Ze weet dat het een droom is die misschien nooit werkelijkheid wordt, maar Caroline blijft er stiekem over fantaseren. “Elke keer als ik op Curaçao ben, voel ik me een ander mens,” vertelt de 59-jarige Caroline. “Mijn gewrichten doen minder pijn, ik slaap beter, en ik heb er eindelijk rust. Maar mijn man wil niet mee. Hij zegt dat zijn leven hier is — bij de kinderen, de fiets en het vertrouwde Nederland.”
De pijn van alledag
Caroline heeft al jaren last van artrose. “Het begon met wat stijfheid in mijn handen en knieën, maar inmiddels zit het ook in mijn heupen. Vooral in de winter is het afzien. Het vochtige, koude weer in Nederland kruipt in mijn botten. Er zijn dagen dat ik amper mijn bed uit kan komen.” Een paar jaar geleden besloten Caroline en haar man Jan om in de winter drie weken naar Curaçao te gaan. “We hadden dat nog nooit gedaan, zo lang weg. En ik merkte al na een paar dagen verschil. Ik kon weer lopen zonder pijn, ik had energie en zelfs mijn stemming verbeterde. Het was alsof mijn lichaam eindelijk even kon ademen.”
Een nieuwe droom
Sinds die reis denkt Caroline vaak aan emigreren. “Ik dacht: wat als ik daar gewoon zou wonen? De warmte doet me goed, de mensen zijn vriendelijk en het leven is zoveel relaxter. Ik voel me daar thuis. En eerlijk gezegd… ik ben het gedoe hier in Nederland een beetje zat. De drukte, de meningen, het eeuwige familieoverleg over wie wat doet met kerst. Ik wil gewoon rust.” Jan ziet dat anders. “Hij zegt dat Nederland ons thuis is. Dat hij hier zijn vrienden heeft, zijn fietsclub, zijn vaste rondje op zaterdagochtend. En dat onze kinderen hier wonen. Hij vindt dat we niet zomaar alles kunnen achterlaten. En ergens snap ik dat ook, maar mijn lichaam schreeuwt om warmte.”
Gesprekken die vastlopen
Caroline en Jan praten er regelmatig over, maar komen geen stap verder. “Ik probeer het rustig aan te kaarten, zonder te zeuren. Dan zeg ik: ‘Jan, stel je voor, we zouden gewoon zes maanden per jaar daar kunnen wonen. De winter daar, de zomer hier.’ Maar dan zegt hij dat hij geen zin heeft in dat geregel, dat hij niet de hele tijd wil reizen. En dat hij zijn fiets niet kan missen. Hij bedoelt het niet rot, maar het kwetst me.” De kinderen, inmiddels volwassen, reageren wisselend. “Onze dochter zegt: mam, doe wat goed voor je is. Maar onze zoon vindt dat ik overdrijf. Hij zegt dat ik het vast te warm zal vinden als ik er echt woon. Dat ik me alleen maar verveel. Maar hij begrijpt niet hoe het voelt om elke dag pijn te hebben.”
De warmte die geneest
Caroline vertelt dat het verschil in haar lichaam onvoorstelbaar is. “Op Curaçao voel ik me letterlijk lichter. Ik kan traplopen, zwemmen, zelfs weer een stukje wandelen. Hier in Nederland moet ik elke dag pijnstillers slikken en ben ik vaak moe. Daar niet. Het is alsof ik mezelf daar terugvind.” Ze is een keer alleen gegaan, afgelopen februari. “Jan bleef thuis vanwege zijn werk en zijn fietsvrienden. Ik ben drie weken gegaan, en het was heerlijk. Maar ik voelde me ook verdrietig, omdat ik wist dat hij dit niet met mij wil delen. Ik miste hem, maar niet genoeg om mijn droom op te geven.”
De kloof tussen verlangen en werkelijkheid
Soms voelt Caroline zich schuldig. “Ik denk dan: wat als hij gelijk heeft? Wat als ik ondankbaar ben? We hebben een mooi huis, lieve kinderen, kleinkinderen op komst. Maar toch blijft het knagen. Het idee dat ik de rest van mijn leven in pijn doorbreng, terwijl ik weet dat er een plek is waar dat niet hoeft.” Jan wil best met haar mee op vakantie, maar meer niet. “Hij zegt dat hij zich daar verveelt. ‘Je kunt er niet eens fatsoenlijk fietsen,’ zegt hij dan lachend. En dat klopt ook. Hij houdt van zijn vrijheid, van de frisse lucht, van zijn vaste ritten met de mannen. Hij zegt dat hij oud wil worden waar hij zijn mensen kent. En dat gun ik hem. Maar ik wil dat ook — alleen op mijn manier.”
Een compromis?
Caroline heeft nagedacht over een middenweg. “Misschien kan ik een paar maanden per jaar alleen gaan. Dat hij hier blijft, en ik daar. Maar dan zegt hij dat we toch getrouwd zijn om samen te zijn. En dat klopt, maar als samen zijn betekent dat ik elke dag pijn heb, dan weet ik niet of dat eerlijk is.” Ze slikt even. “Ik houd van hem, echt waar. Maar liefde is soms ook loslaten. Of elkaar iets gunnen wat de ander niet begrijpt. En ik heb het gevoel dat hij niet echt wil zien hoe zwaar het soms is voor me. Hij zegt: je redt het toch altijd wel. En ja, dat doe ik, maar dat maakt het niet makkelijk.”
Afbeelding: Freepik
Manon -
Eens met Petra. Wat is dit voor een man? Dus hij heeft liever dat jij constant pijn hebt omdat hij hier wil blijven vanwege een hobby? Ik zou alleen weggaan de wintermaanden en hem achterlaten bij zijn fietsvrienden. Bah.