Het is dinsdagochtend, teamoverleg. Iris schuift haar notitieboekje naar voren en neemt een slok van haar koffie. Terwijl ze luistert naar de plannen die besproken worden, voelt ze opnieuw die bekende steek. Daar is het weer: haar collega Laura die met een glimlach een idee presenteert, een idee dat eigenlijk van Iris kwam. “In het begin dacht ik dat ik me het inbeeldde,” vertelt Iris. “Je deelt wat met elkaar bij de lunch, brainstormt wat losjes en dan hoor je later iets terug in een vergadering. Maar toen het vaker gebeurde, begon ik te merken dat Laura echt bewust dingen naar zich toe trok.”
Mijn voorstel!
Het eerste moment staat haar nog helder bij. Ze had in een mailtje een nieuw projectvoorstel gedaan. Twee dagen later hoorde ze Laura in een overleg hetzelfde idee opperen, bijna letterlijk. “En iedereen reageerde enthousiast. Terwijl ik erbij zat en dacht: dit is mijn voorstel!”
De macht van zelfverzekerdheid
Wat het lastig maakt, is dat Laura zo zelfverzekerd is. “Ze praat luid, weet zich goed te verkopen en heeft altijd een vlotte grap klaar. Ik ben meer van de inhoud en niet iemand die zichzelf op de voorgrond zet. Daardoor lijkt het soms alsof haar stem zwaarder weegt, ook al is de inhoud identiek.” Iris merkt dat het verschil in persoonlijkheid invloed heeft op hoe ideeën landen. “Als zij het zegt, is het ineens vernieuwend en creatief. Als ik het zeg, gaat het soms langs mensen heen. Dat voelt oneerlijk.”
De frustratie groeit
Hoe vaker het gebeurt, hoe meer frustratie Iris ervaart. “Laatst had ik een nieuw concept uitgewerkt en in vertrouwen met haar gedeeld. Een week later hoorde ik mijn manager zeggen: ‘Wat een sterk idee, Laura, daar moeten we echt iets mee.’ Ik zat erbij en kreeg letterlijk een brok in mijn keel. Ik wist gewoon niet wat ik moest zeggen.” Na die vergadering liep Iris boos naar huis. “Ik vroeg me af of ik overdrijf. Misschien is dit gewoon hoe het spel gespeeld wordt in de werkwereld. Maar ergens voelt het als diefstal, alsof mijn inzet niet gezien wordt.”
Gesprekken thuis
Thuis vertelt ze haar partner vaak over de situatie. “Hij zegt dan: ‘Je moet voor jezelf opkomen. Zeg gewoon dat jij ermee gekomen bent.’ Maar dat ligt niet in mijn aard. Ik wil niet de sfeer verpesten of als zeurder overkomen.” Toch merkt Iris dat ze er moe van wordt. “Ik ga met tegenzin naar de vergaderingen. Ik denk de hele tijd: wat als ze het weer doet? Het maakt me onzeker, alsof mijn werk minder waard is.”
Het dilemma
Ze heeft overwogen om het met Laura te bespreken. “Maar hoe doe je dat zonder dat het verwijtend klinkt? Straks zegt ze dat ik dingen verkeerd zie of dat we gewoon dezelfde ideeën hebben. Dan sta ik met lege handen.” Ook twijfelt ze of ze het bij haar manager moet aankaarten. “Ik ben bang dat het kinderachtig overkomt, alsof ik klaag omdat iemand anders meer aandacht krijgt. Terwijl het voor mij echt gaat om erkenning.”
Klein lichtpuntje
Toch was er laatst een moment dat haar moed gaf. Tijdens een projectpresentatie stelde Iris een vraag waarop Laura het antwoord niet wist. Iris vulde aan en merkte dat de rest van het team aandachtig luisterde. “Toen dacht ik: misschien moet ik gewoon vaker direct zelf mijn ideeën delen, hardop, in de groep. Dan kan niemand ze nog overnemen.” Het gaf haar een klein stukje vertrouwen terug. “Al voelt het nog steeds niet eerlijk dat ik steeds op mijn hoede moet zijn.”
De wens
Wat Iris het liefst wil, is gewoon waardering voor haar werk. “Dat iemand zegt: ‘Goed idee, Iris.’ Dat zou al genoeg zijn. Ik hoef niet in de spotlight, maar ik wil wel gezien worden. En ik wil niet langer dat knagende gevoel hebben dat iemand anders met mijn veren pronkt.”
Afbeelding: Unsplash+
Anna -
Misschien moet je je ideeen eens niet vooraf delen tijdens de lunch of met wie dan ook.
Gooi ze pas tijdens het overleg / vergadering in de groep.
Kan niemand anders ermee aan de haal gaan.