Nadia had nooit het gevoel gehad dat er iets mis was. Haar dochter Isabelle is dertien, zit vol energie en lijkt goed in haar vel te zitten. Ze speelt gitaar, zit fanatiek op BMX-en en heeft een klein, hecht clubje vriendinnen. Op school gaat het goed en thuis is ze gezellig en aanwezig. “Isabelle is geen kind dat zich terugtrekt of stil wordt,” vertelt Nadia. “Ze praat veel, lacht veel en zoekt ons ook op.” Juist daarom kwam de ontdekking zo onverwacht. Vorige week liep Nadia met een stapel schone was naar boven. Isabelle was even naar de wc en had haar laptop open laten staan op bed. “Ik keek eigenlijk zonder nadenken naar het scherm,” zegt Nadia. “En toen zag ik het: een chat met de Kindertelefoon.”
Een moment dat blijft hangen
Precies op dat moment kwam Isabelle haar kamer weer binnen. Ze klapte snel de laptop dicht en begon meteen over iets anders. “Oh mam, leg de was maar daar. Wat eten we vanavond eigenlijk?” Nadia voelde zich overvallen. “Ik wist niet wat ik moest doen of zeggen. Dus ik antwoordde gewoon en liep weer naar beneden.” Maar het moment liet haar niet los. “Sindsdien speelt het continu door mijn hoofd,” zegt Nadia. “Waarom chat ze met de Kindertelefoon? Is er iets wat ze ons niet vertelt?” Ze voelt een knoop in haar maag, maar ook twijfel. “Misschien is het niks. Misschien heeft ze gewoon een vraag gesteld. Maar wat als er wél iets is?”
Twijfel en zorgen
Nadia merkt dat ze zichzelf steeds weer gerust probeert te stellen. Isabelle lijkt immers gelukkig. Ze gaat graag naar school, spreekt af met vriendinnen en heeft hobby’s waar ze zichtbaar plezier uit haalt. “Er zijn geen signalen dat het niet goed gaat,” zegt Nadia. “Geen slechte cijfers, geen boosheid, geen teruggetrokken gedrag.” En toch knaagt het. “Je kind stapt niet zomaar naar de Kindertelefoon, toch?” vraagt ze zich af. Tegelijkertijd wil ze niet overdrijven. “Misschien is het juist heel normaal. Misschien ging het over iets kleins, iets wat ze niet durfde te vragen aan ons.”
De angst om het verkeerd te doen
Wat Nadia vooral bezighoudt, is de vraag of ze het moet bespreken. “Moet ik ernaar vragen? Of breek ik dan iets open wat ze liever voor zichzelf houdt?” Ze is bang dat Isabelle zich betrapt of gecontroleerd voelt. “Ik wil niet dat ze denkt dat ik haar privacy schend of dat ze zich niet meer veilig voelt om dingen te delen, waar dan ook.” Tegelijkertijd voelt niets doen ook niet goed. “Het idee dat mijn dochter misschien ergens mee zit en ik het negeer, vind ik bijna nog erger.” Nadia twijfelt of ze haar moederrol goed vervult als ze dit laat liggen. “Je wilt er zijn als ouder, juist als er iets speelt.”
Terug naar haar eigen jeugd
Nadia denkt terug aan haar eigen puberteit. “Ik had ook dingen die ik niet met mijn ouders deelde,” zegt ze eerlijk. “Niet omdat het slecht was, maar omdat ik het zelf wilde uitzoeken.” Ze herinnert zich hoe belangrijk het was dat er plekken waren waar ze anoniem iets kon vragen of delen. “Misschien is de Kindertelefoon voor Isabelle gewoon zo’n plek.” Maar toch voelt het anders als het over je eigen kind gaat. “Dan wil je alles weten, alles begrijpen, alles oplossen.” Nadia beseft dat dat misschien niet realistisch is. “Misschien moet ik accepteren dat Isabelle haar eigen wereld heeft, waar ik niet altijd toegang toe heb.”
Kleine veranderingen
Sinds die dag let Nadia onbewust meer op Isabelle. “Ik luister scherper, kijk beter,” zegt ze. “Niet omdat ik haar wantrouw, maar omdat ik bang ben iets te missen.” Ze vraagt zich af of Isabelle anders is gaan doen, maar kan niets concreets aanwijzen. “Ze is gewoon zichzelf gebleven.” Dat maakt de twijfel alleen maar groter. “Als er iets zou zijn, zou ik dat dan merken? Of zijn pubers juist heel goed in verbergen?” Nadia merkt dat ze heen en weer wordt geslingerd tussen vertrouwen en onrust.
Wat is de juiste stap?
Nadia bespreekt het voorzichtig met haar man Fons. “Hij zei: misschien is het juist goed dat ze die stap zet. Het betekent niet dat wij tekortschieten.” Dat helpt een beetje, maar neemt de twijfel niet weg. “Ik blijf me afvragen: moet ik haar laten weten dat ik het gezien heb? Of kan ik beter wachten tot ze zelf iets vertelt?” Ze overweegt een open gesprek, zonder beschuldiging of concrete aanleiding. “Gewoon zeggen: als er ooit iets is, weet je dat je altijd bij ons terechtkunt.” Maar zelfs dat voelt spannend. “Wat als ze schrikt? Of juist denkt dat ik iets vermoed?
Onderdeel van het loslaten
Voorlopig doet Nadia niets. Ze probeert de rust te bewaren, haar vertrouwen in Isabelle vast te houden en vooral beschikbaar te blijven. “Ik wil dat ze voelt dat ze altijd bij ons kan aankloppen,” zegt ze. “Of ze dat nu doet of niet.” Toch blijft het door haar hoofd spoken. “Misschien is dit gewoon onderdeel van het loslaten,” denkt ze hardop. “Accepteren dat je kind dingen deelt met anderen en niet alles met jou.”
Afbeelding: Freepik
