Sinds Tina (37) weer fulltime is gaan werken, is er drie middagen per week een oppas bij haar kinderen na schooltijd. Via een buurvrouw kwam ze in contact met de 19-jarige Lorna, een studente die een paar honderd meter verderop woont. Het bleek een schot in de roos. “Vanaf het eerste moment klikte het,” vertelt Tina. “Lorna is lief, betrokken en echt leuk met de kinderen. Ze ondernemen van alles samen.” Inmiddels zijn haar kinderen, van 5 en 8 jaar oud, dol op haar. “Als Lorna komt, is het meteen feest. Ze bakken koekjes, knutselen, gaan picknicken in het Oosterpark… en vaak ook naar Artis. Dat was echt hun favoriete uitje.” Maar juist dat laatste is nu een probleem geworden.
Ineens een andere mening
Een paar weken geleden gaf Lorna aan dat ze niet meer met de kinderen naar de dierentuin wil. “Ik dacht eerst dat het een grapje was,” zegt Tina. “Maar ze meende het serieus.” Lorna vindt het niet meer ethisch verantwoord om dieren in gevangenschap te bekijken. “Ze zei dat ze zich er niet meer goed bij voelt en er niet aan wil meewerken,” vertelt Tina. “Dat het niet klopt dat dieren in hokken zitten voor ons vermaak.” Tina was verrast. “Ik snap dat mensen daar verschillend over denken, maar dit had ik niet zien aankomen.”
Teleurstelling thuis
Voor de kinderen was het nieuws een flinke domper. “Ze vragen elke week of ze weer naar de dierentuin mogen,” zegt Tina. “Voor hen is het echt een uitje waar ze naar uitkijken.” Zelf had Tina er ook bewust in geïnvesteerd. “We hebben abonnementen genomen, ook voor Lorna. Dat is niet goedkoop. Juist zodat ze er spontaan naartoe konden als ze daar zin in hadden.” Dat het nu ineens niet meer gebeurt, voelt voor Tina als zonde. “Het is geld, maar ook gewoon het idee. Ik had dit geregeld zodat ze leuke dingen konden doen samen.”
Poging tot compromis
Tina probeerde het gesprek met Lorna aan te gaan. “Ik heb gezegd: ik respecteer je mening, maar zou je in ieder geval de komende maanden nog willen gaan? Totdat het abonnement afloopt?” Voor haar voelde dat als een redelijk compromis. “Ik vraag niet of ze haar mening verandert, alleen of ze tijdelijk nog meegaat. Voor de kinderen.” Maar Lorna bleef bij haar standpunt. “Ze zei dat ze het echt niet meer wil doen. Dat ze zich er niet goed bij voelt en dat ze daar trouw aan wil blijven.” Dat zorgde voor frustratie bij Tina. “Ik snap principes, echt. Maar dit is ook haar werk. We hebben haar verteld dat dit erbij hoort toen we haar aannamen.”
Verschillende visies
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat haar partner Floris er anders in staat. “Hij vindt dat ik me niet zo moet aanstellen,” zegt Tina. “Sterker nog: hij is het eigenlijk met Lorna eens.” Volgens Floris zijn dierentuinen achterhaald. “Hij zegt dat we de kinderen ook op andere manieren over dieren kunnen leren. Documentaires kijken, een boek lezen en dat soort dingen.” Maar voor Tina voelt dat niet hetzelfde. “Het gaat niet alleen om leren. Het is een ervaring. Samen ergens naartoe gaan, dieren zien, een ijsje eten… dat hoort er ook bij.” Ze merkt dat ze zich daardoor een beetje alleen voelt in haar standpunt. “Alsof ik degene ben die moeilijk doet, terwijl ik gewoon wil dat afspraken worden nagekomen.”
Werkgever versus persoon
Tina zit met een dilemma: hoe ver mag je gaan als werkgever van een oppas? “Aan de ene kant is Lorna geen robot. Ze mag haar eigen mening hebben,” zegt ze. “Maar aan de andere kant betaal ik haar wel om voor mijn kinderen te zorgen en dingen met ze te doen.” Ze vraagt zich af waar de grens ligt. “Mag een oppas bepaalde activiteiten weigeren? En zo ja, tot hoever gaat dat?” Het maakt haar onzeker. “Wat als ze straks nog meer dingen niet wil doen? Waar trek je dan de lijn?”
De band met Lorna
Wat het extra lastig maakt, is dat Tina heel tevreden is over Lorna. “Ze is echt een schat,” zegt ze. “Ik wil haar eigenlijk helemaal niet kwijt.” De kinderen zijn gek op haar en dat weegt zwaar. “Een goede oppas vinden is al moeilijk genoeg. En iemand bij wie je kinderen zich zo fijn voelen, dat is goud waard.” Daarom twijfelt Tina om er een groot punt van te maken. “Ik wil de sfeer niet verpesten. Maar het zit me wel hoog.”
Reacties uit haar omgeving
In haar omgeving krijgt Tina wisselende reacties. “Sommige mensen zeggen: laat haar, er zijn genoeg andere leuke dingen,” vertelt ze. “Anderen vinden dat ik duidelijker moet zijn en dat dit gewoon bij haar werk hoort.” Zelf komt ze er nog niet helemaal uit. “Ik wil geen moeilijke werkgever zijn,” zegt ze. “Maar ik wil ook niet dat mijn kinderen iets moeten missen omdat iemand anders een principiële keuze maakt.”
Wat zouden jullie doen?
Tina hoopt dat anderen met haar mee willen denken. “Moet ik dit loslaten en accepteren dat ze niet meer naar de dierentuin gaan?” vraagt ze zich af. “Of mag ik van haar verwachten dat ze zich aanpast, in ieder geval tijdelijk?” Voor nu blijft het een lastige situatie. “Het gaat zo goed met haar en de kinderen,” zegt Tina. “Maar dit… dit blijft toch een ding.”
Afbeelding: Freepik
