Justien: “Ook als hij vrij is doet hij niks met de kinderen”

Quin, de man van Justien, werkt veel. En hard. Hij is ondernemer en maakt lange dagen, vaak tot laat in de avond en regelmatig ook in het weekend. “Dat is altijd zo geweest,” vertelt Justien. “En ik heb daar ook begrip voor.” Door zijn inzet hebben ze een comfortabel leven. Ze kunnen twee keer per jaar op vakantie, de kinderen dragen merkkleding en Justien kan minder werken. “In theorie is het een ideale verdeling.” Maar in de praktijk voelt het anders.

Altijd ‘aan’ staan

Justien werkt alleen als de kinderen op school of opvang zijn. Hun kinderen zijn drie en vijf jaar oud. “Dat betekent dat ik er ’s ochtends ben, ’s middags, en eigenlijk de hele dag.” Ze regelt het ontbijt, aankleden, brengen en halen, tussendoor boodschappen, huishouden, afspraken. “En opvoeden,” zegt ze. “Want dat gaat niet vanzelf.” Ze benadrukt dat ze het fijn vindt om er te zijn voor haar kinderen. “Ik mis geen momenten.” Maar het is ook intensief. “Ze zijn nog jong, hebben veel hulp nodig. Emoties, driftbuien, ongelukjes, vermoeidheid. Dat stopt niet om vijf uur.” Juist daarom kijkt ze uit naar momenten waarop Quin vrij is. “Avonden, weekenden, vakanties. Dan denk ik: fijn, dan doen we het samen.”

Vrij, maar niet beschikbaar

Alleen loopt het anders. Als Quin een dag vrij is, slaapt hij uit. “Ik sta dan met de kinderen op.” Hij komt beneden als het ontbijt klaarstaat. “Hij kleedt zich aan, maar ik help de kinderen én mezelf.” In de weekenden verandert dat patroon niet. “Ik ben degene die alles opvangt.” ’s Avonds is het precies hetzelfde. “Als hij een avond thuis is, ligt hij op de bank.” Justien kookt, ruimt op, doet de kinderen in bad, poetst tanden, leest voor, brengt ze naar bed. “Alles.” Quin komt alleen van de bank om de kinderen welterusten te zeggen. “Dat is het.” Voor hem is dat normaal. “Hij zegt dat hij hard werkt en dat we dit leven aan hem te danken hebben.” En dat klopt, ergens. “Maar dat betekent toch niet dat ik er helemaal alleen voor sta?”

Een scheve balans

Justien merkt dat het haar steeds zwaarder valt. “Ik ben eigenlijk altijd ‘aan’.” Zelfs als Quin thuis is, verandert er niets aan haar taken. “Er is geen moment waarop ik echt kan loslaten.” Ze voelt zich uitgeput. “Niet alleen fysiek, maar ook mentaal.” Wat haar het meest raakt, is het gevoel dat ze er alleen voor staat. “Soms voelt het alsof ik een alleenstaande moeder ben, maar dan wel eentje met een man op de bank.” Ze zegt het zonder boosheid, meer vermoeid dan verwijtend. Ze heeft het meerdere keren aangekaart. “Ik heb gezegd dat ik hulp nodig heb. Dat ik het niet meer trek.” Maar Quin ziet het probleem niet. “Hij zegt: jij werkt minder, dus jij kan dit doen.”

Het idee van een au pair

Omdat Justien steeds verder over haar grens gaat, heeft ze een oplossing geopperd: een au pair. “Niet omdat ik mijn kinderen niet wil verzorgen,” benadrukt ze. “Maar omdat ik ondersteuning nodig heb.” Iemand die kan helpen met brengen, halen, koken of even overnemen. “Zodat ik ook ademruimte krijg.” Quin wil er niets van weten. “Hij vindt het onzin.” Volgens hem is het niet nodig. “Jij bent er toch? Jij werkt minder.” Voor Justien voelt dat als een klap. “Alsof mijn tijd minder waard is.” Ze vraagt zich af waar haar ruimte gebleven is. “Ik werk misschien minder betaald, maar ik werk wel continu.” En het verschil is: “Mijn werk stopt nooit.”

Wat leren de kinderen?

Wat Justien ook bezighoudt, is het voorbeeld dat ze hun kinderen geven. “Ze zien een moeder die alles doet en een vader die rust.” Ze wil niet dat dit hun norm wordt. “Niet voor mijn zoon en ook niet voor mijn dochter.” Ze merkt dat ze sneller geïrriteerd raakt. “Niet naar de kinderen, maar vanbinnen.” Dat schuldgevoel knaagt. “Zij kunnen hier niets aan doen.” Tegelijk voelt ze zich gevangen. “Ik kan niet zomaar stoppen of weglopen.”

Hoe nu verder?

Justien staat op een punt waarop ze weet dat het zo niet langer kan. “Maar ik weet ook niet hoe ik dit moet doorbreken.” Nog een gesprek? Een ultimatum? Hulp van buitenaf? “Ik wil geen strijd, maar ik wil ook niet verdwijnen in deze rol.” Ze houdt van Quin. “Hij is een goede vader in de zin dat hij van ze houdt.” Maar liefde alleen is niet genoeg. “Aanwezig zijn is iets anders dan in huis zijn.” Voorlopig blijft ze doorgaan. “Omdat de kinderen me nodig hebben.” Maar ergens voelt ze dat ze zichzelf kwijtraakt. “En dat kan toch niet de bedoeling zijn van een leven dat we samen hebben opgebouwd?”

Hoe ze dit patroon moet veranderen, weet Justien nog niet. “Maar één ding weet ik wel,” zegt ze zacht. “Zo doorgaan, dat trek ik niet voor altijd.”

Afbeelding: Freepik