Lillet (47) dacht dat ze haar leven inmiddels aardig op de rit had. Haar dochter Nina is twintig, woont sinds twee jaar op kamers en studeert met plezier. Zelf heeft Lillet eindelijk weer wat lucht: een fijn appartement voor zichzelf, een gezellige vriend met wie ze het goed heeft en een baan die genoeg stabiliteit geeft om af en toe te ontspannen. “Ik had nooit gedacht dat het moederschap me zó lang in een soort overlevingsstand zou houden,” vertelt ze. “Maar nu ik alleen woon, merk ik pas hoe zwaar sommige jaren eigenlijk zijn geweest.” Toch hangen er donkere wolken boven de ogenschijnlijk rustige relatie met haar dochter. De laatste maanden zijn de gesprekken tussen hen steeds vaker gespannen. “Nina zegt dat ik haar vroeger veel te hard heb gepusht met paardrijden,” zucht Lillet. “En ik begrijp niet waar het vandaan komt.”
Een kostbare passie
Toen Nina acht was, begon ze met paardrijden. Vanaf het eerste moment was ze verkocht. “Ze straalde als ze op dat paard zat,” herinnert Lillet zich. “Ik had meteen door dat het haar ding was.” Maar paardrijden is duur. Zéker voor een alleenstaande moeder. Toch spaarde Lillet elke maand alsof haar leven ervan afhing. “Ik werkte extra diensten, ging nooit uiteten en ik kocht voor mezelf bijna niets nieuws,” vertelt ze. “Alles ging naar die lessen. Maar ik deed het met liefde. Ik vond het belangrijk dat Nina zich ergens in kon vastbijten, iets waarin ze trots kon zijn.” De jaren daarop groeide Nina uit tot een gedreven amazone. Ze wilde meerdere lessen per week en vroeg zelf om wedstrijdtraining. Lillet zorgde ervoor dat het financieel en logistiek kon. “Soms was het rennen, vliegen en dan in de stromende regen langs zo’n bak staan. Maar als ik haar dan zag glunderen, voelde het allemaal de moeite waard.”
De val
Toen Nina zestien was, ging het mis. Tijdens een sprong landde haar paard verkeerd. Nina viel hard, kneusde een paar ribben en was weken uit de running. “Dat was het moment dat ze stopte,” zegt Lillet zacht. “Ze zei dat ze het niet meer durfde en dat het plezier weg was.” Lillet vond het jammer, maar begreep het. “Ik heb haar nooit gepusht om door te gaan. Ik heb juist gezegd dat gezondheid en veiligheid voorop staan.” Nina pakte haar school weer op, haalde haar diploma en ging studeren. Voor Lillet voelde het alsof er een tijdperk werd afgesloten. “Het hele paardrijleven, met alle drukte en kosten, viel weg. Ik moest opnieuw leren wie ik was zonder moeder-taxi te zijn.”
De verwijten
Nu Nina op kamers woont, komen er andere gesprekken op tafel. En sommige zijn pijnlijk. “Ze zei laatst: ‘Mam, jij hebt me veel te hard gepusht vroeger. Ik moest meer paardrijden dan ik eigenlijk wilde.’ Ik was zó verbaasd,” vertelt Lillet. “Dit is níet hoe ik het me herinner.” Volgens Nina legde Lillet veel druk op haar rondom wedstrijden. Ze zou meer hebben moeten presteren dan ze zelf wilde. “Maar dat klopt gewoon niet,” zegt Lillet stellig. “Ja, ik vond dat je afspraken moet nakomen. Als je een dure les hebt, kun je niet een uur voor tijd zeggen dat je geen zin hebt. Dan moet je gaan, net zoals je naar school gaat als je even geen zin hebt. Dat is geen pushen, dat is verantwoordelijkheidsgevoel aanleren.” Volgens Lillet kwam het echte fanatisme juist van Nina zelf. “Ze wilde beter worden, meer wedstrijden rijden. Ik heb haar alleen geholpen die doelen te bereiken. Maar ik zou haar nooit met tegenzin op dat paard zetten.”
Een excuus dat niet klopt
Wat Lillet nog het meest raakt, is dat Nina wil dat ze haar excuses aanbiedt. “Maar ik kan geen sorry zeggen voor iets waarvan ik weet dat het niet zo is gegaan. En dat wringt.” Ze probeert het haar dochter uit te leggen. Dat het geld niet uit de lucht kwam vallen. Dat een afgezegde les vaak alsnog moest worden betaald. Dat motivationele pep-talks niet hetzelfde zijn als iemand over zijn grenzen duwen. Maar Nina blijft bij haar standpunt. “Ze zei: ‘Mam, ik weet wat ik heb gevoeld. Het was te veel.’ En dan val ik stil,” vertelt Lillet. “Want wie ben ik om haar gevoel te ontkennen?” Het maakt de situatie ingewikkeld. “Ik wil haar gevoel respecteren, maar ik wil niet veroordeeld worden voor intenties die ik nooit heb gehad.”
Lillet twijfelt aan zichzelf
Op de stille avonden, denkt Lillet veel na. “Misschien heb ik ergens tóch te veel druk gelegd. Misschien wilde ik haar zó graag iets geven dat ik zelf nooit heb gehad, dat ik het te groot heb gemaakt.” Ze vraagt zich af of haar eigen stress — geldzorgen, werkdruk, alleenstaande-mama-verantwoordelijkheid — soms voelbaar was voor Nina. “Kinderen pikken meer op dan je denkt. Misschien dacht ze dat ik teleurgesteld zou zijn als ze afzegde. Misschien wilde ze mij niet extra belasten.” Tranen wellen op als ze het zegt. “Dat doet pijn. Want het enige wat ik wilde, was haar helpen.”
Afbeelding: Freepik
Joris -
“Maar ik kan geen sorry zeggen voor iets waarvan ik weet dat het niet zo is gegaan”. Zij heeft het anders ervaren. Dat kan. Jullie kunnen allebei je eigen werkelijkheid kennen, zonder allebei ongelijk te hebben. In “sorry dat je het zo hebt ervaren” zit geen erkenning voor gepush vanuit jou, maar wel voor haar gevoel.