Marit: “Ik ben jaloers op vriendinnen zonder kinderen”

Marit (34) had altijd een duidelijk beeld van haar toekomst. “Ik wist al jong dat ik moeder wilde worden,” vertelt ze. Niet later, niet misschien, maar zeker. Het liefst van een groot gezin. “En als het even kon, wilde ik niet werken. Ik zag mezelf thuis, met de kinderen. Huismoeder, ja. Misschien een beetje ouderwets, maar dat voelde voor mij goed.” Met dat toekomstbeeld in haar hoofd ging ze het leven tegemoet — en ook de liefde.

Bewuste keuzes

Toen Marit Rijk leerde kennen, wist ze vrij snel: dit is hem. “Ik was heel eerlijk over mijn wensen. Ik wilde geen carrièrevrouw zijn, ik wilde een gezin.” Rijk stond daar volledig achter. Hij had een goede baan, ambities en vond het een fijn idee dat Marit zich op het gezin zou richten. “Binnen een jaar was ik zwanger.” Vijf jaar later hadden ze drie kinderen en leefde Marit het leven waar ze altijd van had gedroomd.

Thuis aan het roer

Marit is fulltime huismoeder. Rijk werkt fulltime en is doordeweeks van zeven uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds van huis. “Alles rondom de kinderen komt op mij neer,” zegt ze nuchter. De schoolruns, de luiers, het huishouden, de afspraken, de ziekmeldingen. “Op papier klopt het plaatje helemaal. Dit was mijn droom.” En toch voelt ze zich vaak leeg en uitgeput. “Het moederschap valt me zwaarder dan ik ooit had gedacht.”

Minder leuk dan verwacht

Wat Marit het meest verbaast, is dat ze het ‘moederen’ zelf minder leuk vindt dan ze had verwacht. “Ik hou van mijn kinderen, echt waar. Maar ik had gedacht dat ik hier meer voldoening uit zou halen.” De dagen lijken op elkaar. “Ik ben vooral bezig met zorgen, herhalen en plannen.” Ze mist uitdaging. “Gesprekken met volwassenen, het gevoel dat je ergens goed in bent, dat je ergens naartoe werkt.” Soms vraagt ze zich af: Is dit het nou?

Gemis van werk

Voor ze moeder werd, werkte Marit in de communicatie. “Ik vond mijn werk leuk. Ik was er goed in.” Toch zette ze het zonder twijfel opzij toen ze kinderen kreeg. “Dat hoorde bij mijn droom.” Nu merkt ze dat ze haar werk meer mist dan ze had verwacht. “Niet eens per se het geld, maar het gevoel dat ik iets bijdroeg buiten mijn gezin.” Ze schaamt zich voor die gedachte. “Want dit is toch precies wat ik wilde?”

Jaloezie

Wat ze bijna niemand durft te zeggen, is dat ze jaloers is op haar vriendinnen zonder kinderen. “Stiekem, ja.” Haar vriendinnen werken, maken carrière, gaan op reis en hebben geld om aan zichzelf uit te geven. “Ze gaan en staan waar ze willen.” Terwijl Marit haar dagen vult met wasjes, boterhammen en snotneuzen. “Ik voel me soms gevangen in mijn eigen leven.” En dat gevoel maakt haar boos — vooral op zichzelf.

Schuldgevoel

Na die jaloezie volgt steevast schuldgevoel. “Wat voor moeder ben ik als ik verlang naar een ander leven?” Ze vindt dat ze dankbaar moet zijn. “Ik heb een gezond gezin, een man die hard werkt en kinderen waar ik ooit van droomde.” Toch knaagt het. “Alsof ik mezelf ergens onderweg ben kwijtgeraakt.” Ze durft er nauwelijks over te praten. “Bang dat mensen denken dat ik ondankbaar ben.”

Niet terug te draaien

Marit weet één ding zeker: de klok terugdraaien kan niet. “En dat wil ik ook niet.” Haar kinderen zijn haar alles. “Maar ik had graag geweten wat ik nu weet.” Ze had het beeld van jong moeder worden en fulltime huismoeder zijn geromantiseerd. “Alsof het één grote knuffelwolk is.” De werkelijkheid is anders. “Het is zwaar. Eentonig. En soms eenzaam.”

Waarschuwing

Daarom wil Marit haar verhaal delen. Niet om af te schrikken, maar om te nuanceren. “Ik zou jonge meiden willen zeggen: denk er goed over na.” Moeder worden is prachtig, maar ook intens. “En fulltime thuis zijn klinkt misschien idyllisch, maar kan ook verstikkend voelen.” Ze mist een stukje eigen identiteit. “Iets wat alleen van mij is.”

Eerlijker beeld

Marit hoopt dat er meer ruimte komt voor eerlijke verhalen. “Je kunt je droom leven en toch worstelen.” Dat maakt haar geen slechte moeder. “Alleen een mens.” Ze overweegt om over een tijdje weer parttime te gaan werken. “Niet omdat ik faal als huismoeder, maar omdat ik mezelf ook nodig heb.” Voor nu probeert ze mild te zijn. “En mezelf toe te staan dat dromen soms anders uitpakken dan je had gedacht.”

Afbeelding: Freepik