Lianne zit met een probleem waar ze zich bijna voor schaamt. “Het klinkt zo ondankbaar,” zegt ze. “Maar elke keer als ik bij mijn buurvrouw Josje heb gegeten, word ik ziek.” Wat begon als een vaag vermoeden, is inmiddels een patroon geworden dat ze niet meer kan negeren. “Misselijk, buikpijn, uren op de wc… en dat steeds weer na een avond bij haar.”
Goede band
Juist dat maakt het zo lastig. Lianne en haar buurvrouw hebben namelijk een hechte band. “Toen mijn relatie uitging, stond ik er ineens alleen voor met de kinderen,” vertelt ze. “Josje was er meteen voor me.” Ze bood aan om ’s avonds de babyfoon in de gaten te houden als Lianne ging sporten. “Dat was zo’n opluchting. Even een uurtje voor mezelf, zonder me zorgen te maken.” In de loop van de tijd groeide hun contact uit tot vriendschap. “We drinken vaak samen een wijntje, eten regelmatig samen en praten veel. Ze is echt belangrijk voor me geworden.” Juist daarom voelt het probleem zo ongemakkelijk.
Eerste keer
De eerste keer dat Lianne ziek werd na een etentje, dacht ze nog aan toeval. “Misschien iets verkeerds gegeten, kan gebeuren,” zegt ze. Maar toen het een tweede keer gebeurde, begon ze zich af te vragen of er meer speelde. “En bij de derde keer wist ik eigenlijk wel zeker: het ligt aan het eten daar.” Ze durft het bijna niet hardop te zeggen. “Het voelt zo onaardig. Alsof ik kritiek heb op haar hygiëne of kookkunsten. Terwijl dat helemaal niet mijn bedoeling is.”
Vermijden
Sinds ze het verband heeft gelegd, probeert Lianne het eten bij haar buurvrouw te vermijden. “Ik nodig haar vaker bij mij thuis uit,” vertelt ze. “Dan zeg ik dat ik haar wil bedanken voor alles wat ze voor me doet.” Ook stelt ze voor om ergens een drankje te doen. “Dan zeg ik: de kinderen zijn bij hun vader, laten we er even uit.” Dat werkt een tijdje, maar niet eindeloos. “Op een gegeven moment zegt zij natuurlijk ook: kom je weer eens bij mij eten?” zegt Lianne. “En dan moet ik weer een smoes verzinnen. Dat voelt niet eerlijk.”
Twijfel
Wat het extra ingewikkeld maakt, is dat Lianne niet precies weet wat er misgaat. “Is het de hygiëne? Bewaart ze eten te lang? Wast ze haar handen niet goed?” Ze wil geen aannames doen, maar het patroon is te duidelijk om te negeren. “Ik word gewoon elke keer ziek. Dat kan geen toeval meer zijn.” Ze merkt dat ze gespannen raakt als ze weet dat ze bij Josje gaat eten. “Ik zit daar dan al met een soort angst: als het maar goed gaat.” Dat haalt het plezier uit de avond.
Botsing met zichzelf
Lianne vindt zichzelf geen moeilijk persoon. “Ik ben niet snel kritisch en ik wil niemand kwetsen,” zegt ze. Maar juist daardoor zit ze nu klem. “Ik blijf maar aanpassen en vermijden, terwijl ik eigenlijk gewoon eerlijk wil zijn.” Tegelijkertijd is ze bang voor de reactie van haar buurvrouw. “Wat als ze zich aangevallen voelt? Of denkt dat ik haar vies vind? Dat is helemaal niet wat ik wil.”
Signalen uit haar omgeving
Lianne heeft haar dilemma voorzichtig besproken met een vriendin. “Die zei: je moet gewoon eerlijk zijn. Je gezondheid is belangrijker,” vertelt ze. Maar zo simpel voelt het voor haar niet. “Het gaat niet om een vreemde, het gaat om iemand die veel voor me betekent.” Een andere vriendin stelde voor om het luchtig te brengen. “Bijvoorbeeld door te zeggen dat je een gevoelige maag hebt,” zegt Lianne. “Maar dat voelt ook weer als een halve waarheid.”
Hoe pak je dat aan?
Waar Lianne vooral mee worstelt, is de manier waarop ze het kan zeggen zonder de ander te kwetsen. “Ik wil het niet beschuldigend maken,” legt ze uit. “Meer vanuit mezelf, zonder te zeggen: jij doet iets verkeerd.” Ze denkt eraan om het voorzichtig te brengen. Bijvoorbeeld door te zeggen dat haar maag de laatste tijd gevoelig reageert op bepaalde dingen. “En dat ik daarom liever samen kook of uit eten ga,” zegt ze. “Maar dan zeg ik nog steeds niet echt waar het op staat.” Toch voelt ze dat ze er niet onderuit kan. “Ik kan niet blijven liegen of smoesjes verzinnen. Dat gaat ten koste van onze vriendschap én van mezelf.”
Afbeelding: Freepik
