Twee jaar geleden werden Mirjam en haar vriend Rien ouders van hun zoon Bastiaan. Een gezonde, vrolijke jongen met grote ogen en een aanstekelijke lach. “We zijn echt dol op hem,” zegt Mirjam. “Dat staat helemaal buiten kijf.” Toch ging er aan hun beslissing om een kind te krijgen een lange periode van twijfel vooraf. Kinderen krijgen was voor Mirjam en Rien nooit vanzelfsprekend. Ze zagen om zich heen hoe levens volledig veranderden zodra er een kind kwam. Minder vrijheid, minder spontaniteit, minder ruimte voor jezelf. “We waren bang om onszelf kwijt te raken,” vertelt Mirjam. “Onze passies, onze hobby’s, ons eigen leven.”
Een leven vol reizen en vrijheid
Voor de komst van Bastiaan hadden Mirjam en Rien een leven waar ze intens van genoten. Mirjam is gek op skiën. Elke winter vertrok ze minstens een maand naar de bergen. Soms alleen, soms met vrienden, soms samen met Rien als zijn agenda het toeliet. Rien heeft op zijn beurt een grote liefde voor mountainbiken en hiken. Hij reist daar ook veel voor, vaak naar ruige natuurgebieden, meerdaagse tochten, ver weg van huis. Ze waren veel samen, maar ook vaak apart op pad. “En dat werkte juist zo goed voor ons,” zegt Mirjam. “We gunden elkaar die vrijheid.” Het idee dat een kind dat allemaal zou veranderen, maakte hen onzeker. “We wilden geen ouders worden die alleen nog maar vader en moeder zijn.”
Druk van buitenaf
Vooral de moeder van Rien had moeite met hun twijfels. Bij bijna elke familiebijeenkomst kwam dezelfde vraag terug: wanneer word ik oma? “Ik werd er op een gegeven moment gek van,” zegt Mirjam. “Het voelde alsof ik me steeds moest verantwoorden.” Op een dag, na weer zo’n gesprek, zei Mirjam geïrriteerd: misschien wel nooit. Ik wil mezelf niet verliezen. Dat was het moment waarop haar schoonmoeder haar hand op die van Mirjam legde en zei: “Maar ik beloof je, ik zal veel oppassen. Dan kun jij gewoon blijven doen wat je graag doet.” Die woorden bleven hangen. “Ze zei het zo stellig,” herinnert Mirjam zich. “Alsof ze het echt meende.” Na veel gesprekken, twijfels en wikken en wegen besloten Mirjam en Rien er toch voor te gaan. Met in hun achterhoofd de belofte dat ze het niet alleen hoefden te doen.
De realiteit na de geboorte
De eerste periode na de geboorte van Bastiaan was intens, maar ook mooi. Mirjam genoot van haar zoon, maar merkte al snel dat haar wereld kleiner werd. De dagen draaiden om voedingen, slaapjes en schema’s. “Dat is logisch,” zegt ze. “Maar ik dacht ook: dit is tijdelijk.” Alleen bleek dat tijdelijke steeds langer te duren. Wanneer Mirjam en Rien haar schoonmoeder vroegen om op te passen, was ze vaak niet beschikbaar. “Dan moest ze ineens de buurvrouw helpen, had ze een afspraak of ging ze zelf weg.” Zelfs de vaste ochtend in de week, waar ze eerder afspraken over hadden gemaakt, werd steeds vaker afgezegd. “Dan zaten wij met de gebakken peren,” zegt Mirjam. “Rien moest werken, ik had iets gepland en ineens kon het niet doorgaan.”
Een belofte die pijn doet
Wat Mirjam misschien nog wel het meest raakt, is dat ze sinds de bevalling niet meer is gaan skiën. “Dat was altijd mijn ding,” zegt ze. “Mijn manier om op te laden.” Ze had plannen gemaakt om weer een paar weken naar de bergen te gaan, met de afspraak dat haar schoonmoeder Rien zou helpen met Bastiaan. Maar toen het moment dichterbij kwam, gaf haar schoonmoeder aan dat ze die weken niet beschikbaar was. “Ze zei het heel luchtig,” vertelt Mirjam. “Alsof het om iets kleins ging.” Voor Mirjam voelde het als een klap in haar gezicht. “Dit was letterlijk waar ze me ooit mee heeft overgehaald.” De woede zit diep. “Ik voel me misleid,” zegt ze. “Alsof ik op basis van een belofte een levenskeuze heb gemaakt, en die belofte wordt nu gewoon niet nagekomen.”
Schuldgevoel en frustratie
Tegelijkertijd worstelt Mirjam met schuldgevoel. “Ik voel me soms ondankbaar,” geeft ze toe. “Want ik heb een gezond kind en we hebben het goed.” Maar dat maakt haar gevoelens niet minder echt. “Ik mis mezelf,” zegt ze zacht. “En ik ben bang dat dat alleen maar erger wordt.” Ze heeft haar schoonmoeder er al voorzichtig op aangesproken, maar die wuift het weg. “Dan zegt ze: ja maar zo gaat dat nu eenmaal met kinderen.” Dat maakt Mirjam alleen maar bozer. “Dat was nou juist wat ik niet wilde.”
Afbeelding: Freepik
Sanderien van Mul -
Mijn God. Je hebt een kind gekregen omdat je schoonmoeder beloofd heeft om op te passen? Nou zit je inderdaad met de gebakken peren. Arm kind dat zich zo welkom en geliefd voelt bij zijn ouders die bang zijn om zichzelf te verliezen en alleen voor hem gekozen hebben omdat oma had beloofd om op te passen. Dit is toch echt je prioriteiten niet op orde hebben, en drie maal raden wie letterlijk het kind van de rekening wordt.