Merel (34) is sinds de zomer samen met Jorn. Ze ontmoette hem op een verjaardag van een gemeenschappelijke vriend, en sindsdien voelt het alsof er eindelijk iets goed valt in haar leven. “Ik was meteen gek op hem,” vertelt ze. “Hij is rustig, lief, betrouwbaar. Niet iemand die spelletjes speelt of vaag doet.” Voor Merel, die al jaren verlangt naar stabiliteit én een kindje, is het een relatie waar ze veel hoop in heeft. Toch is er één onderwerp waarop ze steeds vastlopen: Kerst. Jorn weigert namelijk om Kerst met haar familie te vieren. En niet alleen dat—Merel mag óók niet mee naar zijn ouders.
Het gaat allemaal te snel
Merel weet nog precies wanneer het gesprek begon. “We waren samen op de bank en ik vroeg heel casual: ‘Hoe zullen we Kerst dit jaar doen?’ Ik dacht dat hij zou zeggen: ‘Eén dag bij jou, één dag bij mij’ of iets in die richting. Maar hij werd opeens heel stil.” Hij zei uiteindelijk: “Ik ben er nog niet klaar voor om Kerst met elkaars familie te vieren. Het gaat me allemaal te snel.” Die woorden bleven hangen. Merel voelde meteen een steek. “We zijn dan een halfjaar samen. Niet twee weken. Bovendien: Kerst is toch geen huwelijk? Het is een etentje, wat cadeaus, samen zijn.”
Maar voor Jorn ligt het anders. “Hij zegt dat hij te vaak heeft gezien dat relaties misgaan omdat mensen te snel te veel met elkaar gaan doen. Dat hij dat niet wil herhalen. Dat we rustig moeten opbouwen.” Merel begrijpt dat in zekere zin wel. “Wat betreft een baby snap ik hem volledig. Dat is een grote beslissing. Daar moet je goed over nadenken. Maar Kerst?”
We doen het dit jaar nog gewoon ieder apart
Wat Merel misschien nog het meest raakt, is dat er niet eens ruimte lijkt voor een compromis. Jorn stelde voor om Kerst “apart” te vieren. Merel bij haar familie, hij bij de zijne. “Ik dacht eerst dat het een grap was,” zegt ze. “Maar hij meende het.” Ze vroeg waarom ze niet gewoon mee mocht naar zijn ouders. “Hij zei: ‘Daar ben ik ook nog niet aan toe. Het voelt voor mij alsof je dan al echt onderdeel wordt van de familie. Dat wil ik pas doen als we langer samen zijn.’” Merel voelde zich afgewezen. “Alsof ik nog niet goed genoeg ben om aan zijn ouders te laten zien. Alsof ik eerst een proefperiode moet doorlopen.”
De klok tikt — in haar hoofd dan
Merel is eerlijk: haar leeftijd speelt mee. “Ik ben 34. Ik heb een grote kinderwens. En ik wil niet nog jaren daten om erachter te komen dat iemand niet bij me past. Ik heb geen tijd om tien jaar te wachten tot iemand ‘er klaar voor’ is.” Jorn weet dat. Ze heeft het hem verteld, voorzichtig, zonder druk te zetten. “Hij zei dat hij ook kinderen wil. Dat hij mij serieus neemt. Dat we er samen wel uitkomen.” En toch voelt dit voor Merel alsof ze opnieuw stilstaan. “Als hij al bang is voor Kerst, hoe moet dat dan met samenwonen? Trouwen? Een gezin?”
Haar familie vraagt natuurlijk naar hem
Bij Merel thuis wordt Jorn vaak genoemd. “Mijn moeder zegt elke keer: ‘Gezellig, dan komen jullie samen met Kerst.’ Ook mijn vader is nieuwsgierig naar hem. Mijn zus wil hem graag leren kennen.” Merel moet dan steeds een excuses verzinnen. “Ik zeg dat hij misschien moet werken, dat het nog even spannend is met zijn familie… Ik draai eromheen. En dat is niets voor mij. Ik ben altijd eerlijk.” Ze weet dat haar familie het zou begrijpen als ze het gewoon vertelde, maar ze schaamt zich ergens ook. “Ik ben bang dat ze denken dat hij niet serieus over mij is.”
In haar hoofd speelt het telkens opnieuw af
Merel probeert Jorns kant te begrijpen. Hij heeft in het verleden een paar nare relaties gehad. Een vorige vriendin die al binnen een maand haar hele familie bij hem op de stoep had. Een andere die meteen wilde samenwonen en die uiteindelijk de relatie onder druk zette. “Hij zegt dat hij voorzichtig moet zijn. Dat het met mij goed voelt, maar dat hij wil voorkomen dat dingen te snel gaan.” Merel vindt dat lief, maar tegelijk voelt het afstandelijk. “Ik wil het samen doen. Ook de kleine dingen. En Kerst is voor mij zo’n klein maar belangrijk ding.”
De angst om te veel te vragen
Merel is bang dat ze te veel druk zet. “Ik wil hem niet verliezen. Ik weet dat hij het goed bedoelt. Maar ik wil ook mezelf niet verliezen.” Ze heeft al een paar keer op het punt gestaan om te zeggen: “Als je niet met me mee wil met Kerst, dan weet ik niet of dit werkt.” Maar dat durft ze niet. “Ik wil niet dat hij denkt dat ik hem een ultimatum geef.” Toch knaagt het elke dag. “Stel dat hij na een jaar nog steeds zegt dat hij er niet aan toe is? Of na twee jaar? Wanneer is het wél het juiste moment?”
Het dilemma waar ze niet uitkomt
Merel voelt zich verscheurd. “Aan de ene kant wil ik hem tijd geven. Aan de andere kant wil ik niet nog een heel jaar wachten tot hij vindt dat ik ‘familie-waardig’ ben.” Ze vraagt zich af wat normaal is. “Zijn er mensen die pas na een jaar Kerst met elkaars familie vieren? Vast wel. Maar de meeste stellen die ik ken doen dat gewoon. Omdat het leuk is. Omdat je elkaar lief vindt.”
Afbeelding: Freepik
Anna -
Weet je zeker dat jij momenteel de enige vrouw in zijn leven bent ?