Oline krijgt nu al buikpijn als ze aan de zomervakantie denkt. Zij en haar vorige partner Johan zijn sinds twee jaar uit elkaar, maar de scheiding verloopt stroef. Niet alleen betaalt Johan de alimentatie te laat of helemaal niet, ook afspraken over de kinderen zijn nauwelijks te maken. Johan heeft een nieuwe vriendin mét kinderen en daar moet alles voor wijken. Met haar plant hij van alles, maar voor zijn eigen kinderen heeft hij geen zin om moeite te doen. Zo wil hij ze nooit bij Oline thuis ophalen als het zijn weekend is en soms zegt hij last minute af. “Dan is hij ineens ‘te druk’,” vertelt Oline. Ze wordt gek van Johan, maar ze vindt het wel belangrijk dat haar zoons hun vader kunnen blijven zien.
Ander pad
De communicatie rond de zomervakantie slaat echter alles. Johan heeft namelijk verteld dat de kinderen in die weken helemaal niet bij hem kunnen komen. Hij en zijn nieuwe vriendin hebben een huis gekocht en daar moeten ze gaan verbouwen. Ze moeten dan uit hun huis en slapen in een tent in de tuin van het nieuwe huis. “Ik snap dat het niet ideaal is met de kinderen, maar hij kan ook een andere oplossing zoeken,” zegt Oline. “Een weekje op vakantie, naar een camping, hotel of vakantiehuisje, dat kan toch ook?” Maar Johan wil er niets van weten. “Hij zegt: ‘Ze komen maar lekker in de herfstvakantie als het klaar is.’ Dat kan ik toch niet accepteren?”
Overal en nergens
Oline voelt zich machteloos. Ze probeert rustig met Johan te communiceren, maar het loopt telkens uit op frustratie. “Het is steeds hetzelfde,” zegt ze. “Ik stel iets voor en hij vindt het niet goed, of hij negeert het gewoon. Het voelt alsof ik de strijd steeds alleen moet voeren.” De kinderen merken dat er spanning is. “Ze vragen wanneer ze bij papa kunnen logeren en ik moet telkens uitleggen dat het deze zomer niet kan. Het breekt mijn hart,” vertelt Oline.
Twee totaal verschillende werelden
Johan lijkt een heel ander leven te leiden sinds hun scheiding. Terwijl Oline probeert structuur en zekerheid voor de kinderen te behouden, draait zijn leven om zijn nieuwe gezin en plannen voor het huis. “Hij is overal en nergens tegelijk. Zijn prioriteiten liggen compleet anders dan die van mij,” zegt Oline. De kinderen worden daardoor vaak geconfronteerd met teleurstelling en onbegrip. “Ze willen graag bij papa zijn, maar hij maakt er een onmogelijke situatie van.”
Hangen aan verwachtingen
Oline vindt het lastig om de emoties van de kinderen te begeleiden. “Ze zijn boos, teleurgesteld en verdrietig, en ik kan ze niet het antwoord geven dat ze willen,” zegt ze. Ze probeert hun gevoelens serieus te nemen en legt uit dat papa een eigen planning heeft, maar dat helpt niet altijd. “Ik voel me schuldig dat ik hun teleurstelling niet kan oplossen. Het is een constante strijd tussen wat ik wil en wat mogelijk is.”
Signaal vanuit haar omgeving
In haar omgeving merkt Oline dat mensen vaak niet weten wat te zeggen. “Sommige vrienden zeggen: ‘Laat hem maar doen, je kunt er toch niets aan veranderen.’ Anderen zeggen: ‘Maak afspraken via een mediator.’ Het is allemaal goed bedoeld, maar het verandert niets aan hoe de kinderen zich voelen,” vertelt ze. Ze zoekt steun bij een paar goede vrienden en familie, maar zelfs daar voelt ze zich vaak alleen in haar frustratie.
Botsing met de realiteit
Het constante gedoe zorgt voor spanning en stress bij Oline. “Ik krijg buikpijn als ik denk aan de zomervakantie,” zegt ze eerlijk. “Ik wil dat ze een leuke tijd hebben, maar het lijkt wel alsof hun vader daar geen rekening mee houdt. Het maakt me boos en verdrietig tegelijk.” Ze probeert rustig te blijven, maar soms slaat de machteloosheid om in frustratie. “Het voelt alsof ik steeds weer tegen een muur aanloop.”
Afbeelding: Freepik
Petra van Dorp -
Je blijft ook steeds tegen een muur aanlopen omdat je ex een lul de behanger is. Een vader die zijn bloedeigen kinderen in de steek laat voor zijn nieuwe vriendin en háár kinderen. Waarom neem je nog de moeite om met zo’n klootzak te overleggen? Vertel de kinderen de waarheid. ‘Papa heeft geen tijd.’ Dat ze hun teleurstelling en boosheid op jou afreageren is zuur, maar je komt gewoon niet verder met je ex. Bespaar jezelf je eigen teleurstelling en boosheid en richt je energie op je eigen leven en je kinderen. Wat voor alternatieven heb je? Vergeet die zomervakantie bij pappie maar, zoek naar iets anders. Kamp? Scouting? Die lul betaalt niet? LBIO inschakelen. Je kunt geen afspraken met hem maken, dus laat hem lekker stikken met z’n nieuwe griet en haar fantastische kinderen. Geef die man geen macht en aandacht meer. Z’n kinderen kunnen hem overduidelijk geen ruk schelen, waarom vind jij het dan belangrijk dat ze hem kunnen blijven zien? Hij wil toch niet? Hij komt ze niet eens ophalen, die lamzak zegt op het laatste moment af. En jij loopt braaf hem achterna met z’n kinderen te leuren. Hou toch op. Hou de eer aan jezelf. Kinderen bij jou, schakel de kinderpsycholoog in voor hun mentale welzijn en de LBIO voor je geld. Voor de rest kan hij de klere krijgen.