De scheiding tussen Merel en Floris verliep bijna voorbeeldig. Geen ruzies over geld, geen strijd om de kinderen, geen moddergooien. Integendeel. Ze spraken vanaf het begin uit dat ze elkaar alles gunden. “Alles wat het beste is voor de kinderen,” zegt Merel. En daar hoorde volgens hen ook bij dat er ruimte moest zijn voor nieuwe liefde. Een gelukkige vader of moeder, mét een leuke partner, zou alleen maar positief zijn voor het gezin dat ze samen hadden gevormd.
Veilig en goed
Merel ontmoette niet lang na de scheiding Dinand. Het klikte vrijwel meteen. Hij was rustig, stabiel en oprecht geïnteresseerd in haar leven, maar ook in dat van haar kinderen. Toch wilde Merel het zorgvuldig aanpakken. Voordat de kinderen Dinand zouden ontmoeten, stelde ze voor om eerst met z’n drieën te lunchen: zij, Floris en Dinand. “Ik vond het belangrijk dat Floris zich er goed bij voelde,” legt ze uit. Die lunch bleek een succes. Dinand en Floris konden het verrassend goed met elkaar vinden. Er werd gelachen, open gesproken en aan het eind van de middag voelde het veilig genoeg om de volgende stap te zetten.
Een nieuw evenwicht
De kinderen ontmoetten Dinand en sloten hem langzaam in hun hart. Inmiddels maakt hij al twee jaar onderdeel uit van het gezin. Hij brengt ze naar sport, helpt met huiswerk en schuift zonder moeite aan bij verjaardagen en familiedagen. “Het voelt gewoon logisch,” zegt Merel. Ook Floris ziet dat het goed gaat. Er is vertrouwen, respect en vooral rust. Precies zoals Merel het had gehoopt. Toen Floris haar een jaar geleden vertelde dat ook hij iemand had ontmoet, was Merel oprecht blij voor hem. Ze hoopte dat het net zo soepel zou verlopen als bij haar. Dat de kinderen opnieuw een volwassene zouden krijgen die hen iets extra’s kon bieden. “Ik wilde dat hij ook gelukkig zou zijn,” zegt ze. En dat meende ze. Totdat ze Ashley ontmoette.
Een eerste indruk die blijft hangen
Ashley is dertien jaar jonger dan Floris. Ze ziet er verzorgd uit, is veel met haar uiterlijk bezig en maakt een zelfverzekerde indruk. Al bij de eerste ontmoeting voelde Merel weerstand. “Ik kan het niet goed uitleggen,” zegt ze. “Maar het voelde niet zuiver.” Ashley was vriendelijk, misschien té vriendelijk. Glimlachend, geïnteresseerd, maar met iets berekends in haar ogen. Merel voelde zich bekeken, ingeschat. In de maanden daarna hoorde ze via via verhalen. Over hoe Ashley zich opstelde in andere relaties, hoe ze kon draaien, hoe ze altijd wist wat ze moest zeggen. “Sluw en schijnheilig,” noemt Merel het. Ze weet dat het haar perspectief is, maar het gevoel werd alleen maar sterker. Ze begrijpt dat Floris haar aantrekkelijk vindt. Dat Ashley tegen hem waarschijnlijk lief, zorgzaam en meegaand is. “Ik snap zijn verliefdheid,” zegt Merel. “Maar dat betekent niet dat ik haar vertrouw.”
De kinderen als breekpunt
Het grootste struikelblok zijn de kinderen. Floris wil graag dat zij Ashley ontmoeten. Hij vindt dat het tijd wordt. Maar Merel houdt het tegen. Al een jaar. Ze verzint geen excuses, maar schuift het steeds vooruit. Nog niet het juiste moment. Nog even wachten. “Ik wil ze beschermen,” zegt ze. Niet tegen liefde, maar tegen iemand van wie ze niet zeker weet of die oprecht is. Tegelijkertijd voelt ze zich schuldig. Ze weet dat ze ooit hebben afgesproken elkaar ruimte te geven. Dat zij Dinand zonder problemen in het leven van de kinderen heeft gebracht. “Ik wil geen hypocriet zijn,” zegt ze. Maar haar intuïtie schreeuwt iets anders. En die intuïtie heeft haar eerder zelden in de steek gelaten.
Zwijgen uit respect
Wat het ingewikkeld maakt, is dat Merel haar twijfels niet deelt met Floris. Ze wil Ashley niet afkraken. Ze ziet hoe verliefd hij is. Hoe hij straalt als hij over haar praat. “Ik wil dat niet kapotmaken,” zegt Merel. Dus houdt ze haar mond. Ze knikt, luistert en stelt vragen zonder door te vragen. Maar vanbinnen groeit de spanning. Ze vraagt zich af hoe lang dit houdbaar is. Hoe lang ze het kan rekken zonder dat het een probleem wordt. Want vroeg of laat zal Floris aandringen. En dan moet ze iets. Toegeven, of eerlijk zijn. Beide opties voelen riskant.
Moederinstinct
Merel weet dat ze niet alles kan controleren. Dat ze haar kinderen niet voor altijd kan afschermen. Ze weet ook dat haar oordeel gekleurd kan zijn. Jaloezie? Beschermingsdrang? Of simpelweg een moederinstinct dat alarm slaat? “Ik wil niemand onrecht aandoen,” zegt ze. “Maar ik wil ook niet naïef zijn.”
Afbeelding: Freepik
