Het is inmiddels twee maanden geleden dat Inge terugkwam van haar jaarlijkse wintertrip met haar beste vriendin Hanneke. “We doen dit al tien jaar,” vertelt ze. “Onze mannen en kinderen gaan skiën en wij zoeken de zon op. Iedereen blij.” Dit jaar werd het Bonaire. Zon, zee, strand en duiken. “Het was weer heerlijk. Totdat Hanneke de vakantiefoto’s online zette.”
Winterzon in plaats van wintersport
Het begon ooit als een praktisch idee. “Onze mannen zijn gek op skiën. Wij vinden er eerlijk gezegd niks aan. In de kou staan, vroeg op, gedoe met skipassen… nee dank je.” Dus toen de kinderen nog klein waren, besloten ze het anders te doen. “De mannen gingen met de kids naar de sneeuw en wij boekten een week zon. Eerst was dat spannend, want wat zouden mensen ervan vinden? Twee moeders die zonder gezin op vakantie gaan?” Inmiddels kijkt niemand er meer van op. Afgelopen december stapten ze samen in het vliegtuig. “Bonaire is echt onze plek. We duiken, lezen boeken aan het zwembad, drinken cocktails en praten bij.” Tien jaar vriendschap, drie kinderen elk, heel wat levensfases verder. “We hebben samen zwangerschappen meegemaakt, peuterdrama’s, puberstress. Deze week is heilig.”
Een afgrijselijke foto
Na thuiskomst plaatste Hanneke een reeks foto’s op haar Instagram en Facebook. “Leuk, dacht ik nog. Even nagenieten.” Inge scrolde glimlachend langs plaatjes van witte stranden en azuurblauwe zee. Tot ze bleef hangen bij één foto. “Wij lagen bij het zwembad. Boek in de hand, cocktail erbij. Ontspannen moment.” Maar wat Inge zag, bezorgde haar een knoop in haar maag. “Ik schrok. Mijn buik kwam zó onflatteus uit. Je zag gewoon dat ik drie kinderen heb gedragen en dat ik geen achttien meer ben.” Ze zucht. “En dat is prima, hè. Ik weet dat ik maat 46 heb. Maar op die foto leek het tien kilo extra.” Wat haar vooral stoorde: Hanneke zag er fantastisch uit. “Zij heeft ongeveer hetzelfde postuur als ik. Ook maat 46, ook geen wasbordje. Maar haar buik was strak, haar huid glad. Het klopte gewoon niet.”
Had je mijn buikje niet even kunnen wegwerken?
Inge weet vrijwel zeker dat er aan de foto is gesleuteld. “Ik ken haar. Ze weet precies hoe filters werken. Ze maakt haar eigen huid altijd net iets egaler.” Wat haar kwetst, is niet dat Hanneke zichzelf bewerkte. “Doe wat je wilt met je eigen foto. Maar waarom dan mij niet ook een beetje helpen?” Onder de foto stroomden de reacties binnen. “Wat zie je er goed uit!” en “Wauw Hanneke, wat een lichaam!” Inge voelde het zuur omhoogkomen. “Zij incasseerde alle complimenten. En ik zat thuis met het gevoel dat ik er uitzie als een slappe pudding.” Ze maakte er luchtig een grapje over. “Had je mijn buikje niet ook even kunnen wegwerken?” Hanneke reageerde meteen dat ze niets met de foto had gedaan. “Maar kom op,” zegt Inge. “Ik geloof daar echt niks van.”
Klein grapje, groot gevoel
Wat haar misschien nog het meest verbaast, is hoe hard het binnenkomt. “Het is maar een foto. Ik ben 45, geen puber meer. Waarom raakt dit me zo?” Toch merkt ze dat ze sindsdien anders naar zichzelf kijkt. “Ik betrap mezelf erop dat ik mijn buik intrek als iemand een foto maakt. Of dat ik denk: zie je wel, zo zie ik er dus uit.” Ze vraagt zich ook af of er meer achter zit. “Is het jaloezie? Of voel ik me verraden?” Hanneke is haar beste vriendin. “We delen alles. Waarom zou ze dan bewust een foto posten waarop zij straalt en ik er slecht uitkom?”
Social media is geen werkelijkheid
Inge weet heus wel dat sociale media geen realistisch beeld geven. “Iedereen gebruikt filters. Iedereen kiest de mooiste foto.” Toch voelt dit anders. “Dit was ónze vakantie. Een moment van ons samen. En nu voelt het alsof ik figurant ben in haar perfecte plaatje.” Ze twijfelt of ze het nog eens moet aankaarten. “Aan de ene kant denk ik: laat het gaan. Het is de moeite niet waard.” Aan de andere kant knaagt het. “Als ik dit laat sudderen, komt het er misschien later op een verkeerde manier uit.”
Ik wil geen wedstrijd
Wat Inge vooral niet wil, is dat hun vriendschap verandert in een competitie. “We zijn toch geen tieners meer die elkaar de loef willen afsteken?” Ze wil gewoon eerlijkheid. “Als ze die foto heeft bewerkt, zeg dat dan. Dan kan ik ermee leven. Maar ontkennen terwijl het er zó duidelijk uitziet, dat voelt niet fijn.” Ze heeft inmiddels besloten voorlopig niets meer te zeggen. “Misschien moet ik het loslaten. Mijn lichaam is wat het is. Het heeft drie kinderen gedragen, het werkt, het is gezond.” Toch blijft dat beeld op haar netvlies staan.
Afbeelding: Freepik
