uitleg zomaar moet aannemen. “Misschien is het gewoon een manier waarop sommige stellen met elkaar omgaan. Iedereen heeft natuurlijk zijn eigen dynamiek.”
Toch blijft het irriteren
Ondanks die nieuwe invalshoek merkt Ophelie dat haar ergernis niet verdwijnt. “Sterker nog, nu ik erop let, hoor ik het alleen maar vaker.” Tijdens familiebezoek, op verjaardagen of zelfs wanneer haar broer even koffie voor haar inschenkt: steeds weer klinkt dat hoge stemmetje. “Ik betrap mezelf erop dat ik soms hoop dat ze gewoon even normaal antwoord geeft.” Dat vindt ze ergens ook vervelend van zichzelf. “Want verder is Jessica echt een ontzettend leuk mens.”
Moet ik er iets van zeggen?
Juist daarom twijfelt Ophelie zo. “Als dit het enige is wat me stoort, moet ik dan überhaupt iets zeggen?” Ze vraagt zich af hoe Jessica zou reageren als iemand haar erop aanspreekt. “Misschien heeft ze zelf niet eens door dat ze het doet.” Aan de andere kant kan het ook heel kwetsend zijn. “Stel dat het inderdaad iets onbewusts is of dat het gewoon haar manier is om affectie te tonen. Dan voelt een opmerking misschien als een persoonlijke aanval.”
Mijn broer is gelukkig
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat haar broer zichtbaar gelukkig is. “Ik heb hem nog nooit zo verliefd gezien.” Ophelie wil absoluut niet degene zijn die voor onrust zorgt. “Het laatste wat ik wil, is dat Jessica zich niet meer op haar gemak voelt bij onze familie.” Daarom houdt ze haar mond voorlopig. “Maar ik merk wel dat ik steeds minder zin heb in lange etentjes waarop ik dat stemmetje de hele avond hoor.”
Gewoon accepteren?
Misschien, denkt Ophelie, hoort dit er gewoon bij. “Iedereen heeft wel een eigenaardigheid. De één smakt tijdens het eten, de ander laat overal sokken slingeren en Jessica praat nu eenmaal op deze manier tegen mijn broer.” Toch vraagt ze zich af of zoiets vanzelf kan veranderen. “Is dit een fase van het begin van hun relatie? Of blijft ze altijd zo praten?” Zelf weet ze het antwoord niet meer. “Ik wil me er niet zo aan ergeren, maar het lukt me ook niet om het helemaal los te laten.”
Afbeelding: Unsplash+
