Vriendschappen veranderen met de jaren, maar sommige blijven een bijzondere plek innemen. Dat geldt zeker voor Rolinda en Veronique. De twee kennen elkaar al sinds de kleuterklas en zijn elkaar nooit helemaal uit het oog verloren. Toch voelt hun vriendschap soms ingewikkelder dan hij lijkt. “Ze belt mij alleen als het niet goed met haar gaat,” zegt Rolinda. En dat zegt eigenlijk alles over hoe deze relatie werkt – of soms niet werkt.
De jeugdvriendin die altijd verdwijnt
Veronique is al 30 jaar in Rolinda’s leven. Samen doorliepen ze de kleuterklas, de basisschool, tienerjaren vol heimelijke crushes en eerste ruzies, en nu delen ze een geschiedenis van drie decennia. Maar dat betekent niet dat ze dagelijks appjes sturen of bij elkaar binnenvallen. Sterker nog, zegt Rolinda, “Als het goed gaat met Veronique, hoor ik nauwelijks iets van haar. Ze is dan helemaal in haar eigen wereld: een nieuwe baan, verliefd op iemand, of een nieuw project waar ze helemaal in opgaat. Dan kan het maanden duren voordat ze iets van zich laat horen.”
En als ze dan belt, gebeurt het vaak op een moment dat Rolinda net een drukke dag heeft of net haar kindje naar bed heeft gebracht. Het gesprek gaat bijna altijd over Veronique. “Het is alsof ze pas tijd voor mij maakt als ze zelf even een luisterend oor nodig heeft,” vertelt Rolinda lachend, maar met een lichte zucht erbij.
Vriendschap op bestelling
Het voelt voor Rolinda soms als een soort ‘vriendschap op bestelling’. Wanneer Veronique gelukkig is, hoort Rolinda nauwelijks iets; wanneer er de eerste scheurtjes of problemen in haar leven verschijnen, wil Veronique ineens iemand die luistert. “Het is lastig, want aan de ene kant snap ik het wel,” zegt Rolinda. “Iedereen heeft momenten waarop ze steun nodig hebben. Maar het voelt alsof het eenrichtingsverkeer wordt.”
Rolinda vertelt hoe Veronique maandenlang niets laat horen tijdens een nieuwe relatie of spannende baan. Appjes blijven onbeantwoord, telefoontjes worden niet opgenomen. En dan, ineens, belt ze op een dag: “Rolinda, ik moet je spreken, het gaat allemaal niet zoals ik dacht.” Voor Rolinda betekent dat een lange avond aan de telefoon, terwijl ze zelf misschien net een drukke dag heeft afgesloten, haar kindje in bed ligt en haar hoofd vol zit met haar eigen dagelijkse beslommeringen. Toch luistert ze.
Niet dat het erg is
Ondanks alles is Rolinda realistisch: ze heeft een stabiel leven. Een fijne relatie, een leuke baan en een gezond kindje. Dat geeft haar de ruimte om Veronique op te vangen als dat nodig is. “Eerlijk gezegd kan ik het best aan om een luisterend oor te bieden,” zegt Rolinda. “En ergens vind ik het ook fijn om er voor haar te zijn. Ze is mijn vriendin, en dat betekent dat je er soms gewoon moet zijn, ook al is het lastig.”
Maar het gevoel dat het altijd om Veronique gaat, knaagt soms. “Het is alsof ik alleen maar de rol van luisterende vriendinnetje heb, terwijl er weinig ruimte is voor wat ik nodig heb,” vertelt Rolinda. Dat maakt dat ze soms twijfelt: is deze vriendschap nog wel tweerichtingsverkeer?
Voorbeelden uit het dagelijkse leven
Er zijn talloze voorbeelden. Zoals de keer dat Veronique een nieuwe baan begon en maandenlang volledig opging in haar werk. Rolinda hoorde bijna niets. Tot Veronique later problemen kreeg met haar collega’s en zich onzeker voelde, belde ze Rolinda en had ze een uur aan de telefoon nodig om alles kwijt te kunnen. Of de tijd dat Veronique verliefd werd op iemand en Rolinda wekenlang niks hoorde. Pas toen het een beetje stroef liep in de relatie, nam Veronique contact op: “Ik moest even mijn hart luchten.”
Ook tijdens een etentje waar Rolinda zelf een nieuw project op het werk wilde delen, vond Veronique het gesprek moeilijk te volgen. “Ze viel steeds terug op haar eigen verhaal,” zegt Rolinda. “Het voelde alsof ze alleen maar luisterde om weer een pauze te hebben voordat ze haar eigen problemen deelde.”
De balans zoeken
Rolinda probeert er luchtig mee om te gaan. Ze begrijpt dat vriendschappen niet altijd 50/50 zijn, en dat mensen soms in periodes van hun leven meer nodig hebben dan geven. “Ik probeer het niet te zwaar te maken,” zegt ze. “Het is geen drama, het is gewoon hoe onze vriendschap werkt. Soms is het grappig, soms een beetje vermoeiend, maar het hoort erbij.”
Ze gebruikt kleine tactieken om de gesprekken luchtig te houden. Een grapje, een vraag over iets onschuldigs, of een korte anekdote van haar eigen leven helpt om het gesprek minder eenzijdig te maken. “Soms werkt het, soms niet,” zegt Rolinda lachend. “Maar uiteindelijk is het altijd Veronique die weer het gesprek terugstuurt naar haar eigen verhaal. En ja, dat kan soms frustrerend zijn, maar het levert ook grappige momenten op.”
Het goede niet vergeten
Ondanks de frustraties waardeert Rolinda de jarenlange vriendschap. Ze hebben zoveel gedeeld dat sommige dingen automatisch tussen hen kloppen. De grapjes, de herinneringen aan school, de kleine rituelen die alleen zij begrijpen – dat blijft onveranderd. “Ze kan soms wat veel zijn, maar ik zou het niet willen missen,” zegt Rolinda. “Er zijn momenten waarop Veronique me echt laat lachen, en dat maakt alles goed.”
Afbeelding: Freepik
