Twee jaar geleden werd Lisa moeder van haar zoontje Boas. Een prachtige naam voor een jongen die inmiddels de wereld met nieuwsgierige ogen verkent. Maar toen Boas net geboren werd, was alles behalve prachtig. Hij huilde – eindeloos. Soms wel vijftien uur per dag. Niemand wist waarom. En niemand leek haar te geloven. “Boas werd na een voorspoedige bevalling geboren. Alles leek goed”, begint Lisa (31). “Hij dronk, groeide en er waren geen lichamelijke bijzonderheden. Maar hij huilde. Vanaf dag één. Keihard. Urenlang. En ik voelde meteen: er klopt iets niet.”
Een onzichtbare strijd
Lisa probeert in die eerste weken haar zorgen te delen met de kraamverzorgster, het consultatiebureau en zelfs met haar eigen moeder. Maar overal krijgt ze te horen: “Ach, sommige baby’s huilen nou eenmaal veel.” Of: “Hij voelt jouw spanning. Ontspan jij maar wat meer.” “Ik had het gevoel dat mensen dachten dat ik overdreef. Alsof ik een hysterische, onzekere jonge moeder was. Maar mijn baby was niet gewoon een huilbaby. Hij krijste soms letterlijk vijftien uur achter elkaar. Ik kon hem niet troosten, niks hielp. En ondertussen werd ik steeds wanhopiger.”
Alleen in de kraamweek
Wat de situatie nog moeilijker maakte, was de houding van haar vriend. “Hij ging op dag twee na de bevalling alweer de kroeg in,” zegt Lisa. “Hij zei: ‘Ik moet dit vieren, dit gebeurt maar één keer in je leven!’ Maar ik zat thuis, uitgeput, vol hormonen, met een schreeuwende baby op mijn borst.” Lisa’s stem breekt als ze vertelt hoe dat voelde. “Ik voelde me verraden. Alleen. Hij sliep beneden omdat hij zogenaamd zijn slaap nodig had voor zijn werk. Maar hij kwam vaak pas diep in de nacht thuis. Ik zat daarboven, met Boas, en voelde me in de steek gelaten.” Nog die week hakte ze de knoop door. “Ik heb hem gevraagd het huis te verlaten. In de kraamweek, ja. Het klinkt bizar, maar ik wist: als ik nu niet voor mezelf kies, ga ik eraan onderdoor.”
Wanhopig op zoek naar hulp
In de maanden die volgden, probeerde Lisa alle mogelijke hulpbronnen. Ze ging van kinderarts naar osteopaat, van borstvoedingscoach naar een huilbaby-expert. “Ik had ondertussen bijna geen sociaal leven meer. Niemand begreep wat ik doormaakte. Als ik het uitlegde, kreeg ik vaak terug: ‘Dat hoort erbij.’ Maar dit hoorde er niet bij.” Uiteindelijk werd er geen duidelijke lichamelijke oorzaak gevonden voor het overmatige huilen. Geen reflux, geen allergieën, geen afwijkingen. “Dat maakte het nog erger. Want als je geen oorzaak hebt, denken mensen nog sneller dat het wel aan jou ligt.” Lisa belandde uiteindelijk bij een gespecialiseerde coach die werkte met ouder-kind interactie. “Zij was de eerste die écht luisterde. Die mijn wanhoop zag en benoemde. En ook de eerste die zei: ‘Jij bent niet gek. Jouw kind is overprikkeld en jij zit in een traumatische situatie.’”
Langzaam kwam er rust
De ommekeer kwam heel geleidelijk. “Boas werd vier, vijf maanden. Hij begon iets rustiger te worden. Ik kreeg langzaamaan meer inzicht in wat hem overstuur maakte: fel licht, harde geluiden, onverwachte bewegingen. Hij bleek extreem gevoelig.” Lisa begon een dagelijks ritme te ontwikkelen waarin rust en voorspelbaarheid centraal stonden. Ze leerde Boas lezen, leerde zijn signalen herkennen, en kreeg zelf ook weer wat ademruimte. “Het was nog steeds pittig, maar het was te doen. En ik voelde me eindelijk weer een béétje mezelf.” Haar relatie met de vader van Boas liep definitief stuk. “We hebben nu goed contact over de zorg voor Boas, maar als partner heeft hij mij totaal laten vallen. En dat is iets wat ik hem niet kon vergeven.”
De nasleep blijft
Boas is nu een vrolijke peuter van twee. Hij slaapt goed, eet goed en is nieuwsgierig en lief. “Iedereen zegt nu: ‘Wat een makkelijk kind, zeg!’ En dan moet ik lachen, maar ook huilen vanbinnen. Want ik weet hoe hard ik heb moeten vechten om hier te komen.” Lisa merkt dat ze de eerste maanden van Boas’ leven steeds zwarter herinnert. “Ik dacht altijd: ik wil twee kinderen. Maar na deze ervaring durf ik het bijna niet meer. Als iemand zegt dat de babytijd zo ‘bijzonder’ is, voel ik buikpijn. Voor mij was het vooral een gevecht om gehoord te worden.”
Neem moeders serieus
Met haar verhaal hoopt Lisa iets te betekenen voor andere moeders. “Als jij voelt dat er iets niet klopt met je baby, geloof dan in jezelf. En als je als buitenstaander zo’n moeder ziet worstelen: luister, zonder oordeel. Zeg niet dat het ‘erbij hoort’, maar vraag hoe je kunt helpen.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Misschien had ie gewoon veel verdriet vanwege de gekregen naam.