Ans had nooit gedacht dat ze zich zóveel zorgen zou maken over iets wat voor haar dochter juist als een droom voelt. “Ik gun Lotte haar plezier en succes,” zegt ze. “Maar niet als het ten koste gaat van haar gezin.” Lotte is 34, getrouwd met Daan en moeder van twee jonge kinderen. Al jaren is ze actief op sociale media, maar het afgelopen jaar is het serieuzer geworden. Wat begon met af en toe een foto, is uitgegroeid tot een drukbezocht mama-account met duizenden volgers. “Ze is er dag en nacht mee bezig,” vertelt Ans. “Filmen, foto’s maken, stories plaatsen. Alles draait om content.”
Van trots naar twijfel
In het begin vond Ans het eigenlijk wel leuk. Ze zag hoe enthousiast haar dochter was en hoe mensen positief reageerden. “Dan stuurde ze weer dat ze zoveel lieve berichtjes had gekregen. Daar werd ik ook blij van.” Maar gaandeweg veranderde dat gevoel. “Ik begon te merken dat er steeds minder privé bleef,” zegt Ans. “En dat zit me dwars.”
Verdriet online
Wat haar vooral raakt, is dat de kinderen ook in kwetsbare momenten in beeld komen. “Laatst was mijn kleinzoon ziek. Koorts, hangerig, zielig. En dan zie ik hem terug op Instagram, met rode oogjes, terwijl hij ligt te huilen.” Ans slikt. “Dan denk ik: dit is toch niet iets wat je met duizenden vreemden deelt?” Ook driftbuien, vermoeidheid, teleurstellingen – alles lijkt onderdeel te zijn van het verhaal dat Lotte vertelt. “Ze noemt het eerlijk en herkenbaar. Maar moet dat echt zo openbaar?”
Ruzies als onderwerp
Alsof dat nog niet genoeg is, deelt Lotte soms ook dingen over haar relatie met Daan. Dat ze een meningsverschil hadden, dat de spanning opliep, dat ze het daarna weer hebben uitgepraat. “Ze maakt er bijna afleveringen van,” zegt Ans. Voor Ans voelt dat ongepast. “Een huwelijk heeft toch ook recht op privacy? Sommige dingen bespreek je met elkaar of met goede vrienden, niet met de hele wereld.” Ze vraagt zich af wat dat doet met haar schoonzoon. “Misschien vindt hij het prima, maar ik kan me niet voorstellen dat het fijn is.”
Gevaar
Ans is bang voor de gevolgen op de lange termijn. Voor wat er online blijft staan, voor wie het ziet, voor wat de kinderen er later van vinden. “Straks worden ze groter en ontdekken ze dat hun verdriet gewoon te bekijken is. Dat lijkt me verschrikkelijk.” Ze noemt het schadelijk. Niet alleen voor de toekomst, maar ook voor nu. “Ze leren toch dat alles gedeeld moet worden? Dat niets van jezelf is?”
Gesprekken die mislukken
Natuurlijk heeft Ans geprobeerd het bespreekbaar te maken. Voorzichtig, zonder verwijten. “Ik zeg dan: weet je zeker dat dit handig is? Moet je dit wel doen?” Maar Lotte voelt zich dan aangevallen. Ze zegt dat haar moeder haar werk niet serieus neemt en geen idee heeft hoe social media tegenwoordig werkt. “Ze zegt: mam, dit is mijn baan. Hier verdienen we geld mee.” Dat maakt het ingewikkeld. Ans wil niet degene zijn die haar dochters succes ondermijnt. “Maar moet ik dan maar zwijgen?”
Bemoeien of beschermen?
Ans worstelt met haar rol. Lotte is volwassen, heeft een eigen gezin, maakt haar eigen keuzes. “Ik kan haar niks verbieden. Dat weet ik heus.” Toch voelt ze een enorme drang om haar te beschermen. “Je blijft moeder. Ook als je kind 34 is.” Soms vraagt ze zich af of ze ouderwets is. Te voorzichtig. “Misschien hoort dit bij deze tijd. Maar mijn gevoel zegt dat dit niet goed is.”
De angst om haar kwijt te raken
Wat Ans misschien nog het meeste tegenhoudt om harder op tafel te slaan, is de angst dat Lotte zich van haar afkeert. “Ik wil geen ruzie. Ik wil mijn dochter en kleinkinderen in mijn leven houden.” Maar iedere keer als ze weer een filmpje ziet van een huilend kind of een persoonlijk verhaal over een huwelijksdip, voelt ze de spanning oplopen. “Ik kan er gewoon slecht van slapen.”
Hoe laat je iemand stoppen?
Ans weet niet meer hoe ze haar zorgen moet overbrengen. Zachter praten helpt niet, duidelijker zijn leidt tot verwijten. “Hoe zorg je dat iemand inziet dat iets misschien niet verstandig is?” Ze wil Lotte niet afvallen, maar ze wil ook niet stilzwijgend toekijken. “Mijn dochter brengt zichzelf en de kinderen zó in beeld,” zegt ze. “En ik ben bang dat ze daar later spijt van krijgt. Of dat de kinderen haar kwalijk nemen wat nu online staat.”
Wat nu?
Ans zit met haar handen in het haar. Moet ze het blijven benoemen? Moet ze zich er juist buiten houden? Is dit iets wat alleen Lotte kan beslissen? “Ik wil haar niet kwijt,” zegt ze zacht. “Maar ik wil ook niet doen alsof ik dit normaal vind.” Hoe zorgt ze dat haar dochter stopt met het delen van wat volgens haar te privé is? Of moet ze accepteren dat haar invloed ophoudt waar het gezin van haar dochter begint? “Ik weet het echt niet meer,” verzucht Ans. “Ik wil alleen dat ze veilig zijn. Allemaal.”
Afbeelding: Freepik
