Marriët (54) was altijd een zelfstandige vrouw. Ze werkte als kindercoach, reed overal heen, fietste naar afspraken en regelde haar leven op haar manier. Tot een mislukte oogoperatie alles veranderde. Sindsdien kan ze niet meer goed zien en is autorijden en fietsen onmogelijk geworden. Haar wereld, ooit ruim en overzichtelijk, is ineens een stuk kleiner.“Ik kan mijn werk nog doen, maar alleen vanuit kantoor aan huis,” zegt Marriët. “Voor alles wat daarbuiten gebeurt, ben ik afhankelijk van anderen.” Die afhankelijkheid viel haar zwaar, maar het werd nog ingewikkelder door Berry, haar man.
Een wereld die kleiner werd
“Het is gek hoe snel je wereld kan krimpen,” zegt Marriët. “Voorheen kon ik overal naartoe. Nu kan ik nauwelijks de stad uit zonder dat iemand me rijdt. En dat iemand diegene is die je het minst vertrouwt, maakt het extra moeilijk.” Berry rijdt altijd hard en lijkt zich weinig zorgen te maken over risico’s. Hij let niet altijd goed op, parkeert roekeloos en pakt soms zelfs paaltjes mee. “Laatst hadden we bijna een aanrijding met een man die voorrang had. Ik zat doodsangsten uit te staan,” vertelt ze. Voor Marriët was dat de druppel.
Angst en afhankelijkheid
Sinds dat incident durft Marriët niet meer bij Berry in de auto te stappen. “Ik voel gewoon dat ik mezelf in gevaar breng,” zegt ze. “Het gaat niet alleen om snelheid, maar om alles samen: inparkeren, plotselinge stuurbewegingen, te dicht langs andere auto’s rijden. Ik weet dat hij het niet doet om mij te pesten, maar het voelt gevaarlijk.” Marriët wil dat Berry erkent dat hij voorzichtiger moet zijn. “Maar dat doet hij niet. Hij zegt gewoon: ‘Graag of niet, anders regel je het zelf maar of neem een taxi.’ Dat voelt alsof mijn veiligheid hem niet interesseert.” Deze situatie zorgt voor veel spanning in hun relatie. Marriët heeft Berry nodig voor vervoer, anders komt ze nauwelijks ergens. Maar zo kan het ook niet doorgaan. “Ik zit in een dilemma: ik kan niet zelf rijden, maar ik wil ook niet bij hem instappen. Het voelt alsof ik gevangen zit.”
Emotionele impact
Het rijgedrag van Berry geeft Marriët een gevoel van machteloosheid. “Ik voel me soms wanhopig,” zegt ze. “Vroeger had ik overal controle over, nu hangt mijn veiligheid af van iemand anders, iemand die niet wil luisteren. Het is frustrerend en angstaanjagend tegelijk.” Deze angst beperkt haar niet alleen fysiek, maar ook sociaal en emotioneel. Ze ziet vrienden minder vaak, gaat minder vaak naar afspraken en voelt zich soms geïsoleerd. “Mijn wereld is letterlijk kleiner geworden,” zegt ze. “Ik kan niet meer zelfstandig dingen ondernemen. Alles is afhankelijk van zijn rijstijl.”
Hulp zoeken en grenzen stellen
Marriët probeert een oplossing te vinden. Ze praat met vrienden en familie, maar het blijft lastig. “Het is moeilijk om iemand anders te vragen om iets wat eigenlijk je eigen partner zou moeten begrijpen,” legt ze uit. Ze heeft ook overwogen om hulp van buitenaf te regelen, zoals een taxi of een rittenservice, maar dat is kostbaar en niet altijd praktisch. “Het is niet alleen een kwestie van geld, het gaat ook om tijd en regelmaat. Soms is het gewoon handiger dat hij rijdt.” Daarom probeert ze nu duidelijke grenzen te stellen. “Ik heb gezegd dat ik niet meer instap tenzij hij belooft voorzichtiger te rijden. Het klinkt eenvoudig, maar hij ziet er niets in.” Deze botsing zorgt voor spanning en stress.
Balans tussen afhankelijkheid en veiligheid
Voor Marriët is het een moeilijke balans: ze heeft afhankelijkheid van Berry nodig om haar leven draaiende te houden, maar wil tegelijkertijd haar veiligheid en rust terug. “Het is een dagelijkse strijd. Ik wil niet bang zijn als ik bij hem in de auto stap, maar zolang hij niets verandert, voel ik dat wel.” Ze probeert ook andere manieren te vinden om haar zelfstandigheid te vergroten. Kleine stappen, zoals het plannen van afspraken dichtbij huis of het combineren van ritten met vrienden die kunnen rijden, helpen een beetje. Maar het lost het kernprobleem niet op.
Een boodschap voor anderen
Marriët wil graag haar verhaal delen, omdat ze merkt dat veel mensen haar situatie niet begrijpen. “Het lijkt klein, een autorit, maar voor mij gaat het om mijn leven en veiligheid. Ook omdat ik zelf niet goed kan zien,” zegt ze. “Ik hoop dat anderen begrijpen dat afhankelijk zijn van iemand anders ingewikkeld kan zijn, zeker als die persoon niet rekening houdt met jouw grenzen.”
Afbeelding: Freepik
Ria -
Ik had een schoonzus en haar man dronk vaak teveel. Altijd stapte ze toch bij hem in de auto, want zelf had ze geen rijbewijs. De radeloze blik in haar ogen als het weer zover was zalnik nooit vergeten. Maar ook niet haar slachtofferschap en de irritatie die dat opriep. In jouw geval is zelf rijden helaas gewoon echt geen optie meer. Kan je op een andere manier nog wel deelnemen aan het verkeer of zelfstandig reizen? Doe dit dan zoveel mogelijk. Wat een ongelooflijke hork van een vent heb je die zo reageert als hij doet: sterkte ermee!