Damespraatjes Damespraatjes

Nienke: ‘Ik heb zo’n spijt dat ik mijn kindje heb laten weghalen’

Haar jongste gaat na de vakantie naar de eerste van de middelbare, haar oudste zit in drie havo. En haar kindje dat nooit is geboren zou nu naar groep zes gaan. Steeds vaker denkt Nienke over hoe het zou zijn als zij en haar man hadden besloten het kindje wel te laten komen. “Elsa had het syndroom van down, en mijn man en ik besloten de zwangerschap af te breken omdat zoveel zorg niet in ons leven paste. Maar de laatste tijd bekruipt me steeds vaker een gevoel van spijt.”

Daan en Nienke hadden twee kinderen en vonden dat prima. Op haar achtendertigste is ze ongewenst zwanger. “Ik voelde me misselijk en was geprikkeld. ‘Je bent toch niet zwanger he’ grapte Daan nog. Dat kon niet, want ik was aan de pil. En ik had ook het idee dat ik in de overgang was. Mijn moeder was ook behoorlijk jong toen ze in de overgang kwam, dus echt gek was het niet.”

Als de misselijkheid aanhoudt en Nienke het idee krijgt dat ze dikker wordt, koopt ze een predictor. Ze plast routineus over het staafje heen, legt het op de plankje in de badkamer, en haalt de was uit de machine. Eigenlijk vergeet ze de test. “Ik was er zo van overtuigd dat ik niet zwanger was. Dus toen ik ging kijken, heb ik wel een minuut lang naar de twee roze streepjes gekeken. Zwanger. Ik was zwanger.”

We houden het

Ze belt Daan die het niet kan geloven en niet goed weet of hij blij moet zijn of niet. “We hebben een interieurwinkel en zijn zeven dagen per week in touw. We zeiden voordat ik zwanger bleek te zijn nog tegen elkaar dat we zo blij waren dat de kinderen groter werden. We hebben veel concurrentie en moet hard werken, maar doen dat met plezier want het is onze lust en leven.” Ze voert veel gesprekken met Daan en samen besluiten ze het kindje te houden. Vanaf het begin af aan heeft Nienke het idee dat het een andere zwangerschap is dan de eerste twee. “Ik kon dat niet zo goed uitleggen, het voelde anders.”

Mijn hart staat stil

Als ze drie maanden zwanger is, krijgt Nienke een combinatietest. Op foto’s is een verdikte nekplooi te zien dat kan duiden op het syndroom van down. “Mijn hart stond even stil. Ik was alleen omdat Daan onmogelijk weg kon uit de zaak. De verloskundige stelde me gerust en zei dat ik niet op de zaken vooruit moest lopen. Ze stelde voor de vlokkentest te doen, die zou meer zekerheid geven.” Na een paar dagen krijgt ze de uitslag, Daan is er dan bij. De verloskundige pakte de papieren erbij en vertelde dat ons kindje het downsyndroom had. Ik begon te huilen terwijl Daan allerlei vragen op de verloskundige afvuurde.”

Wie zorgt er voor haar?

Nienke ligt er wakker van. Wat moet ze doen? Houden of het kindje weg laten halen? Ze leest op internet verhalen van vrouwen die hun baby met down hielden en achteraf twijfelen of ze daaraan goed hebben gedaan. “Wat als je oud bent en overlijdt? Wie zorgt er dan voor je kindje? De zaak, hoe moest het daarmee? Hadden we nog wel de kracht en tijd voor zoveel zorg? Daan en ik waren radeloos en de bedenktijd hebben we optimaal benut. We hakten de knoop door: dit meisje wilden we niet houden. Dat leek ons beter.”

Het knaagt nog steeds

Nienke bevalt van Elsa, een baby zo groot als haar hand. Ze nemen afscheid en hebben er vrede mee. “Maar nu, tien jaar later denk ik: waarom? Waarom heb ik haar niet gehouden? Zeker nu ik zie hoe ook mensen met een dergelijke afwijking een toekomst kunnen opbouwen en steeds meer geïntegreerd raken in de maatschappij. Ik durf het met niemand te bespreken, zelfs niet met mijn man. Maar god wat knaagt het aan me….”

Herken jij je in het verhaal van Nienke? Heb je het zelf meegemaakt, of een vriendin? Hoe ging en ga je daarmee om? Snap je de twijfel, de spijt? Praat met ons mee in de comments onder dit artikel. Uiteraard met respect…


2 reacties

Roxanne -

Bij mij is in januari 2011 de 20 weken echo gedaan.
Daar ging wij met volle vreugde heen.
Tot dat ineens op een grijze wolk belandde.
Ons zoontje kreeg namelijk mee dat hij down syndroom zou hebben.
Wij hebben besloten om ons kindje gewoon te laten komen ook omdat wij in 2010 ons zoontje na 4 dagen hebben verloren.
Bij de 38 weken is hij met een keizersnede gehaald en alle artsen stonden voor hem klaar om hem te controleren.
En tot grote verbazing heeft mijn zoontje helemaal geen down syndroom alleen schisis (dat houdt in een gespleten kaak en lip).
We waren dol verrast maar ook wel opgelucht.

Judith -

Ik voel zo je twijfel en je gedachten, maar blijf wel relatieveren. Op dat moment was dat de beste keuze voor waar jullie stonden in jullie leven! Eerlijk je hebt niks aan had ik maar of als we…..het is gevoel waar je mee moet dealen en ik weet het het gevoel kan je verscheuren. Hier zou de jongste 11 worden als nummer 3 zou komen. Door trombose en longembolie moesten wij een keuze maken. Ik liep gevaar en de kans dat de kleine gehandicapt zou zijn was groot door mijn leeftijd en doordat de bloedverdunners die ik slikte schade kunnen aanrichten bij het embryo. Wat doe je dan waag je de gok of zeg je lieve kleine ukkepuk hoeveel ik ook om je geef het gaat gewoon niet…..

Reageer ook