Sophie: “Mijn beste vriendin is jaloers op mijn succes”

Sophie herinnert het zich nog als de dag van gisteren. Ze waren elf, verlegen, net begonnen aan de brugklas. Samen kwamen ze in het zwemteam. “Eleanor was direct goed,” vertelt Sophie. “Ze won wedstrijd na wedstrijd, was snel, sterk en geliefd in het team. Ik was net iets minder. Altijd tweede, of derde. Ik stond in haar schaduw.”

Minder zichtbaar

Het stoorde haar toen niet. “Ik was goed op school, haalde altijd hoge cijfers. Alleen dat was minder zichtbaar. Op het podium stond zij met de medaille, ik had altijd goede rapporten. En ergens voelde het alsof zij daardoor dacht dat zij ‘de beste’ was van ons twee.” Toch bleef de vriendschap bestaan. Ze lachten, fietsten samen naar het zwembad, logeerden bij elkaar. Er was altijd wel iets van rivaliteit, dat voelde Sophie duidelijk. “Maar we vonden elkaar ook echt lief, we konden over alles praten.”

Een nieuw evenwicht

Jaren later ging het leven zijn eigen weg. Eleanor bleef in de stad hangen waar ze opgroeiden, ging werken, vond het lastig om echt haar plek te vinden. Sophie verhuisde, studeerde verder, en begon op een dag haar eigen bedrijf. En dat bedrijf werd een succes. Een groot succes. Ze woont nu in een ruim huis aan de rand van de stad. Haar kinderen gaan naar een fijne school, ze rijdt een mooie auto, en ze heeft de vrijheid om haar werk zelf in te delen. “Dat heb ik allemaal zelf opgebouwd, met vallen en opstaan,” zegt Sophie. “Ik ben er trots op. Maar ik merk dat Eleanor daar anders over denkt.”

Opmerkingen met een scherpe rand

Wat eerst kleine steekjes leken, zijn de laatste tijd hardnekkiger geworden. “Ze zei laatst over mijn auto: ‘Je hoeft toch niet zó opzichtig te zijn?’ En toen ik trots vertelde dat mijn dochter een instrument had uitgekozen om te leren, zei ze: ‘Pas maar op, straks worden het van die vervelende verwende kinderen.’” Sophie voelde zich gekwetst. Niet alleen om de woorden, maar om de toon. “Het is niet meer plagen. Het klinkt alsof ze echt vindt dat ik me aanstel, of dat ik iets verkeerds doe door succes te hebben.” Het doet pijn, juist omdat Eleanor haar beste vriendin is. “We hebben zoveel samen meegemaakt. Eerste liefdes, eerste baantjes, liefdesverdriet, familiegedoe… ze kent me door en door. Maar nu voelt het alsof mijn leven haar boos maakt. Alsof ik moet dimmen, zodat zij zich beter voelt.”

Begrip en frustratie tegelijk

Toch ziet Sophie ook waar het gedrag vandaan komt. “Eleanor heeft het niet makkelijk gehad. Haar ouders scheidden op een rotmoment, ze worstelt met werk, met haar plek in de wereld. En ze heeft minder geluk gehad in relaties.” Sophie denkt dat de ongelijkheid in hun levens nu zichtbaarder is dan vroeger. Toen ze jonger waren, zaten ze allebei nog in de startblokken. Nu staat Sophie in de spotlights, en voelt Eleanor zich misschien buitengesloten. “Maar moet ik me daar schuldig over voelen?” vraagt Sophie zich af. “Ik heb hard gewerkt, ik ben niet veranderd in wie ik ben. Ik draag alleen betere kleding en heb een snellere auto. Mijn hart is nog steeds hetzelfde.”

De balans zoeken

Sophie wil de vriendschap niet zomaar opgeven. “Ze is grappig, slim en heeft een droog gevoel voor humor. Maar ik merk dat ik me ga aanpassen. Dat ik mijn verhalen inkort, dat ik mijn successen kleiner maak of helemaal verzwijg. En dat voelt oneerlijk.” Ze overweegt om het gesprek met Eleanor aan te gaan. “Maar hoe doe je dat, zonder haar af te wijzen? Hoe zeg je: ‘Je doet me pijn met je opmerkingen,’ zonder dat het overkomt als opscheppen of verwijten maken?” Het is een dunne lijn, weet Sophie. Maar ze wil het proberen. “Ik geloof dat als een vriendschap zoveel jaren meegaat, je ook moeilijke fases moet kunnen bespreken. Misschien begrijpt ze niet hoe ze overkomt. Misschien wil ze het wel anders doen.”

Niet kiezen tussen trots en vriendschap

Sophie heeft voor zichzelf besloten dat ze zich niet meer kleiner gaat maken. “Ik mag trots zijn. Ik hoef me niet te schamen voor wat ik heb bereikt. En als een vriendin me dat kwalijk neemt, dan moeten we het daar eerlijk over hebben.” Toch blijft de hoop overeind dat het goed komt. “We zijn allebei volwassen vrouwen met onze eigen onzekerheden. Misschien kan deze situatie juist leiden tot een diepere band. Eén waarin we elkaar écht gunnen wat het leven brengt. Ook als dat soms ongelijk verdeeld lijkt.”

Afbeelding: Andrea Paci Cresti via Unsplash