Viola: “Zijn wandeltempo ligt heel laag. Ik loop liever niet meer met hem”

Viola staat elke ochtend om 6 uur op om te gaan wandelen. “Het is een moment voor mezelf, een beetje frisse lucht voordat de dag begint. Vroeger liep ik altijd alleen, maar een paar maanden geleden besloot ik mijn man mee te vragen. Hij had een tijdje gezondheidsproblemen en was te zwaar. Ik dacht dat wandelen ons allebei zou helpen, en ik wilde hem motiveren om gezonder te worden.”

Gezondheidsredenen

Viola vertelt dat het idee aanvankelijk heel goed werkte. “We begonnen samen korte rondjes door het park bij ons in de buurt. Het was langzaam, dat wel, maar dat maakte me niet uit. Ik genoot ervan dat hij me gezelschap hield, dat we konden praten en lachen terwijl we liepen. Ik dacht echt dat we hier samen iets positiefs mee deden, vooral voor zijn gezondheid.”

De eerste frustraties

Maar al snel merkte Viola dat het tempo van haar man haar begon te frustreren. “Het is gewoon zo traag. We lopen een rondje dat ik normaal in 30 minuten doe, en met hem erbij duurt het vaak 50 minuten. Soms sta ik zelfs stil omdat ik wil wachten tot hij weer bij is, maar ik voel me dan enorm opgejaagd door mijn eigen ritme. Het klinkt misschien klein, maar het vreet aan me. Ik ga er niet meer met plezier van wandelen.”

Alleen wandelen

Viola besloot een tijdje weer alleen te lopen. “Eerlijk gezegd voel ik me nu veel vrijer en energieker. Ik kan mijn tempo aanhouden, mijn muziek luisteren, even nadenken of gewoon genieten van de stilte. Dat is iets dat ik nodig heb om de dag goed te beginnen. Alleen wandelen geeft me een soort rust die ik met hem niet meer ervaar.”

Hij wil perse mee

Helaas accepteert haar man het niet dat ze weer alleen loopt. “Hij wil per se dat ik met hem samen ga. ‘Het is goed voor je gezondheid, kom op, we lopen samen,’ zegt hij dan. Ik weet dat hij het goed bedoelt, maar het maakt me gestrest. Het voelt alsof ik moet kiezen tussen mijn eigen plezier en zijn gevoel. Dat is zwaar, want ik wil helemaal niet gemeen zijn.”

Het schuldgevoel

Viola worstelt met schuldgevoel. “Ik voel me schuldig omdat ik weet dat hij moeite doet. Hij wil gezonder worden en ik was degene die hem aanspoorde om te wandelen. En nu? Nu merk ik dat ik er juist minder plezier in heb met hem erbij. Dat voelt dubbel. Aan de ene kant wil ik hem steunen, aan de andere kant wil ik mezelf niet straffen door iets te doen waar ik tegenop zie.”

Kleine aanpassingen helpen niet

Ze probeerde het tempo iets aan te passen door kortere rondjes te lopen of vaker pauzes te nemen. “Maar dat werkt ook niet. Het voelt alsof ik constant rekening moet houden met hem, terwijl ik juist dat moment voor mezelf nodig heb. Elke ochtend begint met een soort innerlijke strijd: ga ik mee of ga ik mijn eigen weg? En dat is helemaal niet ontspannen.”

Een lastig gesprek

Viola overweegt nu een eerlijk gesprek. “Ik wil het op een fijne manier zeggen, zonder dat hij zich afgewezen voelt. Misschien moet ik uitleggen dat het voor mij echt een moment van rust is, en dat ik dat even alleen nodig heb. Dat hij mag meedoen, maar dat ik mijn eigen tempo wil aanhouden. Het is lastig om die balans te vinden, want ik wil ook niet dat hij denkt dat ik hem niet steun.”

Gezond en gelukkig

Voor Viola is het wandelen meer dan bewegen. “Het gaat om mijn energie, mijn gezondheid en mijn mentale welzijn. Het is een manier om de dag goed te starten, even los te komen van werk, kinderen en huishoudelijke taken. Als ik dat niet kan doen, merk ik dat ik de rest van de dag minder ontspannen ben. Het is een klein dingetje, maar het maakt echt verschil voor hoe ik me voel.”

Toekomstplannen

Ze hoopt dat ze samen een compromis kunnen vinden. “Misschien kunnen we op sommige ochtenden samen wandelen, en op andere ochtenden ga ik alleen. Zo krijgt hij zijn beweging en heb ik mijn rust. Het is een kwestie van duidelijke afspraken maken. Ik wil hem helpen, maar ik wil mezelf niet verliezen in het proces. Het is belangrijk dat we beiden gelukkig en gezond blijven.”

Slapeloze nachten

Viola geeft toe dat ze er soms slapeloze nachten van heeft. “Ik lig wakker, piekerend over hoe ik dit gesprek moet voeren zonder dat hij zich aangevallen voelt. Ik wil geen ruzie, maar ik wil ook mijn vrijheid behouden. Het voelt alsof ik moet kiezen tussen mijn eigen welzijn en zijn gevoelens, en dat is zwaar. Maar ik weet dat ik dit moet bespreken, anders blijft dit een bron van frustratie. Het is mijn moment, mijn tempo, mijn wandeling. Daar kan niemand anders een vinger tussen krijgen.”

Afbeelding: Freepik