Na een lange werkdag als verloskundige is Marloes (38 jaar) vaak volledig leeg. “Het is prachtig werk, maar ook intens,” vertelt ze. “Je staat continu aan. Zeker na een nachtdienst kost het me moeite om weer in mijn ritme te komen.” Samen met haar vriend Samuel heeft ze twee kinderen van 7 en 10 jaar oud. Rustmomenten zijn schaars. “Als de kinderen eindelijk in bed liggen, ben ik zelf ook op.” ’s Avonds, als ze eenmaal onder de dekens ligt, komt Marloes pas echt tot rust. “Dat is mijn moment,” zegt ze. “Even een uurtje scrollen, filmpjes kijken over reizen, recepten opslaan of lachen om een grappige sketch. Mijn hoofd gaat dan uit. Daarna val ik makkelijk in slaap en kan ik de dag loslaten.” Voor haar voelt het als een onschuldige manier van ontspannen, een manier om alle prikkels van de dag weg te laten ebben.
Een pijnlijke opmerking
Vorige week sloeg de sfeer thuis echter om. Tijdens een ruzie zei Samuel iets wat Marloes nog steeds bezighoudt. “Hij zei dat hij mijn socialmediagebruik onaantrekkelijk vindt. Dat kwam echt keihard binnen.” Het was niet de eerste keer dat ze botsten over intimiteit, maar deze opmerking raakte een gevoelige snaar. “Alsof ik ineens niet meer goed genoeg ben zoals ik ben.” De laatste jaren is de spanning in de slaapkamer afgenomen. “Dat is niet iets waar ik trots op ben, maar het is wel de realiteit,” vertelt Marloes eerlijk. Volgens haar ligt dat niet alleen aan vermoeidheid. “Ik mis overdag al de verbinding. Samuel is vaak druk, in zijn hoofd of met zijn werk. Dan voelt het ’s avonds gek om ineens te moeten schakelen naar intimiteit.”
Verschillende verwachtingen
Samuel ziet dat anders. Hij werkt op kantoor en heeft een regelmatiger leven. “Hij leest ’s avonds een boek in bed, legt zijn telefoon weg en kruipt dan tegen me aan,” legt Marloes uit. “Dat klinkt heel lief, maar ik zit dan nog vol in mijn hoofd.” Volgens Samuel is dat precies het probleem. Hij vindt dat Marloes haar telefoon vaker moet wegleggen en ‘gewoon bij hem moet komen liggen’. Het eindeloze gescroll noemt hij oppervlakkig en afstandelijk. “Hij zegt letterlijk: ‘Lees liever een boek, dat is tenminste verdiepend’,” vertelt Marloes. “Maar dat werkt voor mij helemaal niet. Na een zware dienst kan ik me niet concentreren op een boek. Dan word ik juist onrustig.” Wat haar extra steekt, is dat Samuel haar manier van ontspannen als minderwaardig lijkt te zien. “Alsof zijn manier beter is dan de mijne.”
Meer afstand in plaats van begrip
Sinds het gesprek voelt Marloes meer afstand tussen hen. “Het is alsof er iets is geknakt,” zegt ze. “Ik ben me nu constant bewust van mijn telefoon. Zelfs als ik hem pak, voel ik me schuldig.” Tegelijkertijd voelt ze ook boosheid. “Waarom moet ík veranderen? Waarom kijkt hij niet naar zijn eigen aandeel?” Marloes vindt dat Samuel te weinig initiatief neemt gedurende de dag. “Een appje, een aanraking tussendoor, even vragen hoe het met me gaat — dat mis ik.” Voor haar ontstaat verlangen niet pas als het licht uitgaat. “Intimiteit begint voor mij al overdag. Als dat er niet is, sluit ik me ’s avonds af.”
Wie past zich aan?
De situatie brengt Marloes aan het twijfelen. Moet ze haar gedrag aanpassen om de relatie te redden? Of is dit juist een signaal dat hun behoeftes uit elkaar zijn gegroeid? “Ik vraag me af of hij mij nog wel echt ziet,” zegt ze. “Of alleen het beeld heeft van hoe hij vindt dat een ‘aantrekkelijke’ vrouw zich hoort te gedragen.” Ze benadrukt dat ze van Samuel houdt en de relatie niet zomaar wil opgeven. “We hebben samen kinderen, een leven opgebouwd. Dat gooi je niet weg.” Toch voelt ze zich ook niet gehoord. “Iedereen ontspant anders. Dat weet ik als geen ander, juist door mijn werk. Waarom geldt dat begrip niet in mijn eigen relatie?”
Het gesprek aangaan
Voorlopig weet Marloes het antwoord nog niet. “Ik denk dat we opnieuw moeten praten, maar dan zonder verwijten,” zegt ze. “Niet over telefoons of boeken, maar over wat we écht missen bij elkaar.” Ze hoopt dat Samuel kan begrijpen dat haar scrollmoment geen afwijzing is, maar zelfbescherming. “En ik moet misschien ook eerlijker zijn over wat ik nodig heb om me verbonden te voelen.” Of dat genoeg is om de afstand te overbruggen, durft ze niet te zeggen. “Ik wil niet dat aantrekkingskracht afhankelijk wordt van hoe ik ontspan,” besluit Marloes. “Maar ik wil ook niet langs elkaar heen blijven leven.” De vraag die blijft hangen: vinden ze elkaar weer, of blijkt dit een kloof die groter is dan ze dachten?
Afbeelding: Freepik
