Twee jaar geleden trouwde Mirjam, de jongste zus van Wendy, met haar grote liefde Jeremy. “Ik weet nog dat ik vooral opgelucht was,” vertelt Wendy. “Mirjam is geen makkelijke. Ze is uitgesproken, weet precies wat ze wil en kan behoorlijk dwingend zijn. Haar eerdere relaties hielden zelden langer dan een paar maanden stand.” Maar met Jeremy leek alles anders. Hij was geduldig, zacht en zichtbaar dol op haar. “Hij zette haar op een voetstuk. Alles draaide om Mirjam en hij leek daar oprecht gelukkig mee.” Wendy zou zo’n dynamiek zelf nooit willen, maar voor haar zus gunde ze het geluk van harte. “Iedereen moet doen wat bij hem past. En Mirjam leek eindelijk iemand te hebben gevonden die haar niet probeerde te veranderen.”
Een gezellige avond
Vorige week kwamen Mirjam en Jeremy bij Wendy en haar man Rolf eten en borrelen. “Het was zo’n avond die begint met goede gesprekken, lekker eten en net iets te veel wijn,” zegt Wendy. De sfeer was ontspannen, grappen vlogen over tafel en op een gegeven moment maakte Wendy een plagende opmerking richting haar zwager. Ze vroeg lachend hoe hij het toch volhield met Mirjams soms dominante karakter. Wat daarna gebeurde, had ze nooit zien aankomen…
Hij is een pupje
Jeremy lachte wat ongemakkelijk, nam een slok wijn en zei: “Nou… eigenlijk vind ik dat juist fijn.” Er viel een korte stilte, waarna hij — zichtbaar twijfelend — uitlegde dat hij en Mirjam een bijzondere hobby delen: Human Puppy Play. Wendy had er nog nooit van gehoord. Jeremy legde uit dat het een subcultuur is waarbij volwassenen zich, met wederzijdse instemming, gedragen als een hondje. In hun geval is hij het ‘pupje’ en Mirjam het baasje
Te veel informatie
“Ik dacht eerst dat hij een grap maakte,” vertelt Wendy. “Maar hij bleef praten. Over dat hij het prettig vindt als iemand anders de leiding neemt, dat hij zich dan veilig voelt.” Jeremy vertelde dat zijn moeder vroeger extreem dominant was en dat hij zich daar als kind altijd aan heeft aangepast. “Blijkbaar voelt dat nu vertrouwd,” zegt Wendy. “Hij zei het heel rustig, bijna analytisch.” Mirjam zat ernaast, zichtbaar gespannen. “Ze vulde hem af en toe aan, maar je merkte dat ze het eigenlijk een lastig onderwerp vond.” Toch praatten ze door, waarschijnlijk geholpen door de wijn en het gevoel dat ze eerlijk wilden zijn. Rolf en Wendy luisterden, knikten af en toe, maar wisten eigenlijk niet goed waar ze moesten kijken.
Dubbel gevoel
Achteraf kan Wendy het moeilijk plaatsen. “Aan de ene kant vind ik het goed dat ze open zijn. Ze doen niemand kwaad en het is hun relatie, hun leven.” Ze benadrukt dat ze absoluut niet wil oordelen. “Als twee volwassenen samen voor Human Puppy Play kiezen, wie ben ik dan om daar iets van te vinden?” Maar dat is makkelijker gezegd dan gevoeld. “Sinds die avond kijk ik compleet anders naar Jeremy,” geeft Wendy toe. “Ik krijg het beeld niet meer uit mijn hoofd. Ik zie hem steeds voor me op zijn knieën, aan een hondenriem, terwijl mijn zus hem commando’s geeft.” Ze weet dat dit haar eigen associaties zijn, maar ze kan ze niet uitschakelen. “Het is alsof er een sluier is weggetrokken die ik liever had laten hangen.”
Familie blijft familie
Het maakt toekomstige familiebijeenkomsten ingewikkeld. “Met Kerstmis of verjaardagen zit dat beeld gewoon in mijn hoofd,” zegt Wendy. “Ik schaam me daar zelfs een beetje voor. Ik wil normaal met ze omgaan, maar mijn gedachten gaan uit naar dat Human Puppy Play en een eigen leven leiden.” Vooral het idee dat haar zus deze rol heeft, wringt. “Mirjam blijft toch mijn kleine zusje. Het voelt alsof ik iets weet wat ik nooit had willen weten.” Rolf staat er nuchterder in. “Hij zegt: ‘Joh, laat het los. Ze zijn gelukkig.’ En ergens heeft hij gelijk.” Toch merkt Wendy dat het haar meer doet dan ze had verwacht. “Het raakt iets aan hoe ik naar macht, relaties en familie kijk. Alsof grenzen zijn verschoven zonder dat ik daar om heb gevraagd.”
Had dit gedeeld moeten worden?
Wendy vraagt zich af of sommige dingen niet gewoon privé hadden moeten blijven. “Ik vertel mijn zus ook niet alles over mijn relatie. Niet omdat het fout is, maar omdat het intiem is.” Tegelijkertijd voelt ze zich schuldig dat ze zo worstelt. “Ik wil niet preuts of bekrompen zijn.” Voorlopig heeft ze besloten het onderwerp niet meer aan te snijden. “Ik denk niet dat het helpt om er opnieuw over te praten. Het zit nu eenmaal in mijn hoofd en ik moet daar zelf mee dealen.” Ze hoopt dat de beelden met de tijd vervagen. “Misschien went het. Misschien ook niet.”
Ken jij iemand die aan Human Puppy Play doet? Wat vind je ervan? Vind je uberhaupt dat Wendy daar een oordeel over mag hebben of moet je ieder zijn eigen gang laten gaan. Ze doen er per slot van rekening niemand kwaad mee. Laat het ons weten bij de comments onder dit artikel. Vinden we leuk :-).
Afbeelding: Freepik
