Maud: “Ons droomhuis bleek een nachtmerrie”

Toen Maud en Richard hoorden dat ze hun eerste kindje verwachtten, sloeg de blijdschap al snel om in praktische stress. “Ons appartementje was te klein. Een slaapkamer, die eigenlijk niet eens een volwaardige slaapkamer te noemen was. We hadden er prachtige herinneringen, maar het voelde meteen te krap toen ik wist dat er een baby zou komen,” vertelt Maud.

Stressvolle bedoeling

Ze huurden, en al langer speelde de wens om te kopen. “Dat gevoel van iets dat écht van jezelf is. Geen huisbaas meer, geen huur die ieder jaar omhoog gaat. En als er iets kapotgaat, bepaal je zelf hoe je het oplost. Toen ik zwanger raakte, zei Richard meteen: ‘Dit is het moment.’” Het leek allemaal romantisch, maar het huis zoeken werd al snel een stressvolle bedoening. “De huizenprijzen waren hoog en ons budget was beperkt. Ik was ook al een paar maanden zwanger, dus we hadden niet de luxe om nog een jaar rustig rond te kijken. Hoe verder de zwangerschap vorderde, hoe meer ik dacht: we moeten nú iets vinden.”

Zelf doen

Richard vond het belangrijk om het hele proces zelf te doen. “Hij is heel handig met cijfers, leest zich graag in en vond dat we zo duizenden euro’s konden besparen. ‘Een makelaar doet niks wat wij zelf niet kunnen,’ zei hij. Ik was er niet zo zeker van, maar hij had z’n verhaal goed onderbouwd. We zouden zelf de huizen zoeken, zelf onderhandelen en zelf de papierwinkel regelen.” Maud ging akkoord, maar diep vanbinnen vond ze het toch spannend. “Een huis koop je niet elke dag. Ik wist: er zijn valkuilen waar je als leek niet eens aan denkt. Maar Richard was vastbesloten. Hij zag een makelaar vooral als een dure tussenpersoon.”

Dit klopt gewoon niet

Na weken vol bezichtigingen die allemaal uitliepen op teleurstellingen, zagen ze ineens een charmant huis op Funda. “Leuk straatje, dichtbij een parkje, genoeg ruimte en… betaalbaar. Ik dacht: dit klopt gewoon niet. Maar toen we gingen kijken, voelde het meteen goed. Er was licht, een fijne tuin en een kinderkamer die ik al helemaal kon inrichten in mijn hoofd.” Richard was razend enthousiast. “Hij zei: ‘Dit moeten we gewoon doen.’ Er was maar één andere geïnteresseerde, de verkoper wilde snel verkopen en we konden het voor de vraagprijs krijgen. We hebben het in een paar dagen rondgemaakt, zonder dat er iemand professioneel meekeek.”

Slapeloze nachten

De eerste weken in hun nieuwe huis voelden als een droom. “We waren druk met klussen, de babykamer inrichten en wennen aan de buurt. Iedereen leek vriendelijk, al merkte ik dat sommige buren een beetje lauw reageerden toen we ons voorstelden. Ik dacht er verder niet over na.” Hun zoon werd in het huis geboren. “Die eerste weken met hem waren bijzonder. We liepen op een roze wolk, ondanks de slapeloze nachten.” Maar langzaam begonnen er scheurtjes in het geluk te komen.

Sliep er niet door

De eerste keer dat we geschreeuw hoorden, dacht ik dat het bij iemand in de tuin was. Het was zomer, de ramen stonden open. Maar het kwam van direct naast ons. Een man en een vrouw, die zó hard tegen elkaar stonden te schreeuwen dat ik niet eens meer verstond wáár het over ging. In de weken daarna gebeurde het steeds vaker. “Eerst eens in de zoveel dagen, toen meerdere keren per week. Altijd in de avond, soms tot diep in de nacht. We hoorden deuren dichtslaan, dingen omvallen, zelfs glas breken. Onze zoon sliep er niet door. En ik ook niet.”

Makelaars wisten het

Toen Maud het terloops tegen een buurvrouw verderop vertelde, viel die even stil. “Ze zei: ‘Oh… wisten jullie dat niet?’ Blijkbaar waren deze buren berucht in de straat. Ze maken al jaren ruzie en meerdere gezinnen aan onze kant van de straat hebben geprobeerd te verhuizen om er vanaf te zijn. Makelaars weten het ook, en die adviseren kopers soms om het niet te doen. Maar wij hadden natuurlijk geen makelaar.” Maud was woedend. “Ik voelde me belazerd. Niet alleen door de situatie, maar ook door het idee dat dit waarschijnlijk de reden was dat het huis betaalbaar en snel beschikbaar was. En eerlijk? Ik nam het Richard ook kwalijk. Als we een makelaar hadden gehad, was dit waarschijnlijk aan het licht gekomen.”

Voelde me gevangen

Richard vond dat ze er het beste van moesten maken. “Hij zei: ‘We hebben het huis nu, we kunnen niet zomaar weg. Laten we het gewoon uitzitten tot we dit huis wat beter kunnen verkopen’ Maar ik voelde me gevangen. Iedere avond dat het weer begon, voelde ik mijn maag samentrekken. Soms nam ik de baby mee naar de logeerkamer aan de andere kant van het huis om het geluid te dempen.” Inmiddels wonen ze er ruim een jaar. “We slapen er, we eten er, maar het voelt niet als thuis. Het is een plek waar ik constant op mijn hoede ben. Ik luister altijd of het weer begint. Als ik mijn zoon in de tuin laat spelen, hou ik hem extra goed in de gaten, bang dat er ineens weer iets over de schutting wordt geroepen.”

Onder druk

De relatie met Richard staat onder druk. “Hij vindt dat ik overdrijf en dat we er wel aan wennen. Maar ik wil niet wéten wat het met een kind doet om op te groeien in een huis waar altijd geschreeuw op de achtergrond is. Voor mij is het simpel: het is geen kindvriendelijke plek.” Soms denkt Maud terug aan de dag van de koop. “We stonden in de tuin, ik met mijn dikke buik, hij met een grote glimlach. We waren trots dat we het zonder makelaar hadden gedaan. Nu voelt het alsof die trots ons alleen maar in de problemen heeft gebracht.”

Stress en verwijten

Ze praten af en toe over verhuizen, maar telkens loopt het gesprek vast. “Richard wil wachten tot het huis in waarde is gestegen. Ik wil het liefst morgen weg. Die spanning hangt steeds tussen ons in. Het huis, dat eigenlijk symbool stond voor onze nieuwe start als gezin, is nu juist een bron van stress en verwijten.”

Geen makkelijke uitweg

Voorlopig lijkt er geen makkelijke uitweg. “Ik probeer er maar het beste van te maken. Oordoppen naast mijn bed, een white noise-apparaatje in de kamer van mijn zoon. Maar het idee dat dit nog jaren zo kan blijven, maakt me soms moedeloos.” Maud zucht. “Iedereen zegt altijd dat je eerste huis een bijzondere plek is. Dat je er later met warme herinneringen aan terugdenkt. Maar ik weet nu al: dit huis zal voor mij altijd voelen als een gemiste kans. En als de plek waar ik leerde dat besparen soms heel duur kan uitpakken.”

Afbeelding: Freepik