Esmee is 24 jaar en woont samen met haar vriend Niek. Ze werkt in een kledingwinkel en is altijd in voor een gezellig avondje met vrienden. Toch is er iets in haar leven dat niet iedereen begrijpt. Esmee heeft een passie die al begon toen ze een klein meisje was, en die haar nu nog steeds ontzettend gelukkig maakt.
Jeugddroom
Als kind droomde Esmee ervan om op paardrijles te gaan. “Ik spaarde mijn zakgeld en hoopte dat het ooit zou lukken, maar mijn ouders hadden het niet breed. Paardrijden was te duur en bovendien vonden ze het te gevaarlijk,” vertelt ze. Toch liet ze haar droom niet zomaar varen. Samen met vriendinnen bouwde ze in de tuin hindernissen van stoelen en touwen. “We deden alsof we paarden waren, met zelfgemaakte teugels. Het gevoel van rennen en springen gaf me zoveel vrijheid. Die momenten waren het hoogtepunt van mijn jeugd.”
Een vergeten passie keert terug
Toen Esmee jaren later een video tegenkwam van mensen die wedstrijden hielden met stokpaarden, herkende ze meteen dat oude gevoel. “Ik dacht: dit is precies wat ik vroeger deed, maar dan serieuzer. Er zijn wedstrijden, technieken, zelfs jurering. Het is geen kinderspel, het is een sport.” Ze kocht haar eerste stokpaard en begon te oefenen. “In het begin deed ik het stiekem, omdat ik bang was voor reacties. Maar al snel merkte ik hoeveel plezier ik eraan beleefde. Het maakte me weer dat blije meisje dat ik ooit was.”
Vooroordelen
Niet iedereen begrijpt hobby horsing. Veel mensen zien het als iets voor kinderen, of ze lachen erom. Esmee trok zich daar niets van aan. Ze trainde steeds meer, maakte nieuwe vrienden in de community en deed uiteindelijk mee aan evenementen. “Die eerste wedstrijd vergeet ik nooit. De adrenaline, de sfeer, het was geweldig. Ik voelde me eindelijk ergens bij horen.” Toch is er één persoon van wie ze juist steun had gehoopt, maar die moeite heeft om haar hobby te accepteren.
De reactie van Niek
Haar vriend Niek was vanaf het begin niet enthousiast. “Hij maakte er grapjes over en zei dingen als: ‘Ga je weer spelen?’ Ik lachte het weg, maar diep vanbinnen deed het pijn.” Esmee probeerde hem uit te leggen dat hobby horsing meer is dan spelen, dat het gaat om sport, techniek en creativiteit. “Hij leek het te begrijpen, maar toch bleef hij lacherig. Naar evenementen meegaan wilde hij niet. Hij zei dat het niet zijn ding was.”
Schaamte
Tijdens een gesprek viel het hoge woord. “Hij zei letterlijk dat hij zich schaamt. Dat hij bang is wat zijn vrienden ervan zouden vinden. Ik was er kapot van. Waarom zou je je schamen voor iets dat iemand gelukkig maakt?” Sindsdien voelt Esmee zich geremd om over haar hobby te praten. “Het voelt alsof ik een deel van mezelf moet verbergen. Dat wil ik niet.”
Tussen liefde en passie
Esmee houdt veel van Niek en wil de relatie niet kwijt. “Hij is lief, we hebben het goed samen. Maar mijn hobby opgeven? Dat kan ik niet. Het hoort bij mij.” Ze hoopt dat hij ooit inziet hoeveel het voor haar betekent. “Ik verwacht niet dat hij zelf meedoet, maar een beetje steun, een keer meekomen, dat zou al zoveel schelen.” Ze vraagt zich af hoe ze dit het beste kan aanpakken. “Zijn er mensen die dit herkennen? Hoe kan ik hem laten inzien dat dit een deel van mij is, zonder dat hij zich ervoor hoeft te schamen? Alle tips zijn welkom.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
Hij vindt jouw hobby kinderachtig (en dat mag) en jij mag lekker hobby-horse doen. Leven en laten leven. Laat hem erbuiten en doe je eigen ding. En als je voetbalt, speel je ook (voetbal). Waarom mag je vriend jouw stokpaardje-rijden dan geen spelen noemen?