Mina (39) keek al weken uit naar het etentje ter ere van de 40ste verjaardag van Anna. Ze waren vroeger klasgenootjes en hebben altijd goed contact gehouden, zelfs toen Mina het nest verliet en aan de andere kant van het land ging studeren. Anna bleef in hun geboortestad wonen en hield de hele vriendinnengroep bij elkaar. Nu Mina weer in de buurt woont, zien ze elkaar regelmatig. “Ik vond het zo leuk dat Anna me uitnodigde,” vertelt Mina. “Het voelde bijna alsof we weer even terug waren in onze schooltijd.” Maar eenmaal op het feest sloeg de sfeer ineens om.
Een ongemakkelijk begin
Anna had een mooie tafel gedekt, compleet met naamkaartjes. Mina werd naast Floor geplaatst, een meisje dat ze sinds de basisschool niet meer had gezien. “Ik vond het juist leuk,” zegt Mina. “Ik dacht: gezellig, eindelijk weer bijpraten.” Maar Floor dacht daar anders over. Ze keek naar het kaartje, trok haar wenkbrauwen op en zei: “Ik ga echt niet hier zitten.” Mina moest even lachen omdat ze dacht dat het een grapje was, maar Floor bleef serieus. “We spreken elkaar nooit meer, waarom zou ik naast jou gaan zitten?” Ze wees vervolgens naar de andere kant van de tafel. “Ik wil gewoon naast Anna zitten.”
Een vriendschap met barstjes
Mina probeerde het luchtig te houden. “Ach joh, zo erg is het toch niet? Hartstikke leuk om bij te praten na al die jaren.” Maar Floor vertikte het. Ze bleef staan, armen over elkaar, alsof Mina een soort straf was waar ze onderuit moest zien te komen. De andere vriendinnen merkten de spanning meteen. De gezelligheid waar Mina zo op had gehoopt, leek ineens ver weg. “Ik voelde me zó raar,” vertelt ze. “Ik kwam daar in mijn leukste jurk, helemaal klaar voor een fijne avond, en opeens voelde ik me weer dat meisje dat op het schoolplein werd genegeerd.”
Geen verklaring
Uiteindelijk besloot Anna, zichtbaar ongemakkelijk, de tafelindeling om te gooien. Iedereen schoof maar ergens heen zodat Floor naast haar kon zitten. “En daar zat ik dan,” zegt Mina. “Tussen twee andere meiden die hartstikke gezellig waren, maar het voelde alsof ik ergens ‘weggezet’ werd.” Tijdens het eten probeerde Mina het gevoel weg te slikken, maar het bleef knagen. “Wat had ik verkeerd gedaan? Ik had Floor in geen jaren gezien. Waarom die afwijzing?”
Nasleep en vragen
De volgende ochtend dacht Mina er nog steeds aan. “Het was een leuke avond, maar er zat een krasje op.” Ze stuurde Anna een berichtje om haar te bedanken voor de uitnodiging en vroeg voorzichtig of er misschien iets speelde tussen haar en Floor. Maar Anna wist het ook niet. “Ze zei dat Floor gewoon een sterke mening heeft en dat ze het niet persoonlijk moest nemen.” Toch voelt het voor Mina wél persoonlijk. “Waarom zegt iemand zoiets anders? Je weigert toch niet zomaar om naast iemand te zitten?” Mina blijft met vragen achter. Was het ongemak? Onzekerheid? Of iets wat ze nooit door heeft gehad?
Wat nu?
Mina probeert het naast zich neer te leggen, maar helemaal lukt dat niet. “Ik wil helemaal geen ruzie. Ik vind Anna en de rest van de groep juist hartstikke leuk. Maar ik wil ook niet het buitenbeentje zijn.” Ze besluit voorlopig niets met Floor te doen. “Misschien komt er ooit een moment om relaxed bij te praten. Maar dan moet het van twee kanten komen.” Voor nu probeert ze vooral het fijne van de avond te onthouden: het lachen, het eten, de warmte van oude vriendschappen. “Maar ja,” geeft ze toe, “één zo’n moment kan de hele avond toch nét anders laten voelen. En dat blijft je bij.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Jeetje Mina (pun intended), wat een heisa allemaal. Het verbaast me dat jij lekker wilde bijpraten met iemand die je sinds de basisschool niet meer gezien hebt. Why? Verder: maak je niet druk, dan ga je toch naast iemand anders zitten die je gezelschap wel kan waarderen? Veel leuker.