“Hij was altijd zo’n vrolijk, open jongetje,” vertelt Quinty. “Altijd beneden, spelend, pratend, overal bij betrokken. Maar de laatste tijd… zit hij vooral boven.” Haar zoon Jonas is 10 jaar en lijkt in korte tijd veranderd. Niet extreem, niet zorgwekkend volgens sommigen – maar wel genoeg om bij haar een knagend gevoel achter te laten.
Pas tien
“Uit school komt hij thuis, eet een boterham en verdwijnt dan meteen naar zijn kamer,” zegt ze. “Soms hoor ik hem spelen, soms zit hij gewoon stil. En als ik vraag wat hij doet, krijg ik een kort antwoord: ‘niks’ of ‘gewoon’.” Quinty weet heus wel dat kinderen veranderen naarmate ze ouder worden. “Ik begrijp dat hij behoefte krijgt aan meer eigen ruimte. Dat hoort erbij. Maar hij is pas tien. Dat voelt voor mij nog zo jong om je al zo af te zonderen.”
Goed teken
Haar man Ger kijkt er heel anders naar. “Die vindt dat ik me aanstel,” zegt Quinty. “Hij zegt: ‘Laat die jongen toch. Jongens zitten nu eenmaal graag op hun kamer.’ Volgens hem is het juist een teken dat Jonas zich prima vermaakt en geen constante aandacht nodig heeft.” Toch voelt het voor Quinty niet helemaal goed. “Het is niet alleen dat hij boven zit. Het is ook hoe hij beneden is. Hij praat minder, reageert kortaf en lijkt soms gewoon… afwezig. Alsof hij er wel is, maar niet echt meedoet.”
Breekt mijn hart
Ze probeert het gesprek met Jonas aan te gaan, maar dat blijkt lastig. “Als ik vraag of er iets is, zegt hij van niet. En als ik doorvraag, zucht hij of zegt hij dat ik moet stoppen. Dat breekt mijn hart een beetje. Ik wil hem niet pushen, maar ik wil hem ook niet kwijt.”
Ruimte geven
Volgens Ger hoort dit er allemaal bij. “Hij zegt dat jongens op die leeftijd hun eigen wereldje krijgen. Dat ze minder behoefte hebben aan hun ouders en meer aan hun eigen dingen. ‘Hij wil daar gewoon niet gestoord worden’, zegt Ger dan. En ergens snap ik dat ook wel… maar toch.” Wat Quinty vooral lastig vindt, is de twijfel. “Ik wil hem zijn ruimte geven, maar ik ben ook bang dat ik iets mis. Wat als er wél iets speelt? Wat als hij zich niet goed voelt, maar het niet durft te zeggen?”
Wat is normaal?
Ze merkt dat ze alerter is geworden op kleine signalen. “Als hij stiller is dan normaal, denk ik meteen: zie je wel, er is iets. Maar misschien maak ik het groter dan het is. Dat maakt het zo verwarrend.” Tegelijkertijd wil ze voorkomen dat ze hem verstikt. “Ik wil niet die moeder zijn die constant achter hem aanloopt en alles wil weten. Ik gun hem zijn eigen plek. Maar waar ligt de grens? Wanneer is het ‘normaal gedrag’ en wanneer moet je je zorgen maken?”
Gewoon er zijn
Soms probeert ze het subtiel aan te pakken. “Dan ga ik gewoon even bij hem op de kamer zitten, zonder meteen vragen te stellen. Gewoon er zijn. Soms praat hij dan ineens wel. Over school, over een spelletje, over iets kleins. Dat zijn de momenten waar ik me aan vasthoud.” Ook zoekt ze naar manieren om samen tijd door te brengen zonder dat het geforceerd voelt. “Even samen een serie kijken, een spelletje doen of een stukje wandelen. Niet omdat het moet, maar gewoon omdat het kan.”
Los laten
Toch blijft het knagen. “Ik vraag me soms af of ik hem moet laten of juist meer moet sturen. Ger zegt dat ik hem los moet laten. Maar ik vind dat moeilijk. Hij is nog maar tien.” Wat ze het allerliefste wil, is dat Jonas zich goed voelt. “Dat hij gelukkig is, zichzelf kan zijn en weet dat hij altijd bij ons terechtkan. Of hij nou beneden zit of boven op zijn kamer.” Voor nu probeert Quinty een middenweg te vinden. “Ik geef hem ruimte, maar blijf dichtbij. Ik kijk, luister en probeer mijn gevoel te volgen. Want uiteindelijk ken ik mijn kind het beste.” En misschien, denkt ze, is dit gewoon een nieuwe fase. “Eentje waar ik ook aan moet wennen. Maar dat maakt het niet minder lastig.”
Afbeelding: Freepik
