Merel heeft elke keer veel frustraties als haar schoonouders langskomen. “Ze komen altijd veel te vroeg langs, maar doen vervolgens alsof wij niet op tijd zijn. Het voelt vaak alsof we een race tegen de klok moeten houden, terwijl we gewoon even rustig willen thuiskomen en opstarten.” Voor Merel en haar gezin is dit een bron van stress geworden, vooral omdat het inmiddels bijna standaard lijkt te zijn. Merel vertelt dat ze en haar partner altijd hebben geprobeerd een goede relatie met zijn ouders te onderhouden. “We wonen dicht bij elkaar, dus normaal gesproken is dat heel fijn. Ze willen tijd doorbrengen met ons en de kinderen en dat waarderen we enorm. Maar het probleem is hun gevoel voor tijd. Ze zeggen dat ze om drie uur komen, en soms staan ze al om half twee voor de deur. Als wij nog bezig zijn met iets afronden, kijken ze ons aan alsof wij de laatsten zijn. Dat knaagt aan me.”
Schoonouders bedoelen het goed
Merel benadrukt dat haar schoonouders het niet expres doen. “Ze willen ons helpen en tijd doorbrengen met de kinderen. Ik weet dat ze het goed bedoelen, maar het voelt alsof wij geen moment voor onszelf hebben. Als ik probeer uit te leggen dat het voor ons prettiger zou zijn om echt op het afgesproken tijdstip te komen, lijkt dat soms te bot over te komen.”
De impact op de kinderen
De kinderen merken het ook. “Onze jongste wordt er zelfs onzeker van,” zegt Merel. “Hij vraagt dan: ‘Waarom kijkt oma zo?’ of ‘Waarom moeten we zo snel opruimen?’ Het breekt mijn hart dat iets wat leuk hoort te zijn, zo’n stressmoment voor ze wordt.” Merel probeert haar kinderen gerust te stellen, maar het blijft een uitdaging om de spanning uit de situatie te halen.
Iedereen ziet de situatie anders
Merel merkt dat de meningen over het probleem verdeeld zijn. “Mijn man zegt vaak: ‘Laat maar, ze bedoelen het goed.’ Maar ik voel me er ongemakkelijk bij. Het voelt alsof we ons steeds moeten aanpassen aan hun ritme, en dat haalt de ontspanning uit ons eigen huis.”
Strategieën die niet altijd werken
“Ik heb geprobeerd kleine strategieën in te zetten,” vertelt Merel. “Soms plan ik een activiteit voor de kinderen zodat ze bezig zijn als ze aankomen. Dan kan ik rustig afronden wat ik nog moet doen. Maar het voelt alsof ik constant dingen moet plannen zodat iedereen zich comfortabel voelt. Dat is vermoeiend en soms ontmoedigend.”
Het gesprek durven aangaan
Uiteindelijk besloot Merel een eerlijk gesprek aan te gaan. “Ik zei tegen mijn schoonouders dat het voor ons fijner is als ze echt op het afgesproken tijdstip komen. Niet eerder, niet later. Het klinkt simpel, maar het is moeilijk om dit op een vriendelijke manier te zeggen zonder dat het verwijtend overkomt. Gelukkig begrepen ze het en waren ze bereid het te proberen.”
Kleine grenzen maken een groot verschil
Merel legt uit dat kleine aanpassingen veel kunnen veranderen. “Ik heb een vaste plek voor jassen en schoenen ingericht, zodat ze meteen binnen kunnen zonder dat we alles moeten opruimen. Dat scheelt enorm in de stress. Het zijn kleine dingen, maar ze maken het bezoek veel aangenamer voor iedereen.”
Gastvrijheid en zelfzorg
“Wat ik heb geleerd,” zegt Merel, “is dat gastvrijheid belangrijk is, maar dat je ook je eigen grenzen moet respecteren. Het is prima om te zeggen: ‘Kom gerust, maar op dit tijdstip.’ Zo zorg je dat iedereen een fijne tijd heeft, zonder dat iemand zich opgejaagd voelt. Dat geldt voor ons, maar ook voor de kinderen.”
Vooruitkijken
Merel hoopt dat de nieuwe afspraken het verschil gaan maken. “We hebben afgesproken dat ze alleen komen op de afgesproken tijd en één vast moment in de week dat we elkaar zien. Dat geeft structuur en rust voor ons allemaal. Natuurlijk gaat het nog af en toe mis, maar we hebben nu een houvast.”
Slapeloze nachten
“Er waren echt avonden dat ik er slapeloze nachten van had,” geeft Merel toe. “Ik lag wakker, piekerend over hoe ik het gesprek moest aanpakken, of hoe ik de kinderen kon voorbereiden. Maar nu we duidelijke afspraken hebben, voelt het veel rustiger in huis. Het bezoek blijft leuk, en de stress is minder. Uiteindelijk draait het om een goede balans: een fijne relatie met mijn schoonouders behouden, terwijl we ook ons eigen leven en ritme respecteren.” Merel sluit af: “Voor andere ouders in een soortgelijke situatie zou ik zeggen: wees eerlijk, maar blijf vriendelijk. Grenzen aangeven is niet onbeleefd, het is noodzakelijk. Zo blijft het bezoek leuk en ontspannen voor iedereen, en kunnen de kinderen ook echt genieten.”
Afbeelding: Freepik
