De kinderen van Amber hebben regelmatig speelafspraakjes, iets waar ze zelf altijd veel waarde aan hecht. Het geeft hen de kans om samen plezier te hebben, te ontdekken en sociale vaardigheden te oefenen. Voor Nikkie, haar negenjarige dochter, verloopt dat vaak heel ontspannen. Ze heeft een groepje lieve vriendinnen en samen doen ze allerlei creatieve dingen. Ze kleuren, maken dansfilmpjes of lakken elkaars nagels. Het zijn vrolijke, rustige middagen waarin Nikkie geniet van de aandacht en het samenzijn met vriendinnen. Amber kijkt vaak toe en ziet hoe Nikkie zich ontwikkelt, lacht om hun gekkigheid en geniet van de speelse energie.
Duidelijke regels
Bij haar zoon Jonas, net zes, is dat een heel ander verhaal. Jonas is een echte wildebras. Hij rent, klimt, schept chaos en wil altijd ontdekken hoe ver hij kan gaan. Amber merkt dat hij veel energie heeft en soms de grenzen van anderen opzoekt. Daarom geeft ze hem duidelijke regels en afspraken mee, zowel thuis als buiten de deur. “Ik merk dat hij beter luistert als ik hem een duidelijke grens geef,” vertelt Amber. “Het helpt hem om zich veilig te voelen, en ook om te begrijpen wat wel en niet mag.”
Ingewikkelder
Maar zodra er vriendjes zijn, wordt dat soms ingewikkelder. Vooral bij drukke kinderen zoals Fedde, een klasgenootje van Jonas, gaat het nog wel eens mis. Fedde lijkt geen grenzen te kennen. Hij rent door het huis, grijpt dingen die niet van hem zijn en kan behoorlijk opdringerig zijn in spelletjes. Amber voelt zich dan genoodzaakt om streng op te treden. “Als ik hem niet meteen corrigeer, breekt hij letterlijk de tent af,” zegt ze lachend, maar er klinkt ook een lichte frustratie door. “Ik wil dat hij leert dat sommige dingen niet mogen, en dat er consequenties zijn als je over de grens gaat.”
Kan het niet laten
Laatst liep dit echter uit op een confrontatie die Amber niet snel zal vergeten. Op het schoolplein sprak de moeder van Fedde haar aan over haar manier van communiceren naar haar zoontje. “Ze zei dat Fedde best mocht komen spelen, maar dat ik niet zo streng moest zijn,” vertelt Amber. “Volgens haar was het niet mijn taak om haar zoon op te voeden.” Amber voelde zich ter plekke enigszins verrast en ook wel een beetje verontwaardigd. “Ik snap dat iedereen zijn eigen manier van opvoeden heeft,” zegt ze, “maar ik kan het niet laten om duidelijke grenzen te stellen, vooral bij jongens als Fedde. Het gaat niet om straffen of boos worden, het gaat om structuur en veiligheid.”
Rustig uitleggen
Ze legt uit dat Fedde niet slecht is, maar dat hij juist baat heeft bij duidelijke afspraken. “Hij heeft grenzen nodig, anders weet hij niet wat kan en wat niet. En geloof me, dat merken wij allemaal – hij kan best pittig zijn.” Amber benadrukt dat ze niet boos wordt om het spel zelf, maar omdat hij soms letterlijk dingen kapot maakt of andere kinderen bang maakt. “Ik probeer het altijd rustig uit te leggen,” zegt ze. “Maar soms moet ik wel hard zijn, zodat hij snapt dat hij een grens overschrijdt.”
Corrigeer waar nodig
De reactie van Feddes moeder deed Amber echter twijfelen. “Ze werd boos toen ik uitlegde dat hij grenzen nodig heeft,” zegt Amber. “Ze vond dat ik te streng was en dat ik me niet met haar zoon moest bemoeien. Dat maakte het lastig, want ik wil natuurlijk geen ruzie, maar ik wil ook dat het spelen leuk en veilig blijft voor iedereen.” Amber geeft aan dat ze begrip heeft voor de zorgen van andere ouders, maar dat ze ook haar eigen verantwoordelijkheid voelt. “Het is niet alsof ik zomaar regels opleg,” zegt ze. “Ik observeer, corrigeer waar nodig en zorg dat de kinderen zich aan afspraken houden. Zeker bij jonge kinderen is dat belangrijk.”
Eerlijk en duidelijk zijn
Het incident met Feddes moeder heeft Amber aan het denken gezet. Ze beseft dat niet iedereen haar aanpak zal begrijpen of goedkeuren. “Sommige mensen vinden dat ik te streng ben, terwijl anderen zeggen dat ik te slap ben bij Nikkie. Het is onmogelijk om het iedereen naar de zin te maken,” zegt ze. “Wat ik wel kan doen, is eerlijk zijn, duidelijk zijn en zorgen dat mijn kinderen zich veilig voelen en leren omgaan met grenzen.”
Nieuw: Expert reactie
Amber voelt zich soms onzeker over haar manier van grenzen stellen tegen Jonas en zijn vriendjes, vooral nadat de moeder van Fedde kritiek gaf. Ze wil dat haar zoon leert wat wel en niet kan, maar merkt dat anderen haar streng vinden. Tegelijkertijd wil ze dat de speelafspraakjes leuk en veilig blijven voor iedereen. Dat botst soms met haar eigen gevoel van goed doen en de reacties van anderen, waardoor ze zich afvraagt of ze misschien te streng is.
Volgens opvoedkundigen en kinderpsychologen is het bij jonge kinderen belangrijk om duidelijke grenzen en structuur te bieden. “Kinderen van zes hebben nog niet volledig ontwikkeld besef van grenzen en sociale regels,” zeggen experts. “Het is normaal dat ze grenzen opzoeken en soms overdrijven, vooral in sociale situaties met andere kinderen.” Het advies: stel consequent regels, leg uit waarom ze bestaan en zorg voor een balans tussen strenge momenten en speelmomenten. Zo leren kinderen wat wel en niet kan, terwijl ze zich veilig en gehoord voelen. Het betekent niet dat een ouder te streng is, maar juist dat hij of zij een belangrijke rol vervult in de sociale en emotionele ontwikkeling van het kind.
Afbeelding: Freepik
Joris -
Het is heel simpel: jouw huis, jouw regels. Als de regels overtreden worden, ga je niet straffen, maar eindigt het speelafspraakje subiet en laat je het kind ophalen. Dat is niet opvoeden, maar grenzen aangeven. Dat de moeder van het speelkameraadje dat wel ziet als opvoeden, ligt aan haar.