Nore: “Het moet altijd van mij komen”

Nore vond het reuzespannend om als alleenstaande moeder te verhuizen. “Samen met mijn zoontje en zijn vader woonde ik in Amsterdam. Na onze break-up had ik een nieuw appartement nodig en in Amsterdam kon ik me dat niet veroorloven. Na maandenlang samen met Giel bij mijn ouders op de logeerkamer te hebben geslapen, vonden we een huurappartement in een dorp ver buiten de stad. Enerzijds was het een opluchting, want we hadden tenminste iets. Anderzijds voelt het nog steeds heel eenzaam.”

Gelukkig kind

In het nieuwe dorp kan Giel direct naar een leuke basisschool in de wijk. “Een goede school met een fijne sfeer en prettige juffen en meesters. Giel vond zijn draai direct en vindt het fijn hier. Dat doet me echt goed om te zien. Hij heeft al veel vriendjes gemaakt en vindt het geweldig dat hij hier op straat kan voetballen. Een gelukkig kind is het hoogst haalbare. Maar ik zou het zelf ook zo graag fijn willen vinden hier….”

Weinig opgebouwd

De vriendinnen van Nore vinden het gedoe om naar haar toe te komen. “Voor die meiden eindigt de wereld buiten de ring van Amsterdam. Ze willen er liever niet komen en doen dat dan ook nauwelijks. Als ik met mijn vriendinnen op stap wil, moet ik hun kant op. Logisch ook. Er is ook meer te beleven in Amsterdam en ik ben de enige die zo ver weg woont. Waar ik wel wat meer moeite mee heb, is dat ik hier nog weinig heb weten op te bouwen.”

Traditionele gezinnen

In het nieuwe dorp wonen vooral veel traditionele gezinnen met een vader, een moeder en twee of drie kinderen. “Alleenstaande moeders met maar één kind zijn hier minder. Op het schoolplein kennen de meeste moeders elkaar al jaren. Ze spreken af in groepjes, met hun mannen en kinderen erbij. Ik pas daar op de een of andere manier niet goed tussen. Mijn moeder zei dat het zou kunnen dat de dames mij als vrijgezelle vrouw mogelijk als bedreiging zien. Nou, geloof mij: het laatste waar ik momenteel naar op zoek ben, is een man.”

Werk van gemaakt

Omdat Nore toch heel graag vriendinnen zou willen op de plek waar ze woont, heeft ze er flink werk van gemaakt. “Ik heb me aangemeld bij de tennisclub. Ik heb nog nooit een racket aangeraakt, maar het lijkt me een goede manier om nieuwe mensen te leren kennen. Verder vraag ik aan de moeders van kinderen uit de klas van Giel of ze zin hebben om eens koffie te drinken. Ook organiseerde ik een borreltje voor de ouders na het partijtje van Giel bij ons thuis. Iedereen bleef beleefd wat drinken en ging na een uurtje weer weg.”

Komt allemaal van mij

Wat Nore ook probeert, het contact komt niet echt van de grond. “Ik heb zo veel mensen uitgenodigd, getrakteerd en over de vloer gehad. Maar ik word maar niet bij hen uitgenodigd. Al het contact komt van mij en dat vind ik ook niet fijn. Zo voelt het alsof ik me opdring, en dat terwijl ik juist zou willen dat het op een natuurlijke en spontane manier ontstaat.”

Verlang terug naar die tijd

Stiekem verlangt Nore terug naar de tijd dat ze nog met Giel en zijn vader in Amsterdam woonde. “Mijn beste vriendin woonde bij ons op de hoek. Op vrijdagmiddag zaten we gezellig samen met de kinderen in de speeltuin. En ik vond de gezellige etentjes met vrienden op het terras altijd zó fijn. Maar nu mijn relatie voorbij is en ik niet meer in de stad woon, behoren die avondjes ook tot het verleden. Hoe doen andere alleenstaande moeders die verhuisd zijn dit? Ik ben heel benieuwd.”

Afbeelding: Freepik