Marieke (54) heeft altijd een warme band gehad met haar dochter Sanne (27). Toen Sanne nog thuis woonde, deelden ze alles: van diepe gesprekken tot gezellige kopjes thee op de bank. Maar sinds Sanne samenwoont met haar vriend en een drukke baan heeft, voelt Marieke zich minder betrokken bij haar leven. Wat haar extra steekt? Sanne vindt dat hún contact te weinig is.
Ik hoor haar bijna niet meer
“Ze zegt dat ik te weinig bel of app,” vertelt Marieke. “Maar zelf laat ze ook bijna nooit wat horen. Soms denk ik: waarom moet het altijd van mij komen? Als ik een paar dagen niks stuur, hoor ik helemaal niks van haar.” Marieke wil niet overkomen als een bemoeizuchtige moeder, maar mist haar dochter wél. “Ik vind het heerlijk om te weten hoe het met haar gaat, maar ik wil haar niet het gevoel geven dat ik bovenop haar zit.”
Sanne legt de schuld bij haar moeder
Tijdens een etentje barstte het gesprek los. “Sanne zei: ‘Mam, ik hoor je bijna nooit. Jij hebt alle tijd nu, waarom laat je niks van je horen?’ Dat kwam hard binnen. Alsof ik de enige ben die moeite moet doen.” Volgens Marieke gaat het niet om tijd, maar om wederkerigheid. “Als je vindt dat we te weinig contact hebben, pak dan ook zelf de telefoon. Waarom moet het altijd één kant op gaan?”
Dubbele gevoelens
Marieke geeft toe dat ze soms bewust afstand houdt. “Ik wil haar niet lastigvallen. Ze is druk met haar werk, haar vriend en vrienden. Ik wil niet die moeder zijn die constant belt.” Tegelijkertijd voelt het oneerlijk dat Sanne haar verantwoordelijkheid volledig bij haar neerlegt. “Ze wil dat ik bel, maar zelf doet ze geen moeite. Dat wringt.”
Gesprek met een vriendin
Om haar hart te luchten, praat Marieke met haar vriendin Carla. “Carla zei dat het een klassiek probleem is: kinderen die vinden dat hun ouders zich niet genoeg melden, terwijl ze zelf geen stap zetten. Ze zei ook dat ik best mag aangeven dat ik dat niet eerlijk vind. Daar had ze gelijk in. Het blijft lastig, want ik wil geen ruzie, maar ook niet doen alsof het alleen aan mij ligt.”
Hoe nu verder?
Marieke heeft besloten om het gesprek nog eens rustig aan te gaan. “Ik wil uitleggen dat ik haar mis, maar ook dat ik graag zie dat het van twee kanten komt. Misschien kunnen we een vaste belavond afspreken. Dan weet ik zeker dat ik haar spreek en zij weet ook dat ik betrokken ben.”
Nieuw: Expert reactie
Marieke worstelt met het omgaan met verwachtingen. Ze houdt van haar dochter en wil er voor haar zijn, maar vindt het niet eerlijk dat alle verantwoordelijkheid voor contact bij haar wordt gelegd. Ze heeft het gevoel dat er met twee maten wordt gemeten: haar dochter zegt dat ze meer contact wil, maar pakt zelf nooit de telefoon. Dit zorgt bij Marieke voor frustratie en soms ook schuldgevoel, alsof ze tekortschiet terwijl ze eigenlijk denkt dat het een gedeelde taak is.
Volgens gezinstherapeuten komt dit probleem vaak voort uit onuitgesproken verwachtingen. Ouders willen hun volwassen kinderen niet belasten en wachten daarom af, terwijl kinderen juist willen voelen dat ze belangrijk zijn. Wanneer dit niet wordt uitgesproken, ontstaat er spanning. Het advies: benoem eerlijk hoe je je voelt en stel samen duidelijke afspraken. Bijvoorbeeld: “Ik vind ons contact belangrijk, maar ik wil dat het van beide kanten komt. Zullen we een vast belmoment afspreken?” Zo haal je de wederzijdse irritatie weg en zorg je voor meer balans.
Afbeelding: Freepik
Joris -
Een vast belavondje lijkt me weinig spontaan. Het moet ook maar net in je agenda passen, tussen je vriend, vrienden en werk. Het zou mij tamelijk benauwen.