Silvia had nooit gedacht dat ze later fulltime moeder zou worden. Tijdens haar studie rechten liep ze stage bij een notariskantoor en iedereen voorspelde haar een glansrijke carrière. Dat zag ze zelf ook zo voor zich. Maar toen ze zwanger raakte van Evi, veranderde er iets. Ze voelde een enorme drang om thuis te zijn bij haar kind. Chris verdiende goed, dus de keuze was snel gemaakt: Silvia bleef thuis.
Geen spijt, maar wel een stilte
“Tot op de dag van vandaag heb ik geen seconde spijt gehad,” vertelt Silvia. “Evi is nu negen, Pepijn zes, en ik vind het heerlijk dat ik alles kan meemaken. Ik ben bij elk schoolreisje, elke traktatie, elk sporttoernooi. Werken komt later wel.” Toch mist ze soms iets voor zichzelf. “Je levert wel een stukje eigen identiteit in. Thuis draait alles om de kinderen, en vaak ook om Chris zijn schema. Je raakt jezelf snel kwijt.” Al jaren heeft Silvia één persoonlijke wens. Een symbool, noemt ze het. Een armband van een luxe sieradenmerk wat je alleen met een speciale schroevendraaier open en dicht kunt maken. Vriendinnen kennen hem: dé liefdesarmband. Belachelijk duur, erkent ze. Maar al tien jaar staat hij bovenaan haar verlanglijst. “Het gaat me niet alleen om dat sieraad,” legt ze uit. “Maar om het gebaar. Om erkenning.”
Elke kerst hoop, elke kerst teleurgesteld
Ieder jaar rond november begint Silvia voorzichtig terrein te verkennen. Dan informeert ze bij Chris naar cadeautjes. Niet eens zo direct, eerder tussen neus en lippen door. “Ik liet foto’s zien, noemde hem terloops op, of hintte dat het misschien ooit een mooi symbolisch cadeau zou zijn.” In gedachten zag ze het moment al voor zich: Chris die haar verrast op kerstochtend, het rode doosje, de emotie. Maar het cadeau komt nooit. Chris vindt de armband veel te duur. En, zoals hij het zegt, “een belachelijk ding om aan iemand te geven”. Die opmerking steekt elke keer opnieuw. Zeker als hij vervolgens zichzelf wel een duur horloge, gadget of sportuitrusting cadeau doet. Niet zo duur als de armband, nee. Maar Silvia rekende eens uit dat als je de bedragen bij elkaar optelt, hij ook dat sieraad had kunnen kopen. “Hij zegt: ‘Als je het zo graag wil, koop je het zelf maar’. Maar dat voelt zo oneerlijk. Ik koop nooit iets voor mezelf. Alles gaat naar het gezin.”
De prijs van afhankelijkheid
Silvia beseft ineens dat haar keuze om thuis te blijven haar afhankelijk heeft gemaakt. Niet financieel – Chris geeft haar geld als ze dat nodig heeft – maar emotioneel. Ze voelt dat ze moet vragen, moet uitleggen waarom ze iets wil. Terwijl Chris nooit vraagt. “Hij loopt een winkel binnen en koopt die dure whisky of dat nieuwe sporthorloge. Zonder overleg. Maar als ík iets wil, moet ik er bijna toestemming voor vragen.” Dat knaagt steeds meer. Silvia vraagt zich af of Chris haar keuze om thuis te blijven vanzelfsprekend is gaan vinden. Dat hij niet meer ziet wat ze allemaal doet. Hoe zij zorgt dat alles draait. Hoe haar dagen vol zitten.
Woede die je niet verwacht
Pas dit jaar is de teleurstelling veranderd in woede. Misschien omdat de kinderen ouder worden, misschien omdat ze zelf ouder wordt. “Ik merk dat ik steeds vaker denk: waarom zie jij mij niet? Waarom gun je mij dit niet?” zegt Silvia. Ze voelt zich niet gehoord, niet gezien. Het gaat haar niet langer om de armband, maar om de erkenning die het vertegenwoordigt. Het gebaar dat laat zien: jij bent belangrijk. Een paar weken geleden, vlak voor kerst, keek Silvia Chris recht aan en vroeg wat er eigenlijk mis was met het cadeau. Waarom het zo belachelijk was. Hij haalde zijn schouders op. “Omdat het gewoon teveel geld is voor een armband.” Silvia hoorde zichzelf zeggen: “Maar jij bent het geld waard als je iets wilt.” Chris antwoordde dat dat anders was. Maar hij kon niet uitleggen waarom.
Een duwtje richting iets anders?
Voor het eerst in jaren denkt Silvia eraan om de armband gewoon zélf te kopen. Om hem te bestellen met geld van de gezamenlijke rekening, hem om haar pols te doen en geen uitleg te geven. Maar ze aarzelt. Ze wil niet dat het voelt als een overwinning of wraak. Ze wil dat het voelt als liefde. Als erkenning. Toch vraagt ze zich af waarom ze moet wachten tot hij dat geeft. “Het doet pijn dat hij niet snapt wat dit voor me betekent,” zegt ze. “Dat hij denkt dat het om het geld gaat. Dat is het niet. Het gaat om waardering voor alles wat ik gegeven heb. Voor wat ik opzij heb gezet.”
Afbeelding: Freepik
Janine -
Ik vraag me af waarom je zo blijft zoeken naar erkenning van je partner. Bekijk het nuchter en draai het om: je doet een grote investering qua tijd en opvoeding. Die uit zich niet financieel. Je partner koopt voor zichzelf wel mooie kado’s en overlegt dit niet. Hij verlangt ze ook niet van jou als erkenning voor het feit dat hij zijn eigen bijdrage levert. Leer van hem: beloon en.waardeer jezelf. Niet uit wraak maar uit liefde voor jezelf. Je bent je eigen beste vriend en daar staat die armband symbool voor. Succes!