Vorige maand werd Carlijn veertig jaar. Geen groot feest, geen uitgebreide borrel met vrienden en familie. “We hebben het heel klein gehouden,” vertelt ze. “Alleen Remco, onze vier kinderen en ik. En eerlijk? Dat was prima.” Toch zag ze enorm op tegen haar verjaardag. “Veertig klinkt zo… definitief. Alsof je leven dan min of meer vastligt.”
Twijfels
In de weken voor haar verjaardag merkte Carlijn dat ze onrustig werd. “Ik kon het gevoel eerst niet goed plaatsen. Ik ben gelukkig, ik heb een fijne man, vier gezonde kinderen, een baan die ik leuk vind. Maar toch knaagde er iets.” Toen ze eerlijk naar zichzelf keek, kwam ze tot een pijnlijke conclusie: ze vond dat ze te weinig bereikt had. “Niet in de zin van succes of geld, maar voor mezelf. Wie ben ik eigenlijk, los van alles en iedereen?”
Zorgen voor anderen
Het leven van Carlijn draait al jaren om zorgen. “Voor Remco, voor de kinderen, voor mijn moeder die chronisch ziek is, en ondertussen ook nog voor collega’s op mijn werk.” Ze zegt het zonder bitterheid, maar wel met vermoeidheid. “Ik ben altijd degene die regelt, opvangt, meedenkt. Dat zit blijkbaar in mij.” Toch begon ze zich af te vragen waar zijzelf nog in dat plaatje paste. “Ik voelde me soms meer een functie dan een persoon.”
Een cadeau aan zichzelf
Na haar verjaardag nam Carlijn een besluit. “Ik dacht: als ik nu niets doe met dit gevoel, blijft het sluimeren.” Ze besloot zichzelf een cadeau te geven: drie weken alleen op reis. “Thailand. Rondreizen, niks moeten, niemand die iets van me verwacht. Gewoon ik.” Het idee gaf haar meteen lucht. “Alleen al het plannen voelde bevrijdend.”
Weerstand
Remco reageerde totaal anders dan Carlijn had gehoopt. “Hij verklaarde me voor gek,” zegt ze. “Hij vindt het belachelijk en is doodsbang dat mij iets overkomt.” Daarnaast ziet hij enorm op tegen drie weken alleen met de kinderen. “De jongste is pas twee. Remco vindt dat een kind van die leeftijd niet zo lang zonder zijn moeder kan.” Volgens Carlijn voelt het voor hem alsof ze hem in de steek laat. “Alsof ik kies voor mezelf en daarmee tegen het gezin.”
Compromissen
Remco kwam met alternatieven. “Waarom ga je niet een lang weekend naar Texel? Of een paar dagen naar een huisje op de Veluwe?” Carlijn zucht. “Hij bedoelt het goed, maar hij begrijpt het niet.” Voor haar gaat het juist om de duur en het alleen zijn. “Een weekendje weg voelt als een pleister. Ik wil echt even loskomen, mezelf tegenkomen, zonder dat ik na drie dagen alweer in de was en de boterhammen zit.”
Schuldgevoel
De weerstand van Remco zorgt voor schuldgevoel. “Ik vraag me af: ben ik egoïstisch?” zegt Carlijn. “Moet ik dit niet gewoon laten varen?” Tegelijkertijd voelt ze dat dit belangrijk voor haar is. “Ik ben bang dat ik mezelf kwijtraak als ik altijd maar blijf aanpassen.” Ze merkt dat ze steeds vaker prikkelbaar is. “Alsof mijn emmer gewoon vol zit.”
Begrip
Carlijn probeert het gesprek met Remco aan te gaan, maar dat loopt vaak vast. “Hij blijft hangen in praktische bezwaren en angst.” Ze wil hem duidelijk maken dat deze reis geen vlucht is, maar juist een investering. “In mezelf, en uiteindelijk ook in ons.” Ze hoopt dat hij kan zien dat ze niet weg wil van haar gezin, maar dichter bij zichzelf wil komen. “Ik denk dat ik daarna juist een leukere vrouw en moeder ben.”
Hoe nu verder?
Voorlopig is er nog geen oplossing. “Remco weigert mee te werken en ik weet niet hoe ik hem kan laten begrijpen wat dit voor mij betekent.” Toch is Carlijn vastberaden. “Dit gevoel gaat niet zomaar weg.” Ze zoekt naar woorden die niet beschuldigend zijn, maar wel duidelijk. “Ik wil niet vechten, maar ik wil ook niet over me heen laten lopen.” Of de reis er uiteindelijk komt, weet ze nog niet. “Maar één ding weet ik wel: dit is geen fase. Dit ben ik die eindelijk naar zichzelf luistert.”
Afbeelding: Freepik
