Florentine en haar man Richard verhuisden vijf jaar geleden met hun drie kinderen naar Dubai. Het was een avontuur waar ze samen naar hadden uitgekeken. “Het idee van zon, luxe, veiligheid en kansen voor de kinderen sprak ons enorm aan,” vertelt Florentine. Ze wonen er op een prachtige plek, een modern appartement met uitzicht over de stad en een groot gezamenlijk zwembad in de tuin. “Eigenlijk droomden we ervan dat dit ons nieuwe thuis zou worden.”
Een leven vol gemak
Het leven in Dubai is comfortabel. De kinderen gaan naar een goede internationale school en hebben een groot netwerk van vrienden. Florentine heeft inmiddels veel vriendinnen gemaakt en Richard voelt zich ook op zijn plek. Alles is georganiseerd, veilig en luxe. “Er is bijna alles wat je maar kunt wensen,” zegt ze. “Maar toch… iets ontbreekt.” De hitte speelt een grote rol. Op sommige dagen is het zo warm dat het moeilijk is om buiten te zijn. “Je zit letterlijk vast in je appartement en gaat van airco naar airco,” zegt Florentine. Het is mooi en luxe, maar het is niet zoals thuis. “Het mist de sfeer van Nederland. Het gewoon op een terrasje zitten, in de winkelstraat winkelen, de seizoenen ervaren. Daar verlang ik naar.”
Het gemis van thuis
Florentine merkt dat zij en Richard steeds vaker praten over hoe ze Nederland missen. “Niet alleen onze familie en vrienden, maar ook gewoon het gevoel van thuis,” legt ze uit. Soms missen ze een simpele wandeling door hun oude buurt of het horen van de vertrouwde Nederlandse taal om hen heen. “Het klinkt misschien gek, maar je merkt pas hoe belangrijk dat is als je er even geen deel van uitmaakt.” Toch zijn de kinderen het er totaal niet mee eens. “Ze zijn opgegroeid in Dubai,” zegt Florentine. “Voor hen is dit de wereld zoals die hoort te zijn.” Ze genieten van het zwembad, de grote winkelcentra en hun internationale vriendengroep. “Het is een compleet andere wereld voor ze, en ze weten bijna niet beter.”
De oudste is vijftien en zit vol plannen om zijn vrienden hier nooit te verlaten. De middelste van dertien heeft zich volledig aangepast aan de school en de sporten die hij hier doet. En de jongste van tien? Die is helemaal vergroeid met het zwembad en de speeltuinen in de buurt. “Het voelt alsof ik degene ben die niet meer past,” zegt Florentine zacht.
De spagaat
Florentine bevindt zich in een moeilijke spagaat. “Kies ik voor mijn eigen geluk, of kies ik voor dat van mijn kinderen?” Ze weet dat een verhuizing terug naar Nederland hun leven ingrijpend zou veranderen. Nieuwe scholen, nieuwe vrienden, nieuwe routines. “Voor hen zou het een enorme omslag zijn, terwijl ik zelf al weet hoe fijn het voelt om weer in Nederland te zijn.” Ze probeert erover te praten met Richard. “We voelen hetzelfde, maar we zien ook wat het voor de kinderen betekent.” Soms voelen ze zich gevangen tussen hun eigen verlangen en hun verantwoordelijkheid als ouders. “Het is lastig om een beslissing te nemen die iedereen gelukkig maakt. Want misschien bestaat die oplossing wel helemaal niet.”
Schuldgevoel en verlangen
Florentine voelt zich schuldig tegenover de kinderen. “Ik wil niet dat ze ongelukkig zijn of heimwee krijgen,” zegt ze. Maar tegelijkertijd knaagt het verlangen naar Nederland steeds sterker. “Elke keer als ik foto’s zie van onze oude buurt, familie en vrienden, voelt het alsof er een stukje van mij ontbreekt hier.” Ze merkt dat ze er soms bijna van droomt om stiekem alleen even een weekend terug te gaan. “Gewoon om te voelen wat ik mis, zonder dat het meteen een hele verhuizing betekent.” Maar ze weet dat het geen oplossing is. “Het zou egoïstisch zijn als ik dat doe en de kinderen achterlaat met het gevoel dat ze hun thuis verliezen.”
Een moeilijke keuze
De gesprekken met Richard verlopen vaak in cirkels. “We weten dat we iets moeten doen, maar wat?” Ze bespreken de voor- en nadelen, maar er is geen duidelijke uitweg. “Het voelt alsof we voortdurend tussen twee werelden zitten. Aan de ene kant Dubai, met alle comfort en mogelijkheden. Aan de andere kant Nederland, met het vertrouwde, het bekende en het gevoel dat dit écht ons thuis is.” Florentine merkt dat ze steeds meer bezig is met de toekomst. “Wat willen we over vijf jaar? Tien jaar? Waar willen we ons nest bouwen?” Ze probeert haar verlangens af te stemmen op het welzijn van de kinderen, maar merkt dat het bijna onmogelijk is. “Hun geluk hier staat lijnrecht tegenover mijn eigen geluk.”
Weet het niet
Voorlopig blijven ze in Dubai. De kinderen zijn gelukkig, en dat weegt zwaar mee in de beslissing. Maar Florentine voelt dat haar verlangen naar Nederland niet zal verdwijnen. “Ik weet niet wanneer of hoe we dit gaan oplossen,” zegt ze. “Misschien komt er een moment dat het vanzelf duidelijk wordt, of misschien moeten we het zelf afdwingen.” Ze kijkt uit het raam naar het zwembad, naar de stad die nooit stil lijkt te staan, en denkt aan het leven dat ze achterliet. “Ik wil trouw blijven aan mijn gezin, maar ik wil ook trouw blijven aan mezelf. Hoe dat samen kan, weet ik nog niet.”
Afbeelding: Freepik
