Meribel en Franco kennen elkaar al jaren. “We leerden elkaar kennen in onze studententijd, via een datingapp,” vertelt Meribel. “Al vrij snel merkten we dat de klik er wel was, maar dan vooral vriendschappelijk. Romantisch voelde het niet echt.” In plaats van het contact te verbreken, besloten ze het gewoon gezellig te houden. En dat lukte, jarenlang. Ze deden veel samen. “Wandelen op het strand met de honden, zeilen op de boot van Franco, af en toe uit eten bij een goed restaurant. Dat zijn dingen die ik ook prima alleen of met anderen kan doen, maar met hem was het gewoon makkelijk en vertrouwd.” Franco werd een vaste factor in haar leven. Iemand die ze kon bellen voor gezelschap, zonder gedoe.
Meer dan vriendschap?
Toch veranderde er langzaam iets. “Zeker na een borrel begon Franco steeds vaker te zeggen dat hij het eigenlijk toch wel met me zou willen proberen. Als ‘lovers’, zoals hij dat dan noemde.” Meribel wuifde het in het begin weg. “Ik dacht: dat is drankpraat. Dat ebt wel weer weg.” Dat gebeurde niet. Integendeel. Ze belandden een paar keer samen in bed. “Het was prima, gezellig, vertrouwd. Maar voor mij was het niet meer dan dat. Een soort friends with benefits.” Voor Meribel was het duidelijk: ze voelde geen behoefte aan een relatie met Franco. “Ik miste die verliefdheid. Dat verlangen naar meer.”
Vaker contact
Wat haar begon op te vallen, was dat Franco steeds intensiever contact zocht. “Hij belde vaker, appte vaker, stelde continu voor om af te spreken. Waar we elkaar eerst twee of drie keer per maand zagen, werd dat ineens veel meer.” In eerste instantie vond ze dat niet zo erg. “Ik dacht: hij vindt me gewoon leuk gezelschap.” Maar het begon te knagen. “Het voelde alsof hij steeds meer claimde. Alsof hij vond dat hij recht had op mijn tijd.”
Duidelijk zijn
Om misverstanden te voorkomen, besloot Meribel het gesprek aan te gaan. “Ik heb letterlijk gezegd: je moet niet hopen op meer dan dit. Voor mij is dit wat het is. Ik wil geen relatie.” Ze verwachtte begrip. “We kennen elkaar zo lang, ik dacht dat hij mijn eerlijkheid zou waarderen.” Maar dat gebeurde niet. “Hij zei dat hij het snapte, maar zijn gedrag veranderde niet.” Sterker nog: elke keer als ze samen waren en Franco had gedronken, kwam het onderwerp weer op tafel. “Dan begon hij opnieuw over hoe goed we bij elkaar zouden passen. Dat hij me al zo lang kent. Dat dit ‘logisch’ is.”
Niet geaccepteerd
Meribel merkt dat het haar steeds ongemakkelijker maakt. “Ik heb het gevoel dat mijn ‘nee’ niet serieus wordt genomen.” Ze heeft het idee dat Franco denkt dat ze uiteindelijk wel zal bijdraaien. “Alsof hij wacht op het moment dat ik van gedachten verander.” Dat wringt. “Ik wil hem niet kwetsen, maar ik voel me ook onder druk gezet. En dat is precies wat ik niet wil in een vriendschap, laat staan in iets wat zo vrijblijvend zou moeten zijn.” Toch wil ze hem niet zomaar loslaten. “Hij is al jaren onderdeel van mijn leven. We hebben zoveel gedeeld. Het idee om dat zomaar weg te gooien, doet me pijn.” Tegelijkertijd voelt ze dat dit zo niet door kan gaan. “Ik merk dat ik afspraken begin af te zeggen, omdat ik geen zin heb in dat gesprek wéér.”
Grenzen vervagen
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat ze zelf ook heeft bijgedragen aan de verwarring. “Door met hem naar bed te gaan, heb ik misschien hoop gevoed.” Dat erkent ze eerlijk. “Maar ik ben altijd duidelijk geweest over mijn gevoelens. Ik heb nooit gezegd dat ik een toekomst met hem zag.” Ze vraagt zich af of een friends-with-benefits-constructie überhaupt kan werken als één van de twee meer wil. “Misschien is het gewoon een illusie om te denken dat je dat zuiver kunt houden.”
Wat nu?
Meribel zit vast tussen twee opties die allebei pijn doen. “Of ik blijf zo doorgaan en accepteer dat hij mijn grenzen blijft opzoeken, of ik trek een harde lijn en riskeer dat ik hem helemaal kwijtraak.” Ze weet niet wat erger is. Haar vriendinnen zijn duidelijk. “Die zeggen: als hij je ‘nee’ niet accepteert, is hij geen goede vriend.” Dat komt binnen. “Want diep vanbinnen weet ik dat ze misschien gelijk hebben.” Toch hoopt Meribel op een andere uitkomst. “Ik zou willen dat hij me gewoon gelooft. Dat hij kan accepteren dat ik hem waardeer, maar niet op die manier.” Ze verlangt naar de vriendschap zoals die was. Zonder verwachtingen. Zonder druk.
Afbeelding: Freepik
Joris -
Gelukkig zie je zelf wel in dat je een aandeel hebt. Wie gaat er nou met een vriend naar bed die evident meer van je wil? Natuurlijk wakker je dan dingen verder aan. Helaas.