Anne vindt het eigenlijk te bizar om over te praten. En hoe langer ze erover nadenkt, hoe vervelender de situatie voelt. “Het lijkt soms alsof ik in een slechte film ben beland, eentje waarin ik de slechterik ben, terwijl ik alleen maar dacht dat ik het juiste deed.” Wat het extra pijnlijk maakt: de beschuldiging komt niet van zomaar iemand, maar van haar eigen moeder. Anne en haar zus Gina hebben altijd een hechte band gehad. “We scheelden maar twee jaar en trokken als pubers al veel met elkaar op. Gina was degene bij wie ik alles kwijt kon.” Toen Gina een paar jaar geleden trouwde met Floris, was Anne oprecht blij voor haar. “Hij was charmant, succesvol en leek haar op handen te dragen.” Floris werkte veel in het buitenland, maar dat hoorde bij zijn baan en werd nooit echt in twijfel getrokken.
De verhalen bleven terugkomen
Toch begonnen er na verloop van tijd verhalen rond te zingen. Via via hoorde Anne dat Floris tijdens zijn zakenreizen niet altijd even trouw zou zijn. “Eerst wuifde ik het weg. Roddels, dacht ik. Mensen praten nu eenmaal graag.” Maar de verhalen bleven terugkomen, uit verschillende hoeken. En wat Anne misschien nog wel het meest verbaasde: zelfs haar moeder leek ervan te weten. “Ze zei het bijna terloops, alsof het geen groot ding was.” Anne zat er enorm mee. Moest ze haar zus iets vertellen of juist haar mond houden? “Ik wilde Gina geen pijn doen met onzin. Tegelijkertijd voelde het alsof ik haar zou verraden als ik niks zei.” Na weken wikken en wegen besloot Anne voorzichtig het gesprek aan te gaan. Niet beschuldigend, niet met de deur in huis. “Ik heb eerst afgetast wat ze zelf al wist. Of beter gezegd: wat ze voelde.”
Een pijnlijke opluchting
Gina schrok toen Anne haar vertelde over de verhalen, maar reageerde anders dan verwacht. “Ze zei dat het ergens ook een opluchting was. Dat ze al langer het gevoel had dat er iets niet klopte, maar dat ze niks hard kon maken.” Anne kon dat ook niet. Geen appjes, geen foto’s, geen bewijs. “Maar waar rook is, is vuur, dacht ik. En ik vond dat Gina recht had om te weten wat er speelde.” Het gesprek bleef niet zonder gevolgen. De spanning tussen Gina en Floris liep verder op en uiteindelijk besloten ze uit elkaar te gaan. Inmiddels liggen ze midden in een scheiding. “Dat vind ik misschien nog wel het allernaarste, vooral vanwege de kinderen.” Ze hebben er duidelijk last van. De jongste plast weer in bed en de oudste trekt zich steeds vaker terug. “Dat breekt mijn hart.”
Floris ontkent alles
Floris ontkent tot op de dag van vandaag dat hij Gina ooit heeft bedrogen. En wie hem gelooft? De moeder van Anne en Gina. “Ze staat volledig aan zijn kant. Volgens haar heb ik roddels en leugens als waarheid verkocht.” Anne zou ‘eigenhandig het huwelijk van haar zus om zeep hebben geholpen’. Die woorden snijden diep. “Het is alsof alles wat ik deed, uit zorg en liefde, nu tegen me wordt gebruikt.” De verhouding met haar moeder is inmiddels flink bekoeld. “Ze doet afstandelijk, kil bijna. Soms zegt ze het recht in mijn gezicht: dat als ik mijn mond had gehouden, dit allemaal niet was gebeurd.” Anne ziet dat totaal anders. “Het huwelijk was toch al niet gezond? Je gaat toch niet scheiden puur omdat iemand iets zegt, als er verder niks aan de hand is?”
Twijfel slaat toe
Toch knaagt de twijfel. Zeker nu Anne steeds vaker andere, positieve verhalen over Floris hoort. “Collega’s die zeggen dat hij zo’n familieman is, vrienden die hem verdedigen.” Het maakt haar onzeker. “Wat als ik het mis had? Wat als ik inderdaad iets kapot heb gemaakt zonder dat het nodig was?” Anne vraagt zich steeds vaker af of ze de verkeerde beslissing heeft genomen. “Ik heb geen bewijs, dat klopt. En soms denk ik: had ik niet gewoon mijn mond moeten houden?” Tegelijkertijd voelt dat ook niet goed. “Ik kijk naar Gina en zie hoe ze eindelijk eerlijk durft te zijn over haar gevoelens. Dat ze zich niet meer klein hoeft te maken.”
Geen winnaars
Wat haar het meest frustreert, is dat er geen winnaars zijn in dit verhaal. “Mijn zus is haar huwelijk kwijt, mijn neefjes en nichtje lijden eronder en ik ben een stuk van mijn band met mijn moeder verloren.” Anne voelt zich verscheurd tussen schuld en overtuiging. “Ik wilde beschermen, niet vernietigen.” Of ze het opnieuw zo zou doen, weet ze niet. “Ik hoop vooral dat mijn moeder ooit inziet dat ik handelde uit liefde voor Gina. Dat ik geen slechte intenties had.” Tot die tijd blijft Anne achter met een knoop in haar maag en een vraag die maar blijft rondzingen: had ik moeten zwijgen, of was dit onvermijdelijk?
Afbeelding: Freepik
