“Ik weet soms echt niet meer wat ik moet doen. Ik houd zielsveel van mijn kinderen, maar de ruzies tussen hen bepalen inmiddels mijn hele humeur. Aan het einde van de dag ben ik uitgeput, verdrietig en vraag ik me af of ik als moeder iets vreselijk verkeerd doe.” Sarah is moeder van een zoon van 10 en een dochter van 8. Waar ze vroeger nog hoopte dat de onderlinge strijd vanzelf minder zou worden naarmate haar kinderen ouder werden, lijkt het tegenovergestelde waar. “Ze kunnen werkelijk niets meer van elkaar hebben. Het voelt alsof ze elkaar binnen vijf minuten weten te vinden om ruzie te maken.”
Het begint met iets kleins
Volgens Sarah is er nauwelijks een aanleiding nodig voordat de vlam in de pan slaat. “De een kijkt te lang naar de ander, de ander smakt tijdens het eten. Dan zit iemand te dicht op de bank, maakt een irritant geluid of pakt iets van tafel. Het zijn zulke kleine dingen, maar binnen een paar minuten is het alweer raak.” Wat begint met plagen en jennen, loopt volgens haar regelmatig uit de hand. “Dan wordt er geschreeuwd, gescholden, geduwd, geslagen en geschopt. Ze zijn allebei ontzettend koppig en willen allebei gelijk krijgen. Geen van beiden geeft op.”
Probeer altijd eerst naar mezelf te kijken
Sarah wil haar kinderen niet alleen corrigeren, maar ook begrijpen. “Ik probeer altijd naar mijn eigen aandeel te kijken. Welke patronen heb ik? Welke triggers spelen er? Ik geloof dat kinderen gedrag spiegelen en dat ik dus ook naar mezelf moet durven kijken.” Na iedere ruzie probeert ze het gesprek aan te gaan. “Ik laat ze vertellen wat er gebeurde en vraag hoe ze denken dat de ander zich voelt. Op dat moment begrijpen ze het ook echt. Ze kunnen prima uitleggen waarom iets niet handig was. Maar een kwartier later begint alles opnieuw. Dan denk ik: waarom blijft er niets hangen?”
Gezellig gezin
Juist omdat Sarah zo graag een fijne sfeer in huis wil, raakt de voortdurende strijd haar diep. “Ik doe ontzettend mijn best om het thuis gezellig te maken. We ondernemen leuke dingen, eten samen en ik probeer aandacht voor allebei te hebben. Toch lijkt het soms juist averechts te werken. Alsof ik harder mijn best doe dan zij.” Ze merkt dat ze steeds vaker gespannen is. “Ik sta continu ‘aan’. Zodra ik een stem hoor verheffen, schiet mijn hartslag omhoog. Ik ben de hele dag alert en dat kost ontzettend veel energie.”
Een jeugd die nog altijd meespeelt
Dat de ruzies haar zo raken, heeft volgens Sarah ook met haar eigen verleden te maken. “Ik groeide op in een onveilig gezin. Ik was de oudste en voelde me verantwoordelijk voor mijn broertje en zusje. Ik hield voortdurend iedereen in de gaten en probeerde escalaties te voorkomen.” Die rol heeft ze nooit helemaal los kunnen laten. “Ik heb therapie gehad en volg nu schematherapie. Daardoor begrijp ik veel beter waar mijn reacties vandaan komen. Toch merk ik dat geschreeuw en ruzie me direct terugbrengen naar vroeger. Ik ben dan bang dat het helemaal uit de hand loopt.” Juist dat vindt ze moeilijk. “Mijn kinderen kunnen er niets aan doen dat ik deze geschiedenis heb. Ze verdienen een moeder die rustig blijft. En toch lukt me dat lang niet altijd.”
Slechte moeder
Wanneer de ruzies blijven doorgaan, raakt ook Sarah haar geduld kwijt. “Soms ga ik uiteindelijk zelf schreeuwen. Daarna voel ik me verschrikkelijk schuldig. Ik denk dan meteen dat ik gefaald heb als moeder.” Ze vraagt zich regelmatig af of andere gezinnen dit ook meemaken. “Ik zie om me heen gezinnen waar het zoveel rustiger lijkt. Dan vraag ik me af wat ik verkeerd doe.”
Man pakt het heel anders aan
Opvallend genoeg verlopen de ruzies anders als haar man thuis is. “Hij zegt dat ik me er veel minder mee moet bemoeien. Gewoon weglopen, niet iedere discussie willen oplossen en ze het zelf laten uitzoeken.” Wanneer hij boos wordt, is de ruzie meestal snel voorbij. “Bij mij willen ze allebei hun verhaal doen. Ze trekken voortdurend aan me. De een wijst naar de ander, de ander begint weer terug. Ik probeer eerlijk te blijven en beide kanten te horen, maar uiteindelijk ben ik uren bezig met bemiddelen.” Steeds vaker vraagt ze zich af of dat wel de juiste aanpak is. “Misschien geef ik de ruzies juist te veel aandacht.”
Bang om ze alleen te laten
Wat Sarah het meest bezighoudt, is dat ze haar kinderen nauwelijks meer samen alleen durft te laten. “Ik ben bang dat een van de twee in een boze bui de ander echt pijn doet. Of dat er met spullen wordt gegooid en er iets kapotgaat.” Daardoor voelt ze zich voortdurend verantwoordelijk. “Ik loop thuis op mijn tenen. Zelfs even boodschappen doen voelt soms als een risico. Dat maakt me ontzettend moe.”
Ze schaamt zich bovendien voor de herrie. “Als ik even naar buiten loop om af te koelen, hoor ik het geschreeuw tot ver op straat. Ik schaam me kapot richting de buren.” Ook kinderen naar hun kamer sturen biedt weinig oplossing. “Dan gaat de ruzie boven gewoon verder en moet ik er alsnog achteraan. Soms denk ik alleen nog maar: wat zijn jullie toch aan het doen?”
Is dit nog normaal?
Ondanks alle spanningen benadrukt Sarah dat haar kinderen ook lieve kanten hebben. “Ze kunnen soms samen lachen en dan zie ik hoe leuk ze het met elkaar kunnen hebben. Alleen zijn die momenten inmiddels zo overschaduwd door alle ruzies, dat ik ze nauwelijks meer onthoud.” Ze hoopt vooral op praktische tips van andere ouders. “Tot waar is broer-en-zus-ruzie eigenlijk normaal? Moet ik me er minder mee bemoeien? Strenger zijn? Of juist meer loslaten? Ik weet het oprecht niet meer.”
“Ik houd zielsveel van mijn kinderen. Maar ik ben ook moe, verdrietig en moedeloos. Ik zou zo graag weer met plezier thuiskomen, in plaats van me af te vragen wanneer de volgende ruzie begint.”
Herken jij dit? Maken jouw kinderen ook veel ruzie? Wanneer vond jij dat het ‘normaal’ was en wat hielp bij jullie thuis om de sfeer weer beter te krijgen? Sarah leest graag mee in de reacties.
Afbeelding: Unsplash
