Poppy: “Ze wil niet dat ik nog zing als zij erbij is”

Nog vijf weken. Dat is wat Poppy (31) zichzelf regelmatig voorhoudt als ze weer eens op haar tong moet bijten. Over vijf weken is haar vrouw Feline (30) uitgerekend van hun eerste kindje. Het stel keek jarenlang uit naar dit moment. “We hebben hier bewust voor gekozen en waren dolgelukkig toen het eindelijk gelukt was,” vertelt Poppy. “Ik kan niet wachten om moeder te worden.” Toch merkt ze dat de laatste fase van de zwangerschap haar veel zwaarder valt dan ze had verwacht.

Op handen dragen

Vanaf het begin had Feline last van zwangerschapskwaaltjes, maar de afgelopen maanden lijken die alleen maar erger te zijn geworden. “Ze slaapt slecht, heeft lichamelijke klachten en maakt zich zorgen over de bevalling. Ik snap dat allemaal echt.” Poppy probeert daarom zoveel mogelijk rekening met haar te houden. Ze doet het grootste deel van het huishouden, haalt boodschappen, kookt en probeert ervoor te zorgen dat Feline zich nergens druk om hoeft te maken. “Ik wil haar op handen dragen, juist omdat ik zie hoe zwaar ze het heeft.”

Kan niks goed doen

Toch merkt ze dat haar goede bedoelingen steeds vaker op een muur van irritatie stuiten. “Het maakt eigenlijk niet uit wat ik doe, het lijkt altijd verkeerd te zijn.” Als Poppy vraagt wat Feline wil eten, vindt ze dat ze te veel vragen stelt. Besluit ze zelf iets te koken, dan is het niet wat Feline op dat moment wilde. “Laatst had ik haar favoriete pasta gemaakt. Normaal gesproken wordt ze daar blij van, maar nu kreeg ik te horen dat de geur haar misselijk maakte.” Poppy weet dat haar vrouw daar weinig aan kan doen, maar het begint haar wel op te breken.

Trek je stem niet

Ook kleine dingen zorgen tegenwoordig voor spanning. “Ik ben iemand die veel praat. Als ik iets grappigs meemaak op mijn werk, vertel ik daar graag over.” Waar Feline daar vroeger om kon lachen, krijgt Poppy nu regelmatig te horen dat ze stil moet zijn. “Soms zeg ik drie zinnen en dan hoor ik: ‘Poppy, alsjeblieft, ik trek je stem even niet.’” Hoewel ze begrijpt dat haar vrouw sneller overprikkeld is, doet het haar toch pijn.

Steeds meer wegcijferen

Steeds vaker voelt het alsof ze op eieren loopt in haar eigen huis. “Voordat ik iets zeg of doe, denk ik eerst na of het Feline misschien kan irriteren.” Dat begint al zodra ze thuiskomt van haar werk. “Dan kijk ik eerst hoe ze op de bank ligt. Is ze moe? Chagrijnig? Heeft ze hoofdpijn? Vervolgens pas ik mijn gedrag daarop aan.” Ze merkt dat ze zichzelf steeds meer wegcijfert om de sfeer goed te houden.

Altijd zingen

Het dieptepunt kwam een paar weken geleden tijdens een autorit naar familie. Zingen is altijd een van Poppy’s grootste hobby’s geweest. “Ik zing echt overal. Onder de douche, tijdens het koken, als ik stofzuig en zeker in de auto.” Volgens haar is het iets waar Feline vroeger juist om moest lachen. “Ze zei altijd dat ik een wandelende jukebox was. Meestal zongen we zelfs samen mee met de radio.”

Stop met het kattengejank

Die dag zat er een bekend nummer op de radio en begon Poppy automatisch mee te zingen. Na nog geen halve minuut onderbrak Feline haar. “Ze zei: ‘Stop alsjeblieft met dat kattengejank.’” Poppy lacht even als ze het vertelt, maar haar ogen verraden dat het haar nog steeds raakt. “Het was niet eens wat ze zei, maar hoe ze het zei. Alsof ze echt geen seconde meer naar me kon luisteren.”

Helemaal niet meer

Sindsdien is zingen een gevoelig onderwerp geworden. “Ik begon laatst thuis zachtjes mee te zingen met een liedje tijdens het opruimen. Toen zei ze direct dat ze daar hoofdpijn van kreeg.” Een andere keer neuriede Poppy onder de douche. “Zelfs dat hoorde ze blijkbaar en toen vroeg ze of ik daarmee wilde stoppen.” Inmiddels voelt het alsof haar vrouw liever heeft dat ze helemaal niet meer zingt wanneer zij in de buurt is. Voor buitenstaanders lijkt dat misschien een klein probleem, maar voor Poppy voelt het groter. “Zingen is voor mij ontspanning. Het is iets wat ik altijd doe zonder erbij na te denken.” Ze merkt dat ze zichzelf nu voortdurend corrigeert. “Dan hoor ik een leuk nummer en wil ik automatisch meezingen, maar dan houd ik mezelf tegen.” Dat voelt volgens haar alsof ze een stukje van zichzelf moet wegstoppen.

Niet zichzelf

Wat het extra lastig maakt, is dat ze rationeel begrijpt waar het vandaan komt. “Ik weet dat Feline niet zichzelf is op dit moment. Ze heeft hormonen die alle kanten op schieten, ze slaapt slecht en haar lichaam staat onder enorme druk.” Daarom probeert ze geduldig te blijven. “Als ze snauwt, denk ik meestal: het is de zwangerschap.” Maar ondertussen merkt ze dat haar eigen emmer ook langzaam voller raakt.

Zorgen over het ouderschap

Soms voelt ze zich meer een verzorger dan een partner. “Ik vraag bijna nooit meer hoe het met mij gaat, omdat alles draait om haar en de baby.” Daar schaamt ze zich soms voor. “Want zij draagt letterlijk ons kind. Natuurlijk staat zij nu centraal.” Toch betekent dat niet dat haar eigen gevoelens verdwijnen. “Ik ben ook moe. Ik maak me ook zorgen over het ouderschap. Alleen lijkt daar geen ruimte voor te zijn.”

Waar ligt de grens?

Haar vrienden zeggen dat ze het nog even moet volhouden. “Nog vijf weken, hoor ik steeds.” En ergens weet ze dat ze gelijk hebben. De zwangerschap duurt niet eeuwig. Toch vindt Poppy het moeilijk om alles maar te blijven slikken. “Als iemand steeds zegt dat je irritant bent, ga je dat uiteindelijk geloven.” Ze merkt dat ze stiller wordt en minder spontaan reageert dan vroeger. Wat ze het liefst zou willen, is een eerlijk gesprek met Feline. Niet om haar verwijten te maken, maar om uit te leggen wat dit met haar doet. “Ik wil best rekening houden met haar. Sterker nog, dat doe ik al maanden.” Maar ze vraagt zich af waar de grens ligt. “Op een gegeven moment moet er toch ook ruimte zijn voor mij?” Ze wil haar vrouw steunen, maar niet volledig verdwijnen in het proces.

Afbeelding: Freepik