Het was zo’n vakantie waar Nicoline nog vaak aan had willen terugdenken. Samen met haar man Haye en hun drie kinderen in Frankrijk, op wintersport. “We hadden het heerlijk,” vertelt ze. “De sneeuw was niet perfect, maar skiën kon gewoon. ’s Ochtends de piste op, ’s middags in het zonnetje op een terras. Precies wat we nodig hadden na een drukke periode thuis.” De terugreis stond gepland op zaterdag. “Ik ben altijd blij als we dan weer thuis zijn,” zegt Nicoline. “Niet omdat ik de vakantie zat ben, maar omdat ik ervan hou om alles weer op orde te krijgen. Was draaien, koffers uitpakken, de kinderen voorbereiden op school. Zondag gebruik ik daar graag rustig voor.” Maar die zaterdagmiddag liep alles anders.
De vlucht ging niet
Via een mail kregen ze te horen dat hun vlucht was geannuleerd. “Ik weet nog dat ik het scherm zag en dacht: nee, dit meen je niet.” Het was druk op het vliegveld, veel vluchten liepen vertraging op. “Het personeel kon ook weinig zeggen. Misschien later die dag, misschien de volgende dag.” Voor Nicoline was het meteen duidelijk wat ze wilde. “Ik wilde gewoon naar huis. Diezelfde avond nog. Met drie kinderen zag ik het niet zitten om daar te blijven hangen, wachten zonder duidelijkheid.” Ze stelde voor om een auto te huren en naar Nederland terug te rijden. “Het is een lange rit, maar wel overzichtelijk. Dan weet je waar je aan toe bent.” Haye dacht daar heel anders over.
Dat is toch belachelijk?
“Haye vond het een belachelijk plan,” vertelt Nicoline. “Hij zei dat het veel te ver rijden was, dat het gevaarlijk zou zijn met sneeuw en drukte op de weg. Hij wilde wachten op de eerstvolgende vlucht.” Volgens hem was dat verstandiger. Rustiger. “Maar niemand kon ons vertellen wanneer die vlucht zou zijn.” De discussie liep snel op. “Ik voelde me totaal niet gehoord. Voor mij ging het niet alleen om die rit, maar om het gevoel van controle. Ik wilde niet met drie kinderen op een vliegveld blijven hangen, zonder plan.” Nicoline merkte dat ze steeds feller werd. “Hij bleef maar zeggen dat ik overdreef.” Op het vliegveld van Lyon barstte de ruzie los. “We stonden daar, met koffers, kinderen erbij, mensen om ons heen. Ik schaamde me, maar ik was ook boos.” Ze voelde zich alleen staan in haar beslissing. “Ik had het idee: jij kunt dit misschien wel uitzitten, maar ik niet.”
Ik deed het gewoon
Uiteindelijk hakte Nicoline de knoop door. “Ik heb een auto gehuurd. Ter plekke. Met knikkende knieën, dat wel.” Ze had gehoopt dat Haye alsnog mee zou gaan. “Maar hij weigerde. Hij zei dat hij dit echt niet ging doen.” Dus reed Nicoline weg. Alleen, met drie kinderen op de achterbank. “Ik vond het doodeng. Het was druk, er lag sneeuw, en we deden er veel langer over dan gepland.” Ze stopte vaak. “Voor wc’s, eten, even huilen in de auto.” De kinderen waren moe en snapten niet waarom papa er niet bij was. “Ik probeerde sterk te blijven.” Pas diep in de nacht kwamen ze thuis. “Ik was gesloopt, maar ook vastberaden. Ik wilde laten zien dat ik dit kon.” Zondag draaide ze was na was, pakte alles uit en maakte schooltassen klaar. “Ik functioneerde op pure adrenaline.”
Hij sliep in een hotel
Haye kwam pas zondag thuis. “Hij had in een hotel geslapen, alleen. En was die ochtend naar huis gevlogen.” Dat beeld zit Nicoline dwars. “Hij had rustig geslapen, gegeten, gevlogen. En ik had een halve nachtrit achter de rug met drie kinderen.” Toen hij binnenkwam, was de spanning meteen voelbaar. “Ik was woedend. Echt woedend.” Ze voelde zich in de steek gelaten. “Hoe kun je je vrouw alleen laten gaan? Met de kinderen?” Voor Nicoline ging het niet meer over wie er gelijk had. “Het ging over samen verantwoordelijkheid nemen.” Haye zag dat anders. “Hij vond nog steeds dat mijn plan onverantwoord was. Dat hij er niet achter kon staan.” Volgens hem had hij juist rationeel gehandeld. “Hij zei dat ik impulsief was geweest.”
Twee waarheden
Sindsdien zitten ze vast. “We hebben dikke ruzie,” zegt Nicoline. “En elke keer draaien we in hetzelfde rondje.” Zij voelt zich verlaten, hij voelt zich genegeerd. “We praten, maar we luisteren niet echt.” Nicoline vraagt zich af of dit groter is dan die ene vakantie. “Misschien botst hier iets wat er al langer zit. Hoe we beslissingen nemen. Wie de leiding pakt als het spannend wordt.” Ze merkt dat ze anders naar Haye kijkt. “Ik had gedacht dat hij naast me zou staan, wat er ook gebeurde.” Tegelijk twijfelt ze. “Heb ik hem voor het blok gezet? Had ik moeten wachten?” Ze weet het niet. “Ik weet alleen dat ik op dat moment niet anders kon.”
Hoe dit verder moet, durft Nicoline nog niet te zeggen. “We leven nu een beetje langs elkaar heen. Alsof we allebei wachten tot de ander iets toegeeft.” Of dat gaat gebeuren, weet ze niet. “Maar zo doorgaan voelt ook niet goed.”
Afbeelding: Freepik
