Elke verjaardag, feestdag of bijzonder moment wordt gevierd door de moeder van Erin. “Alles,” zegt Erin. “Maar dan ook echt alles.” Haar moeder is 71, woont samen met haar partner Jos en ze wonen in hetzelfde dorp als Erin, haar man en hun kinderen. “Dat is aan de ene kant heel fijn. Ze zijn betrokken, dichtbij en altijd bereid om te helpen.” Jos wordt door de kinderen gezien als hun echte opa. “Hij haalt ze uit school, komt kijken bij sportwedstrijden. Dat voelt warm en vertrouwd.” Toch wringt het.
Altijd iets te vieren
De moeder van Erin houdt van samen zijn. Van momenten markeren, herinneringen maken, van gezelligheid. “Ze vindt dat alles een viering verdient.” Dat betekent niet alleen verjaardagen en feestdagen, maar ook momenten als een paasbrunch, twee kerstdiners, een kerstontbijt én een zogenoemde back-to-school-borrel op de laatste zondag van de zomervakantie. “En dan verwacht ze ook dat wij er allemaal zijn. Met de kinderen. Altijd.” Erin probeert mee te bewegen. “Ik snap dat het voortkomt uit liefde. Ze bedoelt het goed.” Maar de agenda’s puilen uit. “Soms voelt het alsof ons eigen gezin zich continu moet aanpassen aan haar ritme.”
Zakken vol cadeaus
Wat Erin misschien nog wel het lastigst vindt, zijn de cadeaus. “Niet één mooi cadeau waar echt over is nagedacht, maar tassen vol goedkope spullen.” Haar moeder gaat langs allerlei budgetwinkels en slaat groot in. “Voor een prikkie koopt ze van alles. Hoe meer, hoe beter.” De kinderen vinden het op het moment zelf leuk. “Tuurlijk. Wie wordt er niet enthousiast van tien cadeaus?” Maar thuis is de lol er snel af. “Het is vaak binnen een paar dagen kapot of het ligt onaangeroerd in een hoek.” Erin merkt dat haar kinderen soms niet eens meer weten wat ze gekregen hebben. “Dat vind ik zó zonde.” Ze heeft het meerdere keren aangekaart. “Ik heb gevraagd of ze alsjeblieft wil stoppen met al die cadeaus. Of dat ze per kind één of twee dingen koopt waar ze echt blij van worden.” Maar haar moeder weigert. “Ze zegt dat ik haar dit niet mag ontnemen. Dat cadeaus geven haar plezier is.”
Kerst was de druppel
Afgelopen kerst liep het opnieuw uit de hand. “De kinderen kregen allemaal tien cadeaus.” De volgende ochtend wist niemand nog precies wat ze gekregen hadden. “Het was gewoon te veel. Overprikkeld, rommel, chaos.” Erin voelde zich machteloos. “Ik zag het gebeuren en dacht alleen maar: waarom luistert ze niet?” En afgelopen zondag gebeurde hetzelfde. Tijdens de back-to-school-borrel kregen de kinderen opnieuw vijf cadeaus per persoon. Erin noemt haar oudste dochter Lana als voorbeeld. “Ze is twaalf, zit tegen de puberteit aan. En wat krijgt ze? Bedrade oortjes die ze niet gebruikt omdat ze al goede heeft. Geurstokjes met een geur die ze vreselijk vindt. Een kleurboek, terwijl ze dat al sinds haar tiende niet meer doet. Een enorme knuffel van een konijn. En het laatste cadeau? Dat weet ik oprecht niet eens meer.” Erin zucht als ze het opsomt. “Het is zo losgezongen van wie Lana is. Ze had beter een nieuwe paardrijbroek voor haar kunnen kopen. Die heeft ze echt nodig en daar was ze heel blij mee geweest.”
Botsende waarden
Het gaat Erin niet om ondankbaarheid. “Ik ben haar dankbaar voor haar inzet en liefde.” Maar ze merkt dat haar eigen waarden botsen met die van haar moeder. “Ik probeer mijn kinderen te leren dat minder vaak meer is. Dat je zorgt voor je spullen. Dat je bewust kiest.” En dan komt er weer zo’n golf aan spullen binnen. “Het ondermijnt alles.” Ze voelt zich ook bezwaard richting haar kinderen. “Zij voelen haar enthousiasme, maar merken ook dat mama geïrriteerd raakt.” Erin wil niet dat haar kinderen leren dat cadeaus gelijkstaan aan liefde. “Of dat je alles maar aanneemt, ook als je het niet wilt.”
Hoe zeg je dit zonder haar te kwetsen?
De grote vraag blijft: hoe maakt Erin haar moeder duidelijk dat dit moet stoppen? “Ik heb het al zó vaak gezegd.” Zacht, voorzichtig, duidelijk. “Maar het lijkt niet binnen te komen.” Haar moeder ziet het als een persoonlijke aanval. “Alsof ik haar iets afpak wat voor haar belangrijk is.” Erin wil geen ruzie. “Ik wil de band goed houden.” Maar ze voelt ook dat ze haar grens steeds verder opschuift. “En dat voelt niet goed.” Ze overweegt nieuwe opties. “Misschien vooraf afspraken maken. Of cadeaus bij haar laten. Of een gezamenlijke pot voor één groter cadeau.” Maar ze weet hoe haar moeder reageert. “Dan voelt zij zich beperkt.”
Erin zit vast tussen dankbaarheid en frustratie. “Ik wil haar niet kwetsen, maar ik wil ook niet nog jaren met die zakken troep zitten.” Hoe ze dat gesprek moet voeren, weet ze nog niet. “Maar doorgaan zoals nu, dat lukt me ook niet meer.”
Afbeelding: Freepik
