Ze weet dat veel mensen tegenwoordig gewend zijn aan nieuwe technologie, maar voor Prisca voelt dat helemaal niet natuurlijk. “Mijn favoriete supermarkt heeft nog maar één gewone kassa over. De rest is allemaal zelfscan geworden. En dat terwijl ik echt niet handig ben met zulke dingen,” zegt de 68-jarige Prisca.
Gewoonte en vertrouwdheid
Prisca is iemand die van routine houdt. Al jarenlang gaat ze naar dezelfde winkel, kiest dezelfde producten en rekent altijd af bij de kassa die ze kent. “Ik ben niet iemand die makkelijk meegaat met veranderingen. Nieuwe apparaten, apps, zelfscanners… ik raak er gewoon de draad kwijt. Daarom ga ik altijd naar die ene kassa.” Maar sinds de supermarkt bijna volledig is overgestapt op zelfscannen, merkt ze dat dat steeds moeilijker wordt. “In de wijk wonen veel ouderen. We zijn met velen die niet gewend zijn aan dit soort apparaten. En dus staat er altijd een lange rij bij die ene kassa. Soms sta ik wel twintig minuten te wachten terwijl ik maar een paar dingen heb.”
De brief aan de winkelmanager
Frustratie werd teveel voor Prisca. Ze besloot een brief te schrijven naar de winkelmanager. “Ik wilde gewoon uitleggen dat dit niet werkt voor ouderen zoals ik. Dat we niet allemaal handig zijn met nieuwe technologie en dat het echt onhandig is dat er bijna geen gewone kassa’s meer zijn.” In haar brief pleitte ze voor meer traditionele kassa’s. “Ik schrijf dat het fijn zou zijn als er weer meer bediende kassa’s terugkomen. Eén is gewoon niet genoeg voor de wijk en voor mensen zoals ik. Het is niet dat ik tegen vooruitgang ben, maar sommige veranderingen zijn gewoon niet praktisch voor iedereen.”
Het aanbod
De winkelmanager reageerde vriendelijk. Hij bood aan om de zelfscan een keer aan haar uit te leggen. “Hij dacht dat dat wel zou helpen, zodat ik misschien ook zelf zou kunnen scannen en de wachtrij zou ontlasten. Dat waardeer ik wel, hoor, dat hij de moeite neemt. Maar ik wil het gewoon niet. Ik wil helemaal niet naar de zelfscan.” Prisca legt uit waarom: “Ik weet dat hij het goed bedoelt, maar ik voel me er gewoon niet prettig bij. Ik raak in de war van die apparaten en ik wil geen risico lopen dat ik iets verkeerd doe. Het is niet leuk om daar dan in de winkel te staan met een rij mensen achter je die allemaal wachten.”
Onbegrip en frustratie
Ze begrijpt dat veel mensen vinden dat ze ‘mee moet gaan met de tijd’. “Iedereen zegt dat je tegenwoordig alles zelf moet doen, apps, pinnen, zelfscan. Maar dat betekent niet dat ik daar klaar voor ben. Niet iedereen kan of wil zo snel nieuwe dingen leren. En toch lijkt het alsof we geen keuze meer hebben.” Elke keer als ze naar de winkel gaat, voelt het bijna als een uitdaging. “Ik ga er met tegenzin naartoe. Als de rij bij de kassa weer lang is, word ik er helemaal moe van. Het is niet leuk meer. Ik ga naar mijn favoriete supermarkt omdat ik daar alles kan vinden, maar die ene kassa maakt het soms onmogelijk om snel boodschappen te doen.”
Het probleem van de wijk
Het probleem is niet alleen persoonlijk, vertelt Prisca. “Veel ouderen in de wijk hebben hetzelfde. Ze staan allemaal in die lange rij bij de ene kassa. Het is echt onpraktisch. En de jongeren die gewend zijn aan de zelfscan staan vaak veel sneller klaar, maar wij hebben gewoon tijd nodig.” Ze merkt ook dat sommige mensen geïrriteerd raken door de wachtrij. “Soms hoor je gefrustreerde opmerkingen van andere klanten. Het is niet dat ze boos op ons zijn, maar het schept spanning in de winkel. Terwijl we allemaal gewoon ons boodschappenrondje willen doen.”
Een duidelijke boodschap
Daarom wil Prisca dat de winkelmanager luistert naar het verzoek om meer kassa’s terug te plaatsen. “Ik heb het hem in de brief uitgelegd. Niet dat ik tegen verandering ben, maar dit werkt gewoon niet voor iedereen. Eén kassa is te weinig. We hebben opties nodig voor mensen die niet met de zelfscan om kunnen gaan.” Ze benadrukt dat ze respect heeft voor de inspanningen van de winkel. “Ik waardeer het dat ze willen helpen en uitleg willen geven. Echt, dat is lief. Maar het verandert niets aan mijn gevoel. Ik wil gewoon weer kassa’s waar iemand achter zit, zodat je rustig je boodschappen kunt afrekenen zonder stress.”
De dagelijkse realiteit
Het dagelijks boodschappen doen is nu een soort kleine hindernisbaan voor Prisca. “Ik plan vaak mijn bezoeken buiten de spits, maar dat is niet altijd mogelijk. Soms moet ik gewoon in de rij staan en dat maakt het saai en vermoeiend. Terwijl het ooit zo prettig was: je kwam binnen, je rekende af en je was weer weg.” Ze kijkt met gemengde gevoelens naar de toekomst. “Misschien verandert alles op den duur en wennen we eraan, maar voor nu is dit hoe het is. Ik wil gewoon mijn boodschappen doen op een manier die bij me past. Het gaat om comfort en gebruiksgemak, niet om tegen technologische vooruitgang te zijn.”
Afbeelding: Freepik
Inge -
Helemaal met je eens, Prisca!