Toen Angelique zwanger was van haar eerste zoon, stonden haar vader en stiefmoeder Jannie al te trappelen om op te passen. “Ze begonnen er echt meteen over,” vertelt Angelique. “Of ze vaak een dagje met hun kleinkind mochten, of ze hem van de crèche mochten halen, of hij ook kon blijven slapen. Lief bedoeld natuurlijk, maar het voelde ook een beetje alsof het al vaststond.” Voor Angelique was al die hulp niet per se nodig. Zij en haar partner hadden hun zaakjes goed geregeld. Er was een plek op de opvang, Angelique zou een dag minder gaan werken en haar vriend nam ook een papadag. “We hadden er echt over nagedacht. Het voelde fijn en overzichtelijk.”
Iedereen blij
Toch bleef haar vader het onderwerp aansnijden. Ook Jannie kwam er telkens op terug. Uiteindelijk besloot Angelique een compromis te sluiten. “Om ze tegemoet te komen, spraken we af dat Daan om de week op mijn vrije dag naar hen toe zou gaan. Dat voelde eerlijk. Iedereen blij.” Toen later ook Alexander werd geboren, schoof hij automatisch mee in dat schema.
Een huis vol geur
Lange tijd leek er niets aan de hand. De jongens gingen met plezier naar opa en Jannie. Ze werden verwend, kregen alle aandacht en kwamen vaak met mooie knutselwerkjes thuis. “Ik was echt dankbaar,” zegt Angelique. “Totdat ik me ergens bewust van werd waar ik eerder niet zo bij stil had gestaan.” Jannie is dol op geurkaarsen. Niet eentje, maar meerdere tegelijk. In de woonkamer, in de keuken, soms zelfs op de overloop. “Hun huis ruikt altijd alsof je een wellnesscentrum binnenstapt. Heel warm en gezellig. Maar ik begon steeds vaker te lezen over wat die dampen eigenlijk doen.” Angelique dook in artikelen en schrok. “Ik las dat de stoffen die vrijkomen helemaal niet zo gezond zijn. Zeker niet voor jonge kinderen. En al helemaal niet als er veel tegelijk branden in een ruimte waar weinig wordt gelucht.”
Dat kan toch geen kwaad?
Ze besloot het voorzichtig aan te kaarten. “Ik heb gezegd: joh, zouden jullie de kaarsen misschien uit willen laten als de jongens er zijn? Ik legde uit waarom. Ik probeerde het echt vriendelijk te brengen.” Maar volgens Jannie viel het allemaal wel mee. “Ze zei: ‘Ik doe dit al jaren. Iedereen vindt het heerlijk ruiken en nog nooit is iemand er ziek van geworden.’ Voor haar was het daarmee klaar.” Angelique merkte dat ze zich niet serieus genomen voelde. “Het werd een soort terugkerend ding. Iedere keer als ik de kinderen ophaal, komt er zo’n wolk van geur naar me toe. Dan weet ik: ze hebben weer de hele dag aangestaan.” Opnieuw begon ze het gesprek. Opnieuw zonder resultaat. “Ze vindt me overdreven. Alsof ik haar manier van leven aanval.”
Tussen begrip en boosheid
Angelique zit in een spagaat. Aan de ene kant begrijpt ze dat haar stiefmoeder niets verkeerds denkt te doen. “Ze is gek op de jongens. Ze zou ze nooit expres in gevaar brengen.” Aan de andere kant knaagt het. “Als moeder wil je gewoon het beste. Als ik weet dat iets misschien schadelijk is, dan kan ik het toch niet negeren? Dan voel ik me bijna nalatig.” Haar vader probeert te sussen. Die vindt dat Angelique zich te druk maakt. “Hij zegt: ‘Vroeger groeiden kinderen ook op met van alles en nog wat. Ze zijn toch ook groot geworden?’ Maar zo werkt het niet. We weten nu meer.”
Zo wil ik het niet meer
De twijfel begint steeds groter te worden. “Ik merk dat ik spanning voel op de dagen dat ze daarheen gaan. Dat ik hoop dat ze dit keer wél hebben geluisterd. En als ik dan binnenkom en ik ruik het meteen, zakt de moed me in de schoenen.” Angelique heeft al een paar keer gedacht: misschien moet ik er gewoon mee stoppen. “Dan blijven ze voortaan thuis. Klaar. Maar dat voelt zó heftig. Alsof ik de band tussen grootouders en kleinkinderen kapotmaak.” Ze weet hoeveel haar vader geniet van de oppasdagen. Hoe Jannie uitkijkt naar het moment dat de jongens binnenstormen. “Dat wil ik ze eigenlijk niet afpakken. Tegelijkertijd voelt het alsof er niet naar mij geluisterd wordt als moeder.”
Afbeelding: Freepik
