Na jaren van proberen lukte het Romy en haar vriend Mads eindelijk om zwanger te worden. “Het is niet vanzelf gegaan,” vertelt Romy. “We hebben drie IVF-trajecten doorlopen en dat heeft er bij ons allebei enorm ingehakt.” De ziekenhuisbezoeken, de hormonen, de teleurstellingen na elke mislukte poging: het was allesbehalve romantisch. “Er zijn momenten geweest dat we serieus overwogen om ermee te stoppen. We waren zo moe, zo leeg.” Toch besloten ze door te zetten. En bij de derde poging gebeurde iets wat ze eigenlijk niet meer durfden te hopen. “Ik was zwanger,” zegt Romy. “Ik weet nog dat ik naar die test staarde en het niet durfde te geloven.” In de eerste weken was ze dolgelukkig. “Ik voelde me op en top vrouw. Alles waar we zo lang voor gevochten hadden, zat ineens in mijn buik.”
Roze wolk
Die eerste periode voelde als een roes. “Ja, ik was misselijk en doodmoe, maar dat maakte me niks uit,” vertelt Romy. “Ik dacht: dit hoort erbij, dit neem ik voor lief.” Ze kreeg felicitaties, bloemen en lieve berichtjes. “Iedereen was zo blij voor ons. Dat voelde fijn, maar ook een beetje overweldigend.” Langzaam veranderde dat gevoel. Naarmate haar buik groeide, kreeg Romy steeds meer last van lichamelijke klachten. “Bekkenpijn, slecht slapen, brandend maagzuur, constant moe zijn,” somt ze op. “Ik voelde me mezelf niet meer.” Waar ze eerst nog dacht dat het tijdelijk was, merkte ze nu dat het genieten steeds lastiger werd. “Ik voelde me schuldig dat ik het niet leuk vond.”
‘Je moet genieten’
Wat het voor Romy extra zwaar maakt, zijn de reacties uit haar omgeving. “Iedereen zegt: je moet er lekker van genieten,” vertelt ze. “Zeker mensen die weten hoe moeilijk het is geweest om zwanger te worden.” Ze begrijpt die opmerkingen ergens wel. “Ik weet ook hoe bijzonder dit is. Ik weet hoeveel mensen hier zo naar verlangen.” Maar dat maakt het gevoel niet anders. “Hoe harder mensen zeggen dat ik moet genieten, hoe meer ik me afsluit.” Romy voelt een soort verplichting om gelukkig te zijn. “Alsof ik ondankbaar ben als ik klaag,” zegt ze. “Dan denk ik: wie ben ik om te zeggen dat ik het zwaar heb, na alles wat we hebben meegemaakt?” Toch voelt ze het zo. “Ik kan dat niet wegdenken.”
Stil verdriet
Met Mads praat ze er wel over, maar ook dat vindt ze lastig. “Hij is zo blij,” zegt Romy. “En ik gun hem dat ook.” Ze wil hem niet belasten met haar twijfels en sombere gedachten. “Soms slik ik het maar in, omdat ik bang ben dat ik zijn geluk verpest.” Tegelijkertijd voelt ze zich daardoor eenzaam. “Alsof ik hier alleen doorheen ga.” Nu haar verlof eraan komt, merkt Romy dat het moeilijker wordt. “Iedereen zegt dat het heerlijk is om straks thuis te zijn en je voor te bereiden op de baby,” vertelt ze. “Maar ik zie er ook tegenop.” Haar werk gaf haar afleiding en structuur. “Straks zit ik veel alleen met mijn gedachten. En die zijn niet altijd vrolijk.”
Bang voor wat komt
Romy vraagt zich af of dit normaal is. “Ik hoor zoveel verhalen over zwangere vrouwen die op een roze wolk zitten,” zegt ze. “En dan denk ik: wat is er mis met mij?” Ze is bang dat dit gevoel iets zegt over hoe ze straks als moeder zal zijn. “Wat als ik straks ook niet geniet van mijn baby? Die gedachte maakt me doodsbang.” Tegelijkertijd voelt ze dat ze hier niet eerlijk over durft te zijn. “Als je na IVF zwanger bent, verwachten mensen alleen maar dankbaarheid,” zegt ze. “Maar niemand vertelt je dat het ook gewoon zwaar kan zijn. Dat je blij kunt zijn én ongelukkig tegelijk.”
Mag dit er zijn?
Romy weet dat ze hulp zou kunnen zoeken, maar ook daar twijfelt ze over. “Dan denk ik weer: stel je niet aan,” zegt ze. “Zoveel vrouwen doen dit, waarom zou ik het dan niet kunnen?” Toch voelt ze dat ze vastloopt. “Ik wil niet blijven doen alsof alles goed gaat, terwijl dat niet zo is.” Ze hoopt dat andere vrouwen zich in haar verhaal herkennen. “Misschien zijn er meer vrouwen die dit voelen, maar het niet durven te zeggen,” zegt Romy. “Ik zou zo graag horen dat het oké is. Dat ik niet faal omdat ik nu niet gelukkig ben.” Voor nu probeert ze mild voor zichzelf te zijn. “Ik zeg tegen mezelf dat meerdere gevoelens naast elkaar mogen bestaan,” vertelt ze. “Dat ik dankbaar mag zijn én het zwaar mag vinden.” Maar makkelijk is dat niet. “Zeker niet als iedereen om je heen blijft zeggen dat je moet genieten.”
Afbeelding: Freepik
