Astrid: “Zijn tempo ligt zo laag, ik kan die hark wel uit zijn handen trekken”

Sinds haar man meer tijd thuis doorbrengt, is Astrid merkbaar geïrriteerd. “Vroeger was hij vaak weg, druk met werk of hobby’s. Nu is hij er ineens constant, en dan helpt hij in de tuin in plaats van dat de tuinman komt zoals altijd. Normaal zou ik dat fijn vinden, maar nu word ik er moedeloos van.” Ze zucht diep en kijkt naar de border waar haar man langzaam een stukje onkruid weghaalt. “Zijn tempo ligt zo laag, ik kan die hark wel uit zijn handen trekken.”

De tuin als strijdtoneel

Astrid en haar man hadden het altijd goed geregeld. De tuinman kwam één keer per week langs, en alles liep op rolletjes. “De tuin was altijd netjes, het werk werd professioneel gedaan en ik hoefde me nergens zorgen over te maken. Maar nu denkt hij dat hij het zelf kan, en dat doet hij op zijn manier. Alles gaat super traag en slordig. Het duurt veel langer dan normaal en ik word er gek van.” Het gaat niet eens om de klus zelf. Het gaat om het tempo en de manier van werken. “Het is niet dat hij niets doet, hoor. Hij steekt zijn best in de tuin. Maar hij doet alles in een soort slome, rommelige volgorde. Ik zie dan alles wat hij verkeerd doet en het werkt op mijn zenuwen. Ik kan er bijna niet bij zitten.”

Meer irritatie overal

Het is niet alleen de tuin. Astrid merkt dat ze zich de laatste tijd vaker irriteert aan haar man. “Vroeger was hij afwezig, dan miste ik hem soms zelfs. Maar nu is hij er continu, en het valt me op hoe vaak ik denk: ‘Doe het eens normaal!’ Of ‘Waarom pakt hij dat zo slordig aan?’ Het voelt alsof ik hem overal op begin te letten. Ik weet niet of dat komt doordat hij meer thuis is, of omdat ik zelf veranderd ben. Misschien spelen de hormonen van de overgang een rol.” Astrid heeft een typische overgangsperiode achter zich: opvliegers, stemmingswisselingen, en een verhoogde prikkelbaarheid. “Het is lastig te zeggen wat echt de oorzaak is. Soms denk ik: ik ben gewoon sneller geïrriteerd omdat mijn lichaam en hormonen me parten spelen. Maar dan kijk ik naar hem, en dan denk ik: hij doet alles op een manier die me irriteert. Het is een combinatie van factoren, vermoed ik.”

De uitdaging van geduld

Ze probeert zichzelf te kalmeren, maar dat valt niet altijd mee. “Ik probeer geduld te hebben. Ik adem diep in, probeer te denken dat hij het goed bedoelt. Maar als ik vijf keer moet uitleggen hoe hij de heg moet knippen of het pad schoon moet maken, dan loopt het bij mij over. Mijn geduld is op.” Astrid merkt dat ze soms bijna fysiek de neiging heeft om de klus over te nemen. “Ik zou die hark zo uit zijn handen kunnen trekken en het zelf doen. Dan is het meteen klaar en netjes. Maar ja, dat is natuurlijk niet de bedoeling. Het idee dat hij zelf probeert te helpen, zou ik moeten waarderen. En soms doe ik dat ook, maar vaker lukt het me gewoon niet.”

Reflectie op de relatie

Astrid vraagt zich af waarom dit haar nu zo raakt. “Misschien was ik het niet gewend dat hij zoveel tijd thuis doorbrengt. Toen hij weg was, merkte ik hem minder op. Nu zie ik alles wat hij doet en het werkt op mijn zenuwen. Of misschien voel ik me zelf veranderd. De overgang, de hormonen, een ander ritme… alles bij elkaar maakt dat ik sneller geïrriteerd ben. Het is moeilijk om dat van elkaar te scheiden.” Ze beseft dat het ook een kwestie van verwachtingen is. “Ik ben gewend dat dingen goed en snel gebeuren, professioneel geregeld. En nu moet ik accepteren dat hij het op zijn manier doet. Het voelt alsof ik een stap terug moet doen, terwijl ik juist gewend ben alles strak georganiseerd te zien.”

Kleine irritaties worden groot

Wat ooit een klein ongemak had kunnen zijn, groeit uit tot iets groters. “Het is niet dat hij slecht is in de tuin, of dat hij niets doet. Het is dat ik me aan elk detail erger. Een blad dat verkeerd ligt, een rand die niet recht is… dat soort dingen. Het stapelt zich op, en voor ik het weet, voel ik me mateloos geïrriteerd.” Astrid probeert er ook humor in te vinden. “Soms denk ik: wat ben ik aan het doen? Het gaat om een tuin, niet om een wereldcrisis. Maar op het moment zelf voel ik het gewoon heftig. Het is alsof mijn emoties en mijn geduld volledig botsen met zijn tempo.”

Afbeelding: Freepik