“Het voelt alsof ik tekortschiet, terwijl ik er echt voor haar probeer te zijn,” vertelt Kim. “Mijn beste vriendin gaat door een scheiding en zegt nu dat ik haar niet genoeg steun. Dat doet pijn, want ik wil er juist altijd voor haar zijn.”
Altijd alles samen gedeeld
Kim en Marieke kennen elkaar al meer dan twintig jaar. “We hebben samen veel meegemaakt: geboortes, verjaardagen, vakanties, moeilijke tijden. We waren altijd elkaars steun en toeverlaat. Toen Marieke me vertelde dat haar huwelijk voorbij was, schrok ik enorm. Ze waren 25 jaar samen, ik dacht altijd dat ze een goed stel waren.” Vanaf het eerste moment probeerde Kim er te zijn. “Ik heb uren met haar aan de telefoon gezeten. Ik ben meegegaan naar haar advocaat en heb haar geholpen met praktische dingen. Maar toch zegt ze nu: ‘Je bent er niet voor me.’ Dat voelt als een klap in mijn gezicht.”
‘Je begrijpt het niet’
Volgens Kim begon het een paar weken geleden. “Ze belde me in tranen op en zei: ‘Je snapt niet hoe zwaar dit is.’ Ik probeerde haar gerust te stellen en zei: ‘Ik weet dat het moeilijk is, maar je bent sterk.’ Dat bedoelde ik goed, maar ze reageerde fel: ‘Jij hebt makkelijk praten, jij zit niet in deze situatie.’ Dat klopte natuurlijk, maar ik voelde me daardoor buitengesloten. Alsof mijn steun niet telt, omdat ik niet exact voel wat zij voelt.” Kim heeft zelf nooit een scheiding meegemaakt. “Misschien is dat het probleem. Ik kan niet putten uit eigen ervaring. Maar ik probeer echt te luisteren en haar niet te veroordelen. Toch lijkt het nooit genoeg.”
Tijd tekort
Een ander punt dat speelt, is tijd. “Ik werk fulltime en heb een gezin. Mijn kinderen zijn weliswaar volwassen, maar ze wonen nog thuis en ik zorg nog veel voor hen. Soms kan ik niet direct opnemen als ze belt. Dan krijg ik een berichtje: ‘Laat maar, je hebt het te druk voor mij.’ Dat komt hard aan. Het is niet dat ik geen tijd wil maken, maar ik kan niet altijd alles laten vallen.” Kim merkt dat de verwachtingen van Marieke hoog zijn. “Ze wil elke dag praten. Soms meerdere keren. Ik snap dat ze behoefte heeft om alles te delen, maar ik kan dat niet altijd bieden. En als ik dat zeg, voelt ze zich afgewezen. Dat maakt het voor mij heel ingewikkeld.”
Andere vriendinnen zijn er wél
Wat het nog lastiger maakt, is dat Marieke andere vriendinnen lijkt te hebben die wel continu beschikbaar zijn. “Ze zegt: ‘Sanne snapt me tenminste.’ Of: ‘Ik ga wel met Els praten.’ Dan voel ik me schuldig én jaloers. Want ik wil er ook zijn, maar ik heb mijn eigen leven. Het voelt alsof ik niet kan winnen: doe ik meer, dan put het me uit; doe ik minder, dan ben ik een slechte vriendin.”
De spanning groeit
De situatie drukt steeds meer op de vriendschap. “Onze gesprekken draaien alleen nog om haar scheiding. Als ik iets over mijn leven vertel, reageert ze kortaf of zegt ze: ‘Daar heb ik nu even geen energie voor.’ Ik begrijp dat ze veel aan haar hoofd heeft, maar ik mis het dat we ook kunnen lachen of praten over iets anders. Alles is nu zwaar. Soms hang ik op met een steen in mijn maag.” Kim geeft toe dat ze af en toe afstand neemt om op adem te komen. “Maar dan voel ik me weer schuldig. Want stel dat ze me echt nodig heeft en ik ben er niet? Het is een constante strijd tussen mijn loyaliteit en mijn eigen grenzen.”
De bom barst
Vorige week kwam het tot een confrontatie. “Ze belde weer en ik kon echt niet opnemen omdat ik in een vergadering zat. Een uur later had ik vijf gemiste oproepen. Toen ik haar terugbelde, barstte ze los: ‘Je bent er nooit als ik je nodig heb. Jij noemt jezelf mijn beste vriendin?’ Ik wist niet wat ik moest zeggen. Ik voelde me zo onbegrepen. Het is niet dat ik niet wíl helpen, maar ik kan gewoon niet altijd alles geven.” Na dat gesprek is het stil gebleven. “Geen appjes, geen telefoontjes. Misschien heeft ze besloten om afstand te nemen. Dat doet pijn, maar ergens voel ik ook opluchting. Want eerlijk gezegd was het me aan het opbreken.”
Ben ik een slechte vriendin?
Kim vraagt zich af of zij fout zit. “Had ik meer moeten doen? Of is het normaal dat je niet álles kunt geven, hoe goed je vriendschap ook is? Ik hou van Marieke en wil haar niet kwijt, maar ik wil ook niet dat alles altijd om haar draait. Dat maakt me verdrietig. Ik weet gewoon niet hoe we hieruit komen.”
Wat nu?
Voorlopig laat Kim het even rusten. “Misschien heeft ze tijd nodig. Misschien ik ook. Ik hoop dat we straks een gesprek kunnen hebben waarin we eerlijk zeggen wat we voelen, zonder verwijten. Want ondanks alles wil ik haar niet verliezen. Ze is een vriendin voor het leven. Tenminste, dat hoop ik.”
Afbeelding: Freepik
Petra van Dorp -
Op dit moment ligt het leven van je vriendin volkomen overhoop door De Scheiding, wat al een rotsituatie op zichzelf is, en ze wil haar verhaal aan iedereen kwijt, wat begrijpelijk is. Maar ze reageert ook haar frustratie af op de verkeerde – op jou. Dat jij nu niet voldoende tijd hebt is teleurstellend, maar je hebt goede redenen; je werk, je kinderen. Dat is vervelend en ik begrijp dat jij voelt dat je tekortschiet, maar je kunt toch echt niet zomaar uit een vergadering hollen. Je vriendin zit hoog in haar emotie en voor andere verhalen heeft ze nu geen ruimte. Het is nu gewoon heel intens voor haar. Maar om dan zo tegen jou tekeer te gaan, daar mag je best grenzen aan stellen. Laat haar dan lekker naar die vriendinnen gaan die wel oh zo goed naar haar luisteren (totdat ze ook niet meer de telefoon opnemen omdat ze te overweldigend is en over niets anders dan De Scheiding kan praten) en neem jij je afstand. Misschien dat na een tijdje als het stof gedaald is, je kunt kijken wat er nog van die vriendschap over is en of je het de moeite vindt (of zij) om er nog mee door te gaan.