“Voor de kinderen is wintersport het hoogtepunt van het jaar,” vertelt Silke (42). “Maar voor mij is het vooral een week vol spanning.” Waar haar man en drie kinderen aftellen tot de eerste afdaling, telt Silke vooral de dagen tot ze weer veilig in de auto richting Nederland zitten. Niet omdat ze wintersport niet leuk vindt, maar omdat ze elk jaar opnieuw bang is dat een van haar kinderen iets ernstigs overkomt.
Elkaar uitdagen
Silke is moeder van drie kinderen van 12, 13 en 17 jaar. “Echte waaghalzen,” noemt ze ze zelf. “Ze zijn sportief, nergens bang voor en willen altijd harder, steiler en sneller.” En dat is precies waar haar angst zit. “Ik zie ze bovenaan de piste staan, lachen, elkaar uitdagen en dan in volle vaart naar beneden knallen. Ik sta ernaast met een glimlach, maar vanbinnen trek ik het bijna niet.”
Altijd weer die verhalen
Die angst is niet uit het niets ontstaan. “Elk jaar hoor je verhalen,” zegt Silke. “Mensen die terugkomen met een gebroken arm, een gescheurde knieband of erger. In onze omgeving zijn er al zoveel wintersportongelukken geweest. Een buurjongen die zijn sleutelbeen brak, een collega die maanden moest revalideren. Het lijkt alsof het altijd wel iemand overkomt.” En terwijl anderen die verhalen snel weer vergeten, blijven ze bij Silke hangen.
Moedergevoel
Vooral het idee dat haar eigen kinderen iets kan gebeuren, houdt haar bezig. “Ze zijn nog jong, hun hele leven ligt nog voor ze. Eén verkeerde val kan zulke grote gevolgen hebben,” zegt ze. “Ik weet rationeel heus wel dat je ze niet overal tegen kunt beschermen, maar dat moedergevoel is soms sterker dan mijn verstand.”
Trekken zich nergens iets van aan
Wat het extra moeilijk maakt, is dat haar kinderen zich weinig aantrekken van haar zorgen. “Als ik zeg: doe rustig, let op, dan rollen ze met hun ogen,” lacht Silke schamper. “Voor hen hoort vallen erbij. En eerlijk is eerlijk: dat is ook zo. Ze staan op, lachen en gaan weer verder.” Maar Silke ziet iets anders. “Ik zie die snelheid, die sprongen, die momenten waarop het nét goed gaat. En dan denk ik alleen maar: als dit maar goed afloopt.”
Constant alert
Soms gaat het ook daadwerkelijk mis, al is het tot nu toe altijd bij schrammen en kneuzingen gebleven. “Een keer kwam mijn zoon beneden met een bloedende lip na een botsing. Een andere keer had mijn dochter een dikke enkel. Voor hen was het na een dag weer vergeten, maar ik lag er nachten wakker van.” Silke merkt dat ze tijdens zo’n vakantie constant alert is. “Ik luister naar sirenes, kijk naar reddingssleden en voel mijn hart samenknijpen als ik iemand zie liggen op de piste.”
Wil het niet verpesten
Toch houdt ze haar angst meestal voor zich. “Ik wil het plezier van de kinderen niet verpesten,” zegt ze. “Ik wil niet de moeder zijn die alles verbiedt en overal paniek over heeft.” Dus slikt ze haar zorgen in, moedigt ze hen aan en vraagt ze na elke afdaling: ‘Alles goed?’ Pas als ze alle drie weer veilig naast haar staan, haalt ze opgelucht adem.
Onvoorspelbaar
Soms vraagt ze zich af of ze overdrijft. “Mijn man zegt vaak: ze kunnen net zo goed hun arm breken op het schoolplein of tijdens voetbal. En dat is ook waar.” Maar wintersport voelt voor Silke anders. “De snelheid, de bergen, de kou… het voelt onvoorspelbaar. Alsof de gevolgen meteen groter zijn.”
Lastig
De laatste jaren probeert ze haar angst iets losser te laten. “Ik heb geleerd dat ik ze niet constant kan controleren. Ze zijn ouder, zelfstandiger en maken hun eigen keuzes.” Toch blijft het lastig. Vooral haar oudste zoon, 17, baart haar zorgen. “Die gaat inmiddels met vrienden op pad, buiten mijn zicht. Dan moet ik echt vertrouwen hebben. Dat vind ik misschien nog wel het moeilijkst.”
Weer gered
En dan is er dat ene moment, elk jaar weer. “De laatste dag,” zegt Silke. “Als de auto is ingepakt, de ski’s zijn ingeleverd en we de berg afrijden richting huis.” Dan voelt ze de spanning langzaam wegzakken. “Ik kijk dan naar achteren, zie drie vermoeide maar blije kinderen en denk: we hebben het weer gered.” Dat moment van opluchting is onbeschrijfelijk. “Dan pas kan ik echt ontspannen.” Of ze ooit volledig zonder angst op wintersport zal gaan, weet Silke niet. “Misschien hoort dit gewoon bij moeder zijn,” zegt ze. “Je wilt ze beschermen, ook als dat eigenlijk niet kan.” Voorlopig blijft ze meegaan, blijft ze kijken, hopen en duimen. “En elk jaar ben ik weer intens dankbaar als we na een spannende week veilig richting Nederland rijden.”
Afbeelding: Freepik
