Florine had het helemaal voor zich gezien: januari zou hun maand worden. Geen kroegbezoekjes, geen sterke verhalen over doorzakken, geen blauwe plekken van nachtelijke struikelpartijen. Gewoon samen op de bank, series kijken, plannen maken voor hun bruiloft. Boris had het haar zelf beloofd. “In januari wordt het rustig,” had hij gezegd. “Dry January, schat. Even op adem komen.” Florine geloofde hem. Of beter: ze wílde hem geloven. Die eerste dagen van januari voelde als een frisse start. Tot gisteren. Boris trok zijn nette overhemd aan, die glimlach op zijn gezicht die Florine allang kent, en zei: “Het is alleen een nieuwjaarsborrel met de jongens, ik ben zo terug.” Florine voelde meteen hoe haar maag zich aanspande. Dat had hij in november ook gezegd. En in december. Ze wist wel beter: borrels met Boris eindigen nooit op tijd.
Afspraak is afspraak
De afspraak was simpel: na maanden vol feestjes en drankjes zou januari rustiger worden. Boris had het zelf voorgesteld. “November en december zijn nu eenmaal drukke maanden,” zei hij toen. Florine begreep het. Verloofd zijn betekent geven en nemen, toch? Maar inmiddels voelt het alsof zij alleen maar geeft. Florine houdt ook van gezelligheid, maar niet zoals Boris. Zij heeft genoeg aan één avondje uit, hij lijkt pas op te warmen rond sluitingstijd. Soms droomt Florine over zaterdagen waarop ze samen boodschappen doen, de bank op kruipen, een spelletje spelen. Maar steeds opnieuw is ze alleen.
Excuses en smoesjes
Na die nieuwjaarsborrel kwam Boris pas diep in de nacht thuis. Niet dronken, maar zeker niet nuchter. Toen Florine vroeg waarom hij zijn goede voornemen meteen had verbroken, antwoordde Boris met een zucht. “Doe normaal, het was maar één borrel.” Florine telde in stilte verder. Want ze weet: voor Boris bestaat er niet één borrel. Vandaag vertelde hij terloops dat hij later in de week nóg een nieuwjaarsreceptie heeft, en zaterdag willen zijn oude vrienden “even bijpraten”. “Het is januari!” riep Florine wanhopig. “Precies,” zei Boris. “Juist nu wil iedereen elkaar weer zien.” Florine kreeg het gevoel dat het haar schuld werd. Alsof zij degene was die zeurde. Maar de afspraak was duidelijk: dry January, thuis blijven, samen tijd doorbrengen.
Twijfels over de toekomst
Voor het eerst sinds hun verloving vraagt Florine zich echt af of ze dit leven wil. “Ik hou zoveel van hem,” zegt ze. “Maar liefde alleen is niet genoeg als ik me elke avond in de steek gelaten voel.” Ze ziet het al voor zich: straks wordt Boris vader, en staat Florine alleen bij de zwemles terwijl hij een bedrijfsborrel heeft. Of hij komt te laat op het kerstdiner omdat “de jongens spontaan nog een biertje deden”. Florine weet dat het vroeg is om zulke gedachten te hebben, maar ze komen vanzelf. Ze wil zekerheid. Dat hij niet alleen mooie woorden zegt, maar ze ook waarmaakt.
‘Hij doet toch niets fout?’
Vriendinnen proberen haar gerust te stellen. “Ach, hij gaat toch alleen maar wat drinken? Hij bedriegt je niet.” Florine weet dat. Het gaat haar niet om jaloezie. Het gaat om betrouwbaarheid. Om afspraken nakomen. Om samen een team vormen. Dat Boris in november en december veel weg was, kon ze begrijpen. Veel bedrijven hebben borrels, vriendenclubs ook. Maar dat hij nu, in de eerste week al, zijn eigen goede voornemens verbreekt, doet pijn. “Als hij niet voor zichzelf kan kiezen,” denkt Florine somber, “hoe moet hij dan voor mij kiezen?”
Een gesprek of een breuk?
Florine wil Boris niet kwijt. Maar ze wil het leven dat hij kiest ook niet. Ze wil geen huwelijk waarin zij thuis zit te wachten, en hij altijd op pad is. Terwijl ze deze gedachten probeert weg te duwen, duikt er weer een bericht binnen: groepsapp Vrijdag Café. Florine ziet hem glimlachen. “Ik zweer het,” zegt Boris vrolijk, “ik drink alleen spa rood!” Florine knikt, maar voelt hoe het vertrouwen verder afbrokkelt. Ze weet nog hoe dat eindigt: spa rood aan het begin van de avond, bier na middernacht. Florine vraagt zich af: kan hij veranderen, of is dit wie hij is? En mag zij dan verlangen dat hij verandert? Het voelt oneerlijk. Ze wil geen politieagent zijn in haar eigen relatie.
Tijd voor keuzes
Misschien moet Florine duidelijker haar grenzen aangeven. Misschien moet Boris inzien wat zijn gedrag met haar doet. Misschien moet ze de verloving op pauze zetten tot er échte gesprekken worden gevoerd. Maar misschien, fluistert een stemmetje dat ze probeert te negeren, is dit nu al het antwoord. “En is het eerlijker om nu afscheid te nemen dan later…”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Afscheid nemen. Dit wordt niks. Jij wilt hem veranderen (of in elk geval dat hij verandert), hij komt toezeggingen niet na en walst over jou heen. ‘Nee’ is ook een antwoord – dat weet hij kennelijk niet. Hoewel dry january natuurlijk compleet bezopen (haha) is, kan hij naast maat houden kennelijk ook geen balans houden.